San Kristobalak Eginon

Hil honen 13an, Eginora joan ginen Peloia, Lope (txabalilloa) eta hirurok. Goizeko sei terditan abiatu ginen, eta Eginora iritsi baino pixka bat lehenago, gogoratu nintzen Larregirekin joan nintzen batean, festak zirela eta gazte batzuk bazaudela gaupasa eginda.

Eta ahoa zabaldu banuen, zabaldu nuen. Eszenatoki bat zegoen, baso hutsak eta beteak bazterretan, eta hiru gazte gaupasa eginda.

-Joño! Ba garai hauxe izango huan!

Autoa utzi eta hormarantz abiatu ginen. Gure helburua Usoa eta Aztorea egitea zen, aspalditik geneukan begiz jota Peloiak eta biok. Lope, berriz, aspaldian ibili gabe, sinestuta zegoen bidea gogortxoa egingo zitzaiola.

Argazkia eskas samarra da (Eginotik zoomarekin aterata dago), baina irudiaren erdian dagoen lehen “triangelua” Usoa da, eta goian pixka bat ezkerrerago ikusten dena, Aztorea.

Hormara hurbiltzen ari ginela, ezustekoa.

-Joño! Letrero bat!

-Handia dek ba! Horrelako haitz piloa eta guri komeni zaigun tartean eskalatzea debekatuta!

-Irailera arte jai ziku!

-Goan ere Larregik burla egin behar ziguk: Huele a retirada, ezin izan nuen

-Zer egingo diagu?

Berehala erabaki genuen Susi egingo genuela. Lehen ere kronika batean baino gehiago eman izan dut bide horren berri, eta gaur ez naiz asko luzatuko.

Bideak bi zati nabarmen ditu: lehenik lau luzeko tarte bat; ondoren, oinez egin beharreko zati txiki bat; eta azkenik, bi luzeko beste bat.

Peloiak lehen biak eta nik hurrengo biak egingo genituela erabaki genuen.

Lopek arnasa lasai hartu zuen, egin beharreko bidea ezaguna eta errazagoa zela bazekielako. Peloiak, berriz, eskalatzeko motxila berria, flamante-flamantea.

Lopek esaten zuen motxila horrek niretzat izan behar zuela, nire arnesarekin hobeto ematen duela Peloiarenarekin baino. Ez du arrazoirik falta mutilak.

Hasi zen Peloia eskalatzen, motxila flamantearekin.

Bukatu zuen luzea, eta iritsi ginen Lope eta biok ere bilgunera.

Bigarrenari ekin zion, ondoren. Bigarren bilgunetik abisua eman zigunean, ni abiatu nintzen lehenik, eta Lope pixka bat geroago. Hemen ni bigarren luzean.

Luzea amaitu baino lehen, argazki bat atera nion Peloiari.

Eta beste pare bat Loperi.

Gorabehera handirik gabe bukatu genituen lehen lau luzeak.

Tartean artxiperreak sartzeko ikastaro txiki bat ere eman nien. Aztorean beharko genituelakoan eraman nituen, eta arnesean apaingarri ederrak izateaz gain, erabilera ere badutela erakutsi nahi nien.

Fisureroak luzearen hasieran sartzen direnean, nahiko normala izaten da sokaren mugimenduekin ateratzea. Argazkian ikusten den fisureroaren gainean beste bat jarri nuen, eta hura atera egin zuen sokaren mugimenduak. Ordurako, ordea, parabolten bat txapatuta neukan gorago, eta beraz, ez zegoen arriskurik.

Bagindoazen gora, poliki-poliki.

Peloia gustura.

Bukatu genuen, traste guztiak jaso eta behera.

-Aber zer daon Eginon, festak dituk eta.

Txosna bat behintzat bazegoen, garaje baten barruan.

-Gaur zerbeza bat hartu behar diagu Eginon! Lehenengo aldia izango dek.

Hartu genuen zerbeza eta luntxera ere gonbidatu gintuzten. Hantxe egon ginen gustura bertakoekin berriketan, eta zerbait jan eta edaten.

Aupa, Egino! Ez zarete makalak.

Hurrengo urtean kanpin eta guzti joan beharko dugu.

Gortu!

Lau egun Huescan (II)

Asteazkena, ekainak 5

Asteazkenerako eguraldi txarra zegoen iragarrita. Hala ere, Zumaiara bueltatu aurretik beste bideren bat egiteko asmoa genuenez, bezperan kasko berria erosi nuen Jacako denda batean.

Asteazkenean, esnatzerako euria entzuten nuen etxeko teilatua jotzen. Hala ere, goiz samar jaiki, gosaldu eta Riglos aldera abiatu ginen.

-Nere mobilak esaten zian atzo gaur ez duela euririk egingo Riglos aldean, eta ea zerbait egiteko aukera daukagun.

-Bai, haruntz joango gaituk. Txarren-txarrenean, ezin badiagu eskalatu, Peña Ruebarako bidea ikasiko diagu.

Murillo de Gállegora iritsi ginenean, giro umel zegoen. Autoz herria pasatu eta hormara hurbiltzen den pista hartu genuen. Kilometro erdi baino lehen, pista egoera onean ez zegoela ikusita, buelta ematea erabaki genuen. Autoa herriaren kanpoaldean utzi, eta oinez egin genuen pistako bidea. Ordu erdi behar izan genuen, gutxi gorabehera, krokisaren arabera autoa utzi beharreko lekura iristeko. Handik beste 20 bat minutuko bidea dago oinez, hormara iristeko.

Ilun ageri zen Peña Rueba.

Bidean euri txikia hasi zitzaigun, eta autoa utzi beharreko lekura iritsitakoan, euria gehiago botatzen hasi zen. Oinez itzuli ginen berriro autora, eta blai eginda.

Autoa hartu eta Riglos herrira abiatu ginen. Han ere euriak ez zuen atertu nahi. Taberna batean kafea hartu genuen, herriaren gainera erori nahi duela dirudien Pison malloari begira, aho zabalik.

-Hemen sartzeko eguna ere ailegatuko zaiguk, ezta? -esan nion Peloiari.

-Hi beti haundikeritan!

Euriak geratzeko asmorik ez zuela ikusita, Agüero herrira joatea proposatu nion Peloiari. Han ere badaude bide luzeak eta ederrak, eta hurrengo batean joanez gero, bidea ikasita izateko. Erabat estalita zegoen, eta horma ez zen oso ondo ikusten.

-Zer egingo diagu orain?

-Goazen Rodellar aldera. Zenbat urte hara joan gabe!

-Rodellar? Lekutan dago. Baina beste zereginik ez daukagunez, turismo pixka bat egingo diagu.

Huesca hiriburua pasatu eta Rodellar aldera jo genuen. Hori bai, lehen saiakeran Sierra de Guara zioen kartel bati kasu eginda, okerreko bidea hartu genuen.

-Non daukak mapa? -Peloiak.

-Mapa? Nik krokisak bakarrik zeuzkat.

Halako batean, bide egokia aurkitu genuen, eta iritsi ginen Rodellarrera. Herri txiki-txikia da, eta tabernaren bat eta eskalatzaileentzko aterpe bat badauden arren, ez dago ia dendarik.

-Hara! La sportivaren denda bat! -esan zidan Peloiak.

Begiak hiru edo lau aldiz igurtzi ondoren, sinistu ezinik, hauxe esan nion Peloiari:

-Joño. Hemen ogia erostea zaila izango dek, baina katu-hankak behar izanez gero, bazegok non erosi. Apostu egingo nikek Espainia osoan ez daudela La Sportivatren bost denda.

Etxera itzuli ginenean, Interneten begiratu nuen, eta ikusi nuen Bilbon badagoela horrelako denda bat, eta Madril eta Bartzelonaz aparte, iberiar penintsulako beste denda bakarra Rodellarrekoa dela.

Kalandrakara abiatu ginen. Eskalatzaileen aterpe bat da eta mundu osotik joaten da jendea, eskalatazeko leku ezin hobea delako.

-Igual bokata bat jango diagu bertan, ezta?

-Bai, hamabi eta erdiak dituk eta Jacara iristerako berandu egingo zaiguk bestela.

Baina, Kalandrako itxita zegoen 12:00etatik 18:00etara. Ederra marka!

Kalandrakako terrazetatik sekulako bistak daude.

Autoan sartu eta Jacara itzuli ginen.

Osteguna, ekainak 6

Goizean goiz jaiki (ez asteartean bezain goiz) eta Peña Ruebara abiatu ginen. Aurreko egunean bazterrak miatzen aritu ginenez, bagenekien zer egin behar genuen: autoa herriaren irteeran utzi, eta oinez abiatu.

Egin nahi genuen bidea Sendero Limite zen. 270 metroko desnibela eta gehieneko zailtasuna V+.

Bagoaz bidean aurrera.

Lurra lehorra zegoen eta hormak ere itxura ederra zeukan.

Bidean bista bikainak. Ba al dakizue zer den?

Gu, Peña Ruebarantz.

Ezkerreko aldean dago gure bidea. Eta jaisteko, eskuinerantz joan behar da, ferrata bat harut eta handik jaisteko.

Pistan autoa utzi behar den lekura iristean, eskuinera hartu eta hormarantz jarraitu genuen.

Zenbat eta hurbilago, orduan eta handiagoa ikusten da horma.

Eta iritsi ginen bidea hasten den lekura.

Beorketa batzuk egin.

Ekipoa prestatu.

Jotika bat abestu.

Eta bideari ekin genion. Giro ederra zegoen arren, ez zuen batere berorik egiten. Dena dela, herritik oinez ia ordubete egin genuenez, ez geneukan hotz izpirik.

Peloiak ekin zion lehen luzeari. Krokis honen arabera, V- zailtasunekoa da. Guztira 10 luze ditu eta jaitsiera luze samarra da.

Badoa Peloia.

Gaztelaniaz panza esaten dioten irtengune horiek oso ohikoak dira harri konglomeratuzko horma horietan, Peña Rueban zein Riglosen. Nik krokisen batean gibor irakurri dut, baina tripa esatea ere egokia izango da agian. Ea zer dioten hizkuntzalariek.

Pixka bat gorago.

Lehen bilgunetik abisua eman zidan, eta han abiatu nintzen ni ere.

Argi eta garbi ikus daiteke kasko berriaren distira.

Eta bigarren luzeari ekin nion, nire txanda zen eta.

Bigarren bilgunean, jadanik lurrera arteko hutsunea zabaltzen hasten da.

Bigarren luzean izan genuen gorabeheraren bat. Gibor edo tripa horietako batean gora igo ezinik geratu nintzen, ezinean. Baina zailtasuna V zela eta, banekien lehenago edo geroago pasatuko nintzela handik. Baina bien bitartean Peloia urduritzen hasita zegoen. Pasatu genuen hala ere.

Eskalada horretan ohitzea pixka bat kostatzen da hasieran, baina behin trukoa hartuta, ederra da.

Badoa Peloia hirugarren luzean gora.

Ondoren, laugarrenari ekin nion nik.

Laugarren luzea oso bertikala da, desplomatua ere bai tarte batzuetan. Baina bideak pasagune errazenak bilatzen ditu.

Bilgunetik, honela ikusten nuen behean Peloia.

Badator.

Laugarren bilgunean nengoen. Horman R4 jartzen duela ikus daiteke.

Eguzkia guregana hurbiltzen ari zen.

Hala ere, ez zuen batere berorik egiten, eta gure atzetik iritsi zirenak arropa gehiago janzten ari ziren.

Iritsi zen Peloia eta baita bosgarren luzean gora abiatu ere.

Bosgarren luzea amaitzen ari nintzela, eguzkiak harrapatu gintuen.

Ondoren, seigarren luzeari ekin nion.

Goiko parte horretan, horma etzanagoa da, eta eskalada errazagoa.

Peloia seigarren luzea amaitzen.

Eta zazpigarren luzearen hasieran.

Zazpigarren luzearen amaierako bilgunetik.

Ni, bilgunera iristen.

Eta zortzigarren luzearen hasieran.

Giro ederra ikusten da, baina haizeak dezente jotzen zuen, eta fresko zegoen.

Peloia bederatzigarren luzean.

Luze berean, pixka bat gorago.

Ni, bederatzigarren luzea amaitzen.

Eta hamargarrenari ekiten, eguneko azken luzeari.

Iritsi nintzen gora, bilgunea prestatu eta beste ezer baino lehen, arropa jantzi nuen, ez zegoen bromarako eta. Ondoren, hasteko abisua eman nion Peloiari.

Iritsi zen, eta argazkia atera nion, Agüeroko malloak atzean zituela.

Ni ere leku berean jarri nintzen, argazkirako.



Orduak aurrera zihoazen eta nahikoa egindako sentsatzioa geneukanez, jaisten hasi ginen. Jaitsiera luzea da eta pixka bat astuna egiten da. Ferratara iritsi arteko bidea ez da batere segurua, tentuz joan behar da. Laguntzeko dauden sokak eta abar egoera txarrean daude. Kontuz ibiltzeko lekua da.

Baina bistak ezin hobeak dira.

Juxtu Peloiaren gainean Rigloseko malloen goiko aldea ikus daiteke.

Bagoaz behera, poliki-poliki. Peloia ferratan behera.

Eta iritsi ginen lurrera. Lasaitu ederra. Atzean Agüeroko malloak ikusten dira. Ezagutuko ditugu bertatik bertara noizbait.

Gure hormari azken bistazoa bota eta bueltako bidea hartu genuen.

Artean, jendea eskalatzen ari zen. Nik badakit non dauden, ea aurkitzen dituzuen. Non dago Wali?

Ia ordubete geroago autoa zegoen lekura irtisi eta herriaren sarrerako parkinera abiatu ginen. Han txiringito bat zegoen eta bertan bokata bat jatea pentsatu genuen. Ia hiru eta erdiak ziren ordurako.

Gutxienez hamabi bokata desberdin egongo ziren aukeran, baina berehala aukeratu genuen. Biok bokata bera gainera: Kalamarrak ali-oliarekin.

-¿Quereís un poco de tabasco? -zerbitzariak.

Eta guk baietz. Bokata bero-beroa jan eta Jacara itzuli ginen.

Ostiralean euritan esnatu ginen eta Zumaiara buelta, egun eder batzuk pasatu ondoren.

Ea noiz egiten dugun berriz horrelakoren bat.

Gortu!

Lau egun Huescan

Honezkero konturatuko zineten astegun buruzurian gortzea gustatzen zaigula. Ia beti bakar-bakarrik egoten garelako, batez ere.

Oraingoan, Jacan izan gara Peloia eta biok. Aurreko asteko astelehen goizean joan eta ostiral goizean bueltatu ginen Zumaiara.

Astelehena, ekainak 3

Astelehen goizean Peloia jaso eta Jacara abiatu ginen autoz. Etxea bageneukan aste osorako, eta lehenik eta behin erosketa batzuk egin genituen.

Etxera joan, traste guztiak utzi, bokata bat jan eta Panticosara abiatu ginen. Giro ederra zegoen, baina bero egiten zuen.

Panticosa, hain leku ederra izanda, desastre hutsa da: hotel handi bat, hotel handiago bat, hotel erraldoi bat, abandonatutako eraikinak, amaitu gabeko aparkaleku ikaragarriak… Penagarria!

Casa de piedra izeneko aterpetxera joan eta haren atzeko aldeko bide bat aukeratu genuen: Via del Nano.

Hormaren azpira iritsi ginenean, ederki egoten zen basoaren itzalean.

Zuhaitzaren eskuinean hasten da bidea.

Peloiak ekin zion lehen luzeari, dagoeneko ohitura bihurtu denari jarraituz.



Hasiera oso bertikala da, pixka bat desplomatua ere bai.

Baina behin zati hori amaituta, horma asko etzaten da, eta itsasgarritasuneko pausoak hasten dira.

Hortik aurrera bistatik galdu nuen mutila, eta bilgunea prest zeukanean, hasteko abisua eman zidan.

Abiatu nintzen ni ere. Hasiera pixka bat arraroa egiten da, baina gero errazagoa da. Eguzkitan geunden, berotan, eta ez genbiltzan nahi bezain gustura.

Bigarren luzea egin eta bilgunera iritsi nintzenean, argazki hau atera nion Peloiari.

Berehala ekin zion bigarren luzeari.

Bilgunetik bista ederrak.

Baita Peloiaren atzean ere.

Esan zizkidan hango mendien izenak, Garmo Negro eta abarrak. Baita Panticosatik ateratzen den bide bakoitzak nora jotzen duen ere.

Hirugarren eta azken luzeari ekin zion Peloiak, bere txanda zen eta.

Bideko azken pausoak.

“Han goian hotza egingo du ba?” esaten zidan Joanita Kirikik txikitan, Larretxora bizitzera joan ginenean. Baina Panticosa alde hartan bero egiten zuen. Eskalatzeko bero handiegia guretzat.

Bidea bukatzen den tokitik pixka bat oinez ibilita, Espolón de Rebollón izeneko bidearen oinera iristen da. Baina, alde batetik, bero egiten zuelako, eta, bestetik, autoan hainbeste denbora pasatu ondoren nekatuta geundelako (ni bai, behintzat), jaistea erabaki genuen.

Leku horietatik jaistea ez da broma, aurrez bertan ibili ez bazara. Kostatu zitzaigun pixka bat, baina aurkitu genuen jaisteko bide “erraz samar” bat.

Casa de Piedrara iritsi, gauzak motxiletan sartu eta eskalatu ondoren hainbeste maite duguna egin genuen: zerbeza eder bana hartu, patxada ederrean.

Autoan sartu eta Jacara itzuli ginen.

-Bihar gutxiago ibili beharko diagu autoan, ezta?

-Bai -Peloiak- baina goiz ibilil beharra zegok, Tobazon eguzkiak gogor joko dik eta.

Jacako etxera iritsi eta kalera joan ginen, bueltatxo bat ematera. Etxera goiz bueltatu, afari pasa egin eta ohera.

Asteartea, ekainak 4

Aspalditik geneukan Tobazo mendiaren hegoaldeko horman dagoen Valle de Canfranc bide ederra egiteko gogoa. 450 metroko altuera du, luze zailenak 6a-ko zailtasuna du, eta guztira 14 luze dira. Krokisean 15 ageri badira ere, 11. luzean egin beharrako gauza bakarra eskuinera 25 metro ibiltzea da. Ez du inolako zailtasunik, baina aseguratuta egin behar da hala ere.

Krokisean jartzen du goiz ibiltzea komeni dela, bide luzea delako eta guztia eguzkitan eginez gero, sekulako paliza delako.

Beraz, iratzargailua bost eta erdietan jarri genuen. Txintxo-txintxo jaiki, gosaldu, komunetik pasatu (ezinbestekoa) eta motxila txikia, ura eta barrita batzuk hartuta, Canfranc aldera abiatu ginen. Herria atzean utzi ondoren, Candanchura doan errepidean kanpamentu militar abandonatu bat dago, Rioseta izeneko lekuan. Hantxe utzi genuen autoa.

Argazkian ikusten ez bada ere, ez aparkatzeko seinale bat dago ezkerreko aldean. Eskerrak Peloia konturatu zen. Autoa hartu eta errepidearen beste aldean dagoen aparkaleku txikiago batean utzi nuen. Hori bai, Peloiak harri batzuk jarri behar izan zituen lurrean, hara sartu ahal izateko, dezenteko koska zegoen eta. Orduan ulertu nuen zergatik jartzen duen krokisean autoa han utzi behar dela.

Abiatu ginen. Peloia ziztu bizian, eta ni, atzetik harnasestuka.

Lekua ikusgarria da, baina hala ere dezente sufritu nuen aldapa gora.

Hormaren parera iritsi ginenean, itxura hau zeukan.

Erdi-erdian duen enbutu antzeko horretatik igotzen da, bost luzetan. Seigarrenean horma bertikala da, eta horixe da bideko gakoa.

Bitartean, Peloiak aurrera jarraitzen zuen.

Argindar-zutoinak zenbakituta daude, eta zortzigarrenean, eskuinera hartu eta harritza batean gora igo behar da, bidearen hasieraraino.

Peloia zain neukan. Hauxe da bidearen hasiera adierazten duen plastiko xelebrea.

Luze bakoitiak Peloiarentzat ziren, eta bikoitiak, niretzat.

Ekin zion Peloiak. Goizeko 7ak eta hamar ziren. Giro ederra, ez hotz, ez bero, eta kareharri bikaineko horma.

Luze gehienak 30 metro ingurukoak dira. Ez dira bereziki luzeak, beraz.

Abisua eman zidanean, gustura abiatu nintzen ni ere. Bilgunera iritsi eta bigarren luzeari ekin nion. Horma nahiko etzana da, baina itsasgarritasuneko pauso ederrak ditu.

Bost luze horiek nahikoa antzekoak dira, eta di-da egin genituen. Hemen Peloia bigarren luzea amaitzen.

Eta hirugarren luzean. Bizi gindoazen.

Ni, laugarren luzearen hasieran.

Higadurak eragindako zimur ederrak ditu haitzak, eta horrek asko errazten du eskalada.

Laugarren luzearen amaierako bilgunean.

Hemen Peloia bosgarren luzean.

Iritsi zen seigarren luzea, baina ondo ari ginen. Ez zitzaigun iruditzen huts egingo genuenik.

Ekin nion seigarrenari.

Pauso luzeak ditu, baina ederki atera genuen. Zati bertikala bukatzen denean, harriz betetako gune etzan baten amaieran dago bilgunea. Handik ez dago laguna ikusteko aukerarik. Beraz, ezin argazkirik atera.

Iritsi zen Peloia seigarren bilgunera. Barritaren bat jan…

Eta berehala ekin zion zazpigarren luzeari.

Berehala iritsi zen bilgunera. Abisua eman zidan, eta Peloiaren parera iritsi nintzenean, hauxe bota zidan:

-Hi! Eta kaskoa?

-Ostia! Ba falta diat!

Eta horrela ekin nion zortzigarren luzeari, kaskorik gabe. Argituko al da misterioa?

Zailena eginda geneukan, eta argi ikusten genuen uste baino lehenago iritsiko ginela gailurrera. Eguzkiak harrapatu gintuen, baina ordurako izugarrizko haize-boladak iristen zitzaizkigun. Zenbat eta gorago orduan eta gogorrago jotzen zuen haizeak, hormaren babesa galtzen gindoazen heinean.

Peloia, bederatzigarren luzeari hasiera ematen dion bilgunean.

Badirudi “ke patio!” esaten ari dela.

Eta ni leku berean. Kaskoa galdu nuen, baina burua ez.

Ekin zion Peloiak bederatzigarren luzeari. El espejo izeneko plaka leun bat du, itsasgarritasuneko pauso ederrak dituena.

Pixka bat gorago dagoen plaka leun horri esaten diote El espejo.

Eta plakaren gordinean.

Eskuineko eskuarekin heltzen ari zen zulo ederra uztea zen gakoa, eta zuzen igo behar zen, erliebe txiki batean ezkerreko hanka jarrita. Fedezko pauso horietako bat da.

Hurrengo luzea, hamargarrena, babaresa eder batetik hasten da. Handik gora horma oso bertikal dagoela ikusten da. Hortik aurrera, horma gainditzeko biderik errazena bilatzen du bideak.

Hamargarren luzeko babaresa atzean utzi ondoren.

Hamargarren luzea amaitu baino lehen, argazki hau atera nion Peloiari.

Atzean, ezkerrean, kanpamentu militar abandonatua ikus daiteke. Autoa ere ikus daiteke, zoom eginez.

Bilgunea xelebrea da. Harri pila bat, aurreko aldean.

Eta desplome ederra atzean. Argazkian, Peloiak luzea amaituta zeukan, eta hamaikagarrenaren hasierara joan zen. Ikusten denez tarte erraza da, eta horregatik ez dugu luzetzat hartu.

Hurrengo luzeari Peloiak ekin zion. Haitzak itxura txarragoa dauka tarteka.

Hurrengo luzea, berriro ere, niretzat.

Eta Peloia luze berean.

Hamabi luze eginda geneuzkan ordurako. Bi bakarrik falta zitzaizkigun, baina haize zakarra zebilen.

Peloia hamahirugarren luzearen hasieran.

Amaitu zuen bere luzea, eta berehala iritsi nintzen ni ere.

Peloia bilgunean utzi, eta aurrera. Azken luzea ertz erraz batetik doa. Haizea zen zailtasun bakarra. Mendiaren gailurrera iritsi nintzenean, honela ikusten zen Peloia azken bilgunean.

Ederki ikusten da han behetik gailurreraino desnibel galanta dagoela.

-Jarri handi tentexeago! Ia ez haut ikusten eta!

Bai jarri ere!

Peloia iritsi zenean, han nengoen ni parrez-parrez.

Atzean, nire eskumuturraren parean Balaitous ikusten da.

Hemen Peloia kasko eta guzti

Gailurretik bista ederrak.

Jaisteko ezker aldera jo genuen, baina krokisak dioenari jarraitu ordez, La Tuca eski estazioraino joan ginen, eta handik Riosetara jaisten den bidea hartu genuen.

La Tucako eski estaziorako bidean.

Eta handik behera.

Iritsi ginen ibarraren beheko aldera. Autoara iritsi ginenean, Peloiari bonbilla piztu zitzaion:

-Goazen Somport gainean dagoen aterpera. Ederki egoten dek han zerbezatxo batekin.

Bidean gindoazela, talde handi bat ikusi genuen errepidearen eskuinean eskalatzen.

-Haitz horrek konglomeratua ematen dik, ezta? -galdetu nion Peloiari.

-Bai. Ikastaroren bat izango dek, hainbeste jende dagoenean. Eta denak kaskoarekin!

-Nik ere behar diat bat.

Somportera iritsi ginen, baina ez genuen zerbezarik hartu. Itxita zegoen.

-Handia da ba!

Atzera Jacara joan ginen. Dutxatu, bazkaldu eta siestatxoa egin genuen, kalera joan aurretik.

Hurrengo egunerako iragarpena txarra zen.

-Zer egin behar diagu bihar?

-Peña Ruebara joango gaituk, ostegunerako bidea ikastera.

Baina hori hurrengo atalean kontatuko dizuet.

Zer gertatu ote zen nire kaskoarekin? Haizeak eraman zuen? Bele batek lapurtu zidan? Peloiak bota zuen ostikoz jota?

Gortu!

Labarganetan, neguari agur esaten

Atzo goizean, Untzillatx mendiaren hegoaldeko Labarganeta sektorera joan ginen Peloia eta biok.

Goizeko zortzietan etorri zen Peloia nire bila, eta Atxartera abiatu ginen. Mañaria pasatu, Urkiolako bihurguneetan gora joan, eta Gatzaieta baserriaren kanpoko aparkalekuan utzi genuen autoa. Mañariatik pasatzean, termometroak 4º C adierazten zuen, eta Gatzaietan, berriz, 9º C.

Bidean San Jose loreak ikusi genituen.

Argazkia atera eta Peasori WhatsAppez bidali nion argazkia, ale bat jan nuela esanez.

Labarganetarako bidean, hauxe ikusi genuen bidean.

Gortuko kamiseta bakarrik falta zitzaion.

Labarganetara iristen. Atzean, Mugarra.

Haizeak tarteka hotza ekartzen zigun.

Krokisari begiratu:

Eta betiko galdera:

-Nondik hasiko gaituk?

-Berotzeko 6a egin behar diagu -esan nion Peloiari harro-harro.

Baina, Peloiak, lehen bidean beti trakets samar ibiltzen garela jakinda, 5c mailako bide batetik hastea proposatu zidan.

-Hauxe, hamaikagarrena egingo diagu hasteko. Hamabigarrenak bukaeran pauso alua zeukak eta.

Motxilak hustu eta prestatzen hasi ginenean, nire kaskoak bere buruaz beste egitea erabaki zuen. Hormaren oinarria oso estua da, eta nahiko irregularra. Eta han hasi zen kaskoa beherako bidea bilatzen, poliki-poliki. Eta gu begira:

-Baix, baix! Kietorrrr!

Baina kaskoak beherantz jarraitzen zuen. Halako batean gelditu zen behintzat.

Hara non geratu zen.

Zoom eginda ikus daiteke.

Beraz, kaskoaren bila abiatu nintzen. Kaskoa jaso.

Leku seguruan jarri.

Eta gora, berirro ere.

Eskalatzeari ekin genion, horixe baitzen helburua.

Hasteko, Pontie el casquio (5c, 30 m). Peloia hasi zen beti bezala.

Peloia eskalatzen ari zen bitartean, haizeak ederki freskatu gintuen.

Postureo pixka bat.

Eta gora.

Eta gorago.

Ondoren, nire txanda. Bidea hasten.

Ni eskalatazen ari nintzen bitartean, haizea baretuz zihoan.

Jaitsi ninduen Peloiak, eta nora jo pentsatzen hasi ginen:

-5c egin diagu, sobrao y eso. Orain 6a-ko bat, ezta? -Peloiak.

-Bai. Bazeukat fitxatuta bat, eder askoa: Chorreton (6a, 30 m). Mutuakin egin nian behin. Hasiera gozada bat dek, kriston heldulekuak zeuzkak. Eta bukaeran, plaka fin bat.

Han abiatu zen Peloia, bi aldiz pentsatu gabe. Haizea gora berriro ere.

Bukaerako plakara iritsi zenean, pixka bat geratu zen, aldaketari nondik heldu pentsatzeko. Izan ere, helduleku ederrak izatetik plaka leun batera pasatu behar da, eta han, ia-ia betaurrekoak behar dira heldulekuak bilatzeko. Ederki pasatu zuen, hala ere.

Handik aurrera, sabaitxo baten gainean dagoen deskuelgera iristea baino ez zitzaion falta.

Oso tente jartzen den arren, oso helduleku onak daude eskuentzat eta oinentzat, eta erraz egiten da. Jaitsi nuen eta ni abiatu nintzen, ondoren. Haizea lasaitu egin zen berriro ere.

Plakaren hasieran.

Eskurik gabe!

Plaka ederra da benetan. Behetik erabat leuna ikusten da. Baina, gotik begiratuta, zulotxo biribil batzuk ditu, ur-tanta tipikoen hasiera dirudiena. Zulo txiki horiei esker, katu-hankaren puntak sartuta, pixkanaka ederki joan ginen gorantz. Gogoan dut Mutuarekin egin nuenean, burua ez neukala hain lasai, eta paraboltera iritsi orduko bi aldiz pentsatu gabe heldu niola. Pausoa egin eta gero! Horrelakoak izaten dira patxadaz ez eskalatzearen miseriak.

Bidea amaitu, jaitsi, eta argazki bat atera nion Gorbeari.

Oraindik ere badauka ardo botila freskatzen uzteko nahikoa leku!

-Orain 6a+ edo zer egin behar diagu?

Hormari begiratu eta 17. bidea aukeratu genuen: Efecto 2000 (6a+, 25 m).

Ordurako, egueraldia epeltzen hasita zegoen, baita gu ere.

Fedez ekin zion Peloiak. Izan ere, Labarganetako itsasgarritasunezko bide horietan, fedea izan behar da katu-oinen zolako goman. Eutsiko al dio?

Abiatu zen Peloia.

Laugarren txapara arte, arazorik gabe. Babaresari heldu eta gora.

Laugarren txapan hasten dira kontuak.

-Hemen ez ziok ezer!

-Katu-oinek helduko die!

Peloiaren hanka tartetik bidearen hurrengo paraboltak ikusten nituen. Baina uste dut argazkian ez dela erraz nabaritzen. Ikusi ere zer ikusten dugu ba gaur egun!

Lehen saiakeran ezkerreko hankak irrist egin zuen, eta zentimetro gutxi batzuetako buelotxoa jo zuen.

Baina, gero, ederki pasatu zuen pausoa.

Gora iritsi, deskuelgetik soka pasatu, geure mosketoiak jarrita, deskuelgeko mosketoia ez gastatzeko, eta behera.

Ondoren, nire txanda. Niri ere ezkerreko hankak irrist egin zidan, ditxosozko laugarren txapa pasatu ondoren. Baina, bigarrenean ederki atera nuen pausoa. Hemen, zailena atzean utzita.

-Egon hadi pixka bat -Peloiak- argazkia atera behar diat eta.

-Honela? -nik.

-Ez, horrela ez. Kakañian ari haizela ematen dik eta!

-Horrela hobeto! -Peloiak.

Jaitsitakoan, orduari begiratu eta agian Zumaiara bueltatu beharko genuela esan nion Peloiari.

-Ez, oraindik ez. Beste bat egingo diagu “hozteko”.

Orain berotzeko bezala hozteko ere bide bat eskalatu behar omen da. Eta nik uste nuen hozteko onena zerbeza hotza zela.

19. bidea egitea erabaki genuen: Tristura (5c). Krokisean ikus daiteke beste bideak baino beheragotik hasten dela, baina guk beste bideen paretik egin genuen, beti egin izan dugun bezala. Ordurako giro zegoen, eta gortuko kamiseta flamantearekin eskalatu genuen.

Aurrena Peloia, nola ez.

5c izateko pauso fin askoa dauka bide horrek ere. Itsasgarritasuneko pausoa, noski. Agian horregatik jarri zioten Tristura izena, une batean helduleku faltaren panoramak tristura sor dezakeelako. Peloia jaitsitakoan, ni abiatu nintzen.

Ondoren trasteak jaso eta bostekoa eman genion elkarri, poz-pozik.

-Ez gaituk makalak! Gaur ere egin diagu 5c, 6a, 6a+.

-Arratsaldean ere hemen geratuz gero, noraino iritsiko ote ginateke?

Beherako bidea hartu genuenean, jende gehiago ere bazebilela ikusi genuen. Koberretapen bazegoen norbait oinarrian, baina horman, artean ez. Eskubirago, Koberretape Eskuma izeneko sektorean, bost lagun edo bazeuden.

Hauxe da Koberretape. Itxura ederra dauka.

Hurrengo baterako bideak fitxatzen.

Labarganeta “agortzen” dugunean, hara abiatu beharko dugu.

Basoan barrena, laster iritsi ginen Gatzaieta baserriaren ondoko aparkalekura.

-Loteria tokatzen bazaigu, hauxe erosi behar diagu. Hik ba al dakik ze gozada izango den hemendik Concavara begira, lasai-lasai eserita, telebista ikusten ari bagina bezala, zerbezatxo batekin esku artean berriketan egotea?

Euskal Herriko lekurik ederrenetako batean ez bada baserri hau, ez da urruti ibiliko.

Autoa hartu eta leihoak zabalik joan ginen Urkiolan behera, bero egiten zuen eta. Durango parean 25º C. Harrigarria.

Zumaiara iritsi ginenean, ordea, 17º C inguruko tenperatura zegoen. Frontonaren terrazan zerbeza eder bat hartzen ari ginela, Mutua agertu zen.

-Hi! -esan nion- Peloiak hurrengo astian guardiya zeukak. Hi libre al hao?

-Bai, baina jaian. Larunbatian, ez.

Eta handik pixka batera:

-A, ez! Guardiya zeukat.

Beraz, hurrengo asterako single geratu naiz. Ea norbaitek proposamen indezenteren bat egiten didan.

Gortu!