Hidratazione, hidratazione!

Hitz horixe izan nuen buruan larunbateko ibilaldian behin baino gehiagotan, inportantea delako ondo hidratatzea, txakalaldiak harrapatu baino lehen. Egurra eman genion, ordea, gorputzari, eta espero bezala maila-maila eginda bukatu genuen, agujetekin eta nekatuta, baina igandean zer okurrituko Peloiari eta bioi eta eskalatzera joatea! Gortzeko jaio ginen, nonbait.

Taldean egin nuen jairako deialdia, baina ez zuen arrakasta handirik izan. Apolok agortuta zeuzkan bonusak (puntu positiboak), astean zehar gortzen ibilita; Mutuak, berriz, nahi bai, baina azkenean “ezin izan nuen”. Peloia eta biok hasi ginen plana egiten; ni Ziordiko “Marieta” bia berria egiteko gogoarekin nabil aspaldian; Peloiari askorik inporta ez, baldin eta ez bada kanpoko balizetarako plana, hau da, eskalatzen eroso eta disfrutatzen dabilen bitartean, EA konforme. Tartean sartu zitzaigun,ordea, Apoloren gomendioa, “Egin zazue ‘Birra Moretti’; ‘Marieta’ noaindik garbitu gabe ziok, oinez egin behar dituk tramo batzuk…”. Birra Morettiri abantaila batzuk ikusi nizkion: oso bia ederra da, gozatzekoa, ezagutzen nuen lehendik, Zumaiara goiz bueltatzeko aukera emango zigun… Eta zerbeza marka italiar horrekin akordatu naiz, “Hidratazione, hidratazione!”, larunbateko ibilaldiarekin.

Arbarako paretako biak, Ziordian (Smithyren blogetik hartua).

Igande goiza. Zazpietan abiatu gara Arranplatik, eta ilunpetan joan gara Gasteizitik Lautadan barrena Ziordira. Kanteraren atean aparkatu kotxea, orduantxe argitzen, eta paretaren oinetara iritsi gara.

Eguna argitzen ari zela iritsi gara.

Peloiari proposatu diot sokaldirik zailena berak egitea, “Hi entrenatuta hago eta!”, eta tokatzen zaionarekin konforme mutila; gauza ederra plafoiko erregea izatea, nahiko entrentorekin. Trasteak prestatu ditut eta jarri naiz gorako prest. Abiatu aurretik, ordea, sorpresa: motxila ligertu beharrarekin, Peloiak ez du ekarri kamerarik! “Nola egingo diat nik gero blokeko erreportajea, argazkirik gabe?”, eta Peloiaren erantzun lausoa: “Fiu-fiu, bla-bla… esto… nahi… ezin… non… ba… ummm”. Total, Peloia izango dela gaurko argazkietako protagonista bakarra. Zer egiten duten batzuek famoso izateko…

Lehen sokaldian.

Ederki egin ditugu sokaldiak, erraz, bata bestearen atzetik, eta bi ordu eta erdirako goian gara.

Hirugarren sokaldia.

Laugarren sokaldia.

Bosgarren sokaldian.

Amino, Pelon, azkena da eta!

Eskua eman elkarri, ohiko “Ez gattuk makalak!”, eta bezperan sobratutako urdaiazpiko-hondarrak eta barritaren bat janda, trasteak jaso eta behera abiatu gara, goialdetik aurrena eta harrobian barrena, gero, pistan behera. Gu eskalatzen ari ginela ikusi dugu beste batzuek aparkatu dituztela kotxeak, eta beherakoan ikusi dugu non ari ziren eskalatzen, batzuek “Rock circus” bidean eta beste batzuk “Marieta”-n. Kotxera iristen ari garela, beste bi lagunekin gurutzatu gara, haiek gora eta gu behera. “Jo, sar hadi orain paretan, 12:00etan, eguzki berotan…”, eta Endoiako Julianarekin akordatu naiz, beste behin ere: “Egina bale!”.

Paretan eskalatzen, txiki-txikiak.

Kotxea hartu eta Zumaiara, eta Arrasatetik pasatzean, ohiko begirada Anboto aldera: “Hor ziok! Hor ziok! [‘Mari Urrika’]”. Zumaian, Peloiak kotxea garajean sartu bitartean, tragoa eskatu dut Ondartxoko taberna batean, zerbeza handi bana; ez da “Birra Moretti” markakoa, baina honek ere balio du hidratatzeko. Gortu!

Kamiseta estreinatzen Labarganetan

Gaur, urriak 13 egin dituen egun honetan, viernes_13 eta horrelako txorakeriak albo batera utzita, Labarganetara joan gara Mutua eta biok.

Gure alde (edo kontra) esan beharra dago atzo biok bazkari berezia izan genuela, nork bere aldetik. Mutuak ez dakit zer ospatuko zuen. Baina, guk abuelaren 80. urtebetetzea ospatu genuena Zarautzen. Nire amaginarrebarena, gure alaben abuelarena.

Eta arratsaldean Mutuarekin topo egin, eta harrokeria bota behar:

-Ze! Bihar gortzea, ezta?

-Duda ite al dek? -erantzuna, gustura asko.

Goizean lantegira joan behar omen zuen, makinaren bat konpontzera, baina zortzirak alderako prest egongo zela. Goizean, ni ere ez nengoen atzo baino hobeto, baina berehala jaso dut mezua:

-8:30tan behean?

Motxila prestatu eta martxa, Atxartera!

Berandu samar gindoazenez, zuzenean 6a zailtasuneko bide bat aukeratu dugu hasteko.

Aurrekoan, Peloiarekin 6. bideraino iritsi ginen, eta gaur 7. bidetik hastea pentsatu dugu.

Bidearen izena Chorreton da (6a, 30m). Mutuak ekin dio.

Bide ederra. Gozada hutsa. Gorantz zihoan heinean, ni galdezka:

-Ze? Kruxa bilatu al dek?

Eta Mutua gora, isil-isilik.

Ditxosozko kruxa bidearen bukaera aldean zegoen. Plaka fin-fin bat da. Fedez egin beharreko horietakoa.

Han abiatu naiz ni, fede handirik gabe.

Kruxa pasatu dut, baina azken unean, heldulekuari heldu ordez, espresari heldu diot. Lastima. Mutua ederki konturatu da (Larregiren eskolakoa ematen du).

Denboraren aurka genbiltzanez, aldameneko bidean sartu gara: Kattagorri (6b, 32m).

Mutuak ekin dio berriro ere.

Hasiera ederra, Peloiarentzako modukoa.

Hor hasten ziren komeriak. Plaka gero eta tenteago, eta heldulekuak gero eta urriago.

Nik uste dut Mutuak harrotasun hutsagatik egin duela librean, baina lanak eta bi kostatu zaio. Nik ia-ia bertan utzi dut lepoa, aseguratzen. Fernando Alonso baino okerrago bukatuko dugu, ez baditugu aseguratzeko betaurreko horietako batzuk lortzen.

Jaitsi da, eta nola ibili den ikusita, top ropean abiatu naiz ni (soka goitik nuela).

Ondoren, ezkerreko bidean sartu gara: Tendinitis (6a, 32m).

Nik ekin diot, oraingoan.

Aurreko bidean gogor saiatu eta gauza handirik ez lortu ondoren, erraz egin dugu bide hau.

Jaitsi naiz, eta Mutuaren txanda.

Jaitsi denean, trasteak jaso eta aparkalekura abiatu gara, erlojuaren aurka genbiltzan eta.

Bidean selfie bat ere atera dugu. Kamisetan ikusten zen asmoa, baina iruditzen zait ez dugula lortu. Julian Jantzirekin jai izango genukeen guk.

Autoa hartu eta zuzenean frontonera. Beraiek oparitu dizkigute kamisetak, eskalatu ondoren tragoa han hartzeko ohitura daukagula eta, propaganda egiten diegulakoan. Ez dakit zer propaganda klase izango den, baina estimatuta daude kamisetak. Aupa Aitzuri frontona!

Gaur ere probatu ditugu…

Bihar, berriz, mugarrara joan beharrean mugarrietara joan beharko dugu. Ea antolakuntzak frontalak erosi dituen.

 

Gortu!

Gazteak Labarganetan

Gaur, urriak 8, Labarganetan izan gara Peloia eta biok.

Hotz handia egin behar omen zuen gaur goizean, eta horrexegatik, goizeko 8etan arranplan geratzeko proposamena egin nion atzo Peloiari.

Gauzak nola diren. Goizeko zazpietan edo zazpi terdietan geratzen ginenean, ez genuen ia inor ikusten kalean. Gaupaseroren bat entzun, gehienez ere. Gaur, berriz, jendea saltaka, beste batzuk mendira, polizia guri begira… Berriz ere goizago geratzen hasi beharko dugu.

Dena dela, zaharrek kale egin badute ere, gortuko bi gazteenak han abiatu gara Atxarte aldera. Gatzaietan autoa utzi, eta goizeko freskurarekin (eta ni motxila handiarekin) Labarganeta sektorera. Guretzat bakar-bakarrik izan dugu goiz osoan.

Sektorearen ezkerreko aldera joan gara eta berotzeko 3. bidea egin dugu. Ilunbe (5a, 25m).

Peloia hasi da.

Giro mundiala, haitz itsaskorra eta helduleku ezin hobeak.

Azkar egin dit ihes gorantz.

Mañariatik Urkiolarako bidean geratzen den mendi honek atentzioa eman izan dit beti.

Gorbeia ere ederki ikusten da. Haren mendebaldean dagoen Itxiña esploratzera joateko esaten diot Peloiari. Ea laster joaten den.

Jaitsi da Peloia eta ni igo naiz gero. Ez dit argazkirik atera, oso gaizki ateratzen naiz eta.

Ondoren, eskubirantz  jo dugu eta 4. bidean sartu da Peloia, baliente-baliente: Ekin (6a+, 5c, 22 m). Lehen pausoa da zailena, baina ederki egin du, rokodromoan horrelako pausoak imitatu ezin direla jakinda. Adherentzia fina. Argazkian, hasierako pauso fina pasa ondoren. Eskuinean, sekulako sabaia dago.

Hortik gora, disfrutatzekoa. Ederki disfrutatu ere.

Jaitsi da, eta han joan naiz ni ere fin-fin.

Eskuinera jo dugu segidan. Sabaian biderik ez dagoenez (zorionez, gogorregia izango litzatekeelako bestela), hurrengo bidera jo dugu: Germinator (6a, 32m).

Oraingoan ni hasi naiz. Hasieran tente samar jartzen da, eta bigarren txaparen parean bustita zegoen. Ondo samar pasatu dut, hala ere. Lehendik ere eginda neukan Larregirekin (duela dozena bat urte edo).

Ondoren, Peloia joan da. Egun osoan fuerte ibili bada ere, bide honetan sufritu du gehien. Eta ni harrituta. Izan ere, bideak bazituen heldulekuak, baina Peloia hobeto moldatu da gaur adherentzian.

Argazkian ikusten da bustita zegoen zatia.

Beste pauso bat eman dugu eskuinerantz, eta ondorengo bidean sartu gara: JO.TA.KE (6a, 32m). Berriro ere nik ekin diot.

Bigarren txapatik aurrera plaka liso-liso bat zeukan, baina eskuinetik egin eta ezkerrera trabesia txiki bat eginda, ez zen hain zaila. Halaxe egin dut, baina zalantzan geratu naiz. Gorago, sekulako gozatua hartu dut organo-tutu eder batzuetan. Lastima argazkirik ez izatea, ikusgarriak dira eta. Eskuentzat kasik heldulekurik ez, eta oinak kanalean ondo jarri eta kontu handiz egin behar gora. Gozada hutsa. Niretzat eguneko onena izan da (bazkaria aparte utzita).

Ekin dio Peloiak ere. Peloia, plafoia, kanpeoia.

Jaitsi denean, soka atera aurretik esan diot aseguratzeko, plaka zuzenan probatu nahi nuela eta. Probatu dut. Baita egin ere. Baina, Peloiak segituan bota du enmienda:

-Adam Ondra ematen huan! Horko purrusta eta burrunda.

Ez dakit bidea plakatik zuzen egin behar den edo ez. Baina, zuzenean egin behar bada, 4. bideko 6a+-eko plaka baino zailagoa iruditu zait.

Berdin dio. Goiz ederra pasatu dugu gortuko bi gazteok. Zaharrak zertan ibili diren ez dakigu. Gu bitartean, G O R T Z E N ! ! !

 

 

Gora gu!

Ostiral arratsaldean.

-Bihar zer?

-Bi haizpetara, Irurtzunera.

-Bale. Nahekena. Zer bide?

-Gora gu ta gutarrak. Lehen lau luzeak, guztia bukatzeko denbora ez ziguk emango eta.

-Earki. Nik eguerdirako etxean egon behar diat eta.

Larunbat goizean, ostiral gaueko berriketaldiaren ondoren, ohea uzteko gogorik gabe jaiki, gosaldu, egin beharrekoak egin, eta zazpietan Irurtzun aldera abiatu ginen Mutua eta biok.

Pagozelain kafea hartu eta Irurtzunera. Zumaian giro txukun samarra zegoen. Bi haizpetan, berriz, fresko eta lainotuta.

Hemen, hormako motxila berri-berriarekin.

Baziren hamar urte ez nuela horma hori zapaltzen. Orduan, 2007ko uztailaren 29an, Larregi eta biok joan ginen Patxi Berrio bidea eskalatzera, baina gorabeheraz betetako eguna izan zen, eta eskuineko hankako astragaloa hautsita bukatu nuen. Esteka jarri nahi nuen, baina ez dut aurkitu.

Ordutik hona, asko aldatu dira gauzak paraje horretan. Lehen ibaia zeharkatu behar zen, bakoitzak ahal zuen moduan. Gero, tirolina bat ere jarri zuten. Baina ez dut uste Oronakoa zenik. Orain, berriz, zubia daukagu ibaia zeharkatzeko.

Handik aurrerako bidea ere nahiko urbanizatuta dago.

-Ez dakik hik nola ibili nintzen hemendik jaisten hanka hautsita! Eta ibaia zeharkatzeko, nolako kontuak!

Dotore agertu zitzaigun hormatzarra.

Ez genuen krokisik eraman, Mutuak bidea ezagutzen zuen eta.

Normalean, ez naiz lehen luzea egiten hasten den horietakoa. Nahiago izaten dut lagunari utzi eta pixkanaka berotzen joan. Baina, luzeeen zailtasunei erreparatuta, ni hasiko nintzela esan nion. Eta hasi nintzen.

Haitzari itsasgarritasun pixka bat falta zitzaiola ematen zuen, eguraldia ere heze samarra zegoen eta. Baina ez genuen arazo berezirik izan horrekin. Izerditakoa kendu ere egin gabe eskalatu genuen, ordea.

Pixka bat gorago.

Iritsi nintzen bilgunera, bero-bero eginda, eta kaskoa (errioxarrena) eta izerditakoa kendu, eta igotzen hasteko agindu nion Mutuari.

Bilgunera iritsi zenean, berriro jantzi nuen izerditakoa. Ez zuen berorik egiten, baina ez geunden eguzkipean behintzat.

Bigarren luzeari Mutuak ekin zion. Eta hortik aurrerako guztiei.

Al ataker!

Gorago.

Goian ikusten den zuhaitzaren parean dago bilgunea.

Txikia, pare-parean.

Nire txanda. Zailtasuna benetakoa zela egiaztatu nuen. Baina, luze ederra benetan.

Mutuak ekin zion hirugarren luzeari ere. Hasieran, babaresa ederra dauka ezkerrerantz.

Ondoren, plaka fina.

Egin nuen nik ere. Ez da luze samurra, baina bigarrena baino hobeto egin nuen. Beti ere atseden bat edo beste hartuta. Gaur ez dauzkat besaurreak aurreko igandean bezala. Agujeta ederrak izan nituen.

Laugarren luzea. Zortzirak eta laurden eta zortzi terdiak tarte horretan hasiko ginen eskalatzen, eta erlojuaren mende geunden. Ura bageneukan eta Pagozelain erositako gailetak, berriz, oso-osorik iritsi ziren Zumaiara.

Arrrrranka!

Goian ezkerreko aldean ikusten den orban zuri horren parean, hormak atzeraka botatzen zaitu, eta heldulekuan tamainak ere bai!

Eskerrak ez zitzaidala niri egokitu, bestela nola pasatu hortik?

Nahikoa lan izan nuen.

Ikusten denez, eguzkia ere atera zen.

Bilgunean:

-Ze ordu dugu, Mutu?

-Hamaikak eta hamar.

-Orduan, behera. Gaurkoz nahikoa egin diagu.

Hurrengo luzeak ezkerrera egiten zuela erakutsi zidan.

-Hasiera oso erraza eta polita. Ondoren, 6b-ko pauso bat plakan, A0-n egin daitekeena, eta hortik aurrera, bidea gozada hutsa bihurtzen da.

Tentatu ninduen, bai. Baina hurrengo baterako.

80 metroko soka bakar batekin joan ginen, eta esan nion Mutuari rapel batean lehen bilguneraino iritsiko ginela.

Jaitsi zen, baina nik esandako ez zen bete. Hiru edo lau metro falta ziren bilgunera iristeko. Zinta batzuekin bilguneraino jaitsi zen, eta ni, haraino jaitsi ordez, bilgune bat gorago geratu nintzen. Han beste rapel bat prestatu eta Mutuarekin elkartu nintzen.

Halako batean iritsi ginen behera. Trasteak jaso eta autora. Ez zegoen beste inor eskalatzen. Geu izan ginen bakarrak. Eguraldia, berriz, ederra zegoen ordu horretan.

Zumaiara iritsi, eta zuzenean frontoira.

Hidratazionea eta barritea.

Orduan hasi ziren wattsapeko barreak eta isekak. Gezurretan ari ginelakoan edo…

Hurrengorako badago aukera: Gora gu ta gutarrak osorik egin (atzo gora gu bakarrik egin genuen, Kuttuna, Ogoñoko bideren bat… Baina, betiere Gortu! Ez biundu!

Asanblada, San Fauston

Olarro egunean, irailak 16, Gortuko lau kideok elkartu ginen. Kostatu zaigu, baina lortu dugu. Beti falta izaten da norbait.

Bueno, egia esanda, kontu hori pixka bat argitu beharra dago. Gortun karguak dauzkagun bakarrak Peloia, Larregi eta hirurok gara. Baina, orain, figura berri bat sortu dugu: kide ebentuala (epe luzeko ebentuala).

Peloiak esaten du proba gogor bat gainditu behar duela horretarako: motxila astunak eramatea? Gazta eta ardoa eta horrelakoak eramatea? Ez. Hori baino zailagoa: urte bukaeran Arista de los caracoles egin gurekin, eta gora satisfazio aurpegiarekin iristea.

Bitartean, nahikoa lan izaten dugu nora joan erabakitzeko.

Mutuak beti goitik jotzen du, eta Larregik eta Peloia, behetik. Nik, berriz, apunteak hartu eta ahoa itxi.

Abiatu ginen, eguraldiaren gaineko zalantza askorekin, eta lehenik eta behin Aiztondon geratu ginen. Larregi gustura. Baina laster kendu genion karameloa ahotik.

-Hotza egiten dik hemen! Eta laino horiekin laster Mordor emango dik… Goazen San Faustora -Peloiak eta biok.

Mordor edo marmar, baina azkenean, behintzat, San Faustora.

Eraul herrira iritsi orduko:

-Aiba dios! Ze iten dezue zuek hemen?

Ander eta Ainhize (ez dakit seguru horrela idazten den) ziren, eskaladako ikastaro batean izena eman omen zuten, eta Eginora joan ordez San Faustora eraman zituzten, bestean eguraldiak ez zuelako itxura onik.

Autoa parkinean utzi eta Pikutxis sektorera abiatu ginen. Ia gurekin batera iritsi zein bi errioxar ere sektore berera joan ziren, eta ikastaroa egiten ari zirenak ere bai, Ander eta Ainhize barne. Kontatu beharko digute zer moduz ibili ziren.

Hasieran, zaharrek kordada bat egin zuten eta gazteok beste bat.

Larregi eta Mutua alde batetik, eta Peloia eta biok bestetik, hiru edo launa bide egin genituen, 4c-ren bat 5b, 5c…

Larregi eta Mutua argia ikusten.

Ondoren, Mutuak La fábula de la raposa (6a+, 17m) izeneko bati eman behar zion, baina Larregik aurrea hartu zion:

-Nik probatuko diat lehenengo, inporta ez badik.

-Aurrera, aurrera! -Mutuak.

Baina, bidea gogor gogorra zen, desplomatua eta nahi baino helduleku gutxiagokoa.

 

Ez zen urrunegi joan. Atzetik Mutuak elegante egin zuen, baina esan zuen 6a+ baino gehiago iruditu zitzaiola.

Peloia ere saiatu zen, baina ezin. Ni sartu nintzen ondoren, eta gehiago ezin nuenean sokari tiraka eta horrelako trikimailu batzuekin goraino igo nintzen. Hori bai, oraindik agujetak dauzkat.

Ondoren, Larregi eta Mutua beste 6a+ sartu ziren, Aquí te espero izenekoa.

Geroago Peloiak ere egin zuen. Nik ordurako ez neukan indarrik, eta bide errazago bati ekin genion Larregi eta biok, El señor del bosque izeneko 5b bat zen.

Mutuak ez zuen nahikoa, eta azken bidearen ezkerrean dagoen 6b+ bati ekin zion.

 

Normalean ez dugu egiten, baina asanblada gauza serioa denez, hamaiketakoa ere eraman genuen. Gazta, urdaiazpikoa eta zerbeza.

Ia gurekin batera iritsi ziren bi errioxarrak pixka bat lehenago joan ziren, eta halako batean konturatu ginen kaskoa ahaztuta utzi zutela.

-Hartu egin beharko diagu, ea oraindik parkinean dauden.

Baina parkinera iristerako haien autoa falta zen. Kaskoa han utzita itzuli ziren Logroñora. Hau irakurtzen badute, edo noizbait nonbait haiekin topo egiten badugu, itzuliko diet kaskoa. Bitartean, niretzat. Aurreko astean (gauzak nola diren) Ziordiako espoloian egin genuen saiakera hutsal triste batean, nire kaskoa hautsi egin zen eta. Oraingoz gastu bat aurreztu didate.

Autora gindoazela, euria ere hasi zuen. Amaitzeko ordua ondo aukeratu genuen seinale!

Eta handik Lizarrara. Pote bat eta bazkaltzera. Pose yosemitero eta guzti.

Bazkaldu, eta nola ez, mus partida. Zaharrak gazteen aurka (zozketak horrela erabakita).

Ongi hasi ginen, klaro ke gero… baina ezin izan genuen. Zaharrei irabazten utzi behar izan genien azkenean. Igartzen da bai eskola zaharreko heziketa daukagula.

Azkenean, gauza seriori buruz ez genuen hitz egin. Zer egin behar dugun ikasturte honetan, Mutua proban noiz arte edukiko dugun…

Hurrengoan ere izango dugu liskarra nora joan erabakitzeko. Guk ere erreferendum bat edo zeozer beharko dugu.

Ondo segi eta gortu!

 

 

 

 

 

 

 

 

Gokyo, ikusgarria, itsasoari begira

Osteguna 24, San Bartolome. 13:30ean Mutua ikusi dut gure etxe azpian, kotxean. Agurtu egin dut, eskuarekin, eta leihoa jaitsita galdetu dit:
-Hi! Zer oporretan?
-Bai.
-Bihar gortzera edo?
-Ezin diat…
Etxera joanda, ezin hori ahal bihurtzen ahalegindu naiz, eta goiza libratzen. Mezua bidali dut Gortuko txatera:
-Nola zeate bihar goizerako? Ni prest gortzeko!
Jakin badakit Apolo Pueblon dagoela, herriko zerbeza hotzen existentziak amaitzen eta eskaladaren gainean sakon hausnartzen: zer komeni zait, deportiba edo klasika? Baltzola edo Aiztondo? Nola biziberrituko dut bloga? Zer eskainiko diet irakurleei datorren denboraldian? Nolako kamisetak aterako ditugu halako batean?…; Peloiak, berriz, nahiago du lan egin gurekin etorri baino, eta irabazitakoa erabiliko ahal du, behintzat, friend berriak erosteko… Beraz, Mutua eta biok bakarrik, eta segituan egin diot proposamena: Gokyo, Pasaian.

Mutaren erantzuna:
-Ados.
Eta ondoren, kontraproposamena, oso abila baita mutila horretan:
-Ahizpa handian Caballe egingo al diu?
Eta nirea segituan:
-No, no, no…
Egia esan, aspalditik neukan begia botata Gokyo honi, bia egingarria zirudielako, gozatzekoa, eta batez ere inguru oso ikusgarrian dagoelako: Pasaiako portuaren sarreran, Plata itsasargiaren eskuinaldean, itsasoaren gainean. Abuztutik abendura bakarrik eskalatzea dago, hegaztiengatik, eta garai onean gaude.

Goizeko zazpietan kanpaiek jo dute Parrokian eta Mutua falta Arranplan.

Mezua uasapetik, Dieciocho gogoan:
-La puntualidad es una virtud.
Etorri da eta jaso nau 07:03an, eta han abiatu gara Pasaiara. Parada egin dugu, noski, Trintxerpen, kafea hartzeko, eta gero Plata itsasargirako bidea aurkitu dugu, halako batean. Autoa bide ondoan utzi eta oinez abiatu gara errepidetik.

Bidea gora doa, suabe-suabe, eta laster ikusi dugu gure helmuga: eskuinaldetik igoko gara, bizkar gainera.

Begiratokira iritsi gara. Aurrerago, eskuinaldean, bidexka bat hartu dugu beheraka, eta basotxo batetik harraldera jaitsi gara. Handik, haitzetik haitzera, biaren hasierara.


Duda sortu zaigu, nondik hasi, bi aukera dauzkagulako: eskuinaldetk, sarrera originala doa, eta ekipatuta dago, baina ez dirudi erraza eta luzeagoa da, gainera; ezkerretik, gora, bariantea, eta sokaldi bakarrean iritsiko gara bilgunera; bigarrenaren alde egin dugu.

Lehen sokaldia landarez beteta dago, eta zikin samar erdialdean, baina ertzaren bizkarrera eraman gaitu.

Segituan konturatu gara begiekin ere gozatu handia hartuko dugula, haitzaren koloreagatik eta hartzen dituen formengatik.

Tartean, entretenimendu handia dago, atzera-aurrera dabiltzan itsasontzi, txalupa, piragua eta abarrekin.


Bigarren sokaldian, zuloz betetako plaka bertikal bat dago. Oso gustura igo gara, gozatzen, hareaharrizko haitz berezi honetatik. Inguruan, kaioak dabiltza, beraien etxean gabiltzala akordarazten.


Hirugarren sokaldia ere oso ederra da.


Hemen Mutua pausorik zailenean (5c).


Hori pasata, forma kapritxosoak hartzen ditu berriz ere haitzak.


Laugarren sokaldia erraza da, aristatik, ertz-ertzetik, zuloz jositako haitzaren gainetik.


Bosgarren sokaldia, azkena, aristaren gorenera iristeko. Hemen Mutua gora iristen:


Eta ni laugarren bilgunean:

Jaisteko, rapel bat egin beharra dago, hasieran bertikala eta azken 15 metroak airean. Apolok esango lukeen bezala, “txorizos kanpora”.


Gero, oinez, atzera lehengo basoko bidea hartu dugu, kontuz ibiltzeko moduko jaiskune batetik, eta handik lehengo begiratokira. Han zeuden mendizale batzuei eskatu diegu argazkia egiteko.

Datorren astetik aurrera, beste kontu batzuk izango dira, baina zeinek kendu guri gaur hartu dugun gozatua, itsasoari begira, haitz eder honetan?

Baltzolan, flipetan

Larunbatean, abuztuak 19, Baltzolan izan ginen Peloia, Mutua eta hirurok.

Hau egia da: Extremadurako herri txiki batean nago, hotzak akabatzen (gauerdian kalean, a la freska, 30°-tik gora) eta kronikea mobiletik idazten. Hau ez bada 6c, zer ote da 6c?

Kontua da Atxartera joateko asmoa genuela, baina Durango parean zer eguraldi geneukan ikusita, Baltzola ezagutzeko proposamena egin zigun Mutuak.

Ni, gustura; Peloia ere bai (marmar batean). Mutua eskalatzen oso ona da, mutil jatorra ere bai. Baina GPSarena egiteko ez du balio. Eskerrak bidea ezagutzen zuen. Mobilaren laguntzarekin ere kostata! Hor ez du gradurik egiten.

Autoa utzi eta gero ere, Baltzolako kobazulora eraman ordez, beste kobazulo batean sartu gintuen. Han ere bazeuden eskaladako bideak, baina banekien ez zela hura benetako Baltzolako kobazuloa.

Iritsi ginen, behintzat, halako batean. Sabai erraldoi hari begira, ez da zaila lepoko minez ateratzea. Txakur bat zegoen han bakar-bakarrik, eta Perromari jarri genion izena.

– Honeaino etorrita, zeoze probatu beharko yu, ezta? -Mutuak.

Eta horrelaxe, besterik gabe, 7b batean sartu zen. Lehen saiakeran ez zen urrunegi iritsi, bigunduta dago. Baina amore propioak indar handia du Gortun.

Atzetik, nola ez, Peloia. Marmar ugari, balizatik kanpora gabiltzak ez dakit zenbat aldiz esan, baina beti gortzeko prest. Egin zuen saiakera eta iritsi zen lekuraino iritsi zen. Horma askatu orduko, zintzilik txorixua bezala.

Nire txanda. Plafoirik ukitzen ez dudanez, ez nuen espero oso gora iristerik. Baina, gauzak nola diren: Peloia baino pixka bat gorago iritsi, eta txorizontes lejanos bihurtu nintzen.

Peloiaren pikea! Mutuaren txanda bazen ere, Peloiak soka arnesean lotu eta hauxe bota Zion Mutuari:

-Berriz probatuko diat, ezta?

Mutua hormako magnesio markak baino zuriago geratu zen. Plafoiko mutikoa, berriz, motibatuta.

Ondoren, esango zuen beste hemezortzi aldiz balizatik kanpo genbiltzala eta ez garela hara bueltatuko. Balizatik kanpora agian bai, baina bueltatuko gara, bai horixe!

Gortu!

YouTuben Peloiaren bigarren saiakera eta nire bigarrena jarri ditut. Lehenengoan azkarregi joan nintzen eta ezin zidaten grabatu. Ahal dudanean jarriko ditur hemen

Bidearen izena Ipurtzulo omen da. Zailtasuna, berriz, 7c (7b zela esan zigun Mutuak). Horregatik ez genuen lortu egitea.

 

Elosuko harrobian gortzen

Gaur gaupaseroak ikusi ditugu, aspaldiko partez. Faltan botatzen genituen. Guk ere egin genuen arrisku-kirol hori gaztetan, eta ez behin edo bitan bakarrik.

Goizeko sei terditan Peloia Larretxon jaso eta Atxarte aldera abiatu gara Mutua, Peloia eta hirurok. Deportiba gogorra egitea omen zen asmoa, “Ferrari” Peloiak esan zuen bezala.

Goiz bueltatu beharra geneukanez, Elosuko harrobira joan gara, autoa Gatzaieta baserriaren ondoko parkingean utzi ondoren, hurbilen dagoen sektorea da eta. Baina ez gara joan betiko bideak errepikatzera. Baina, hori baino lehen, gaupaseroena kontatu behar dizuet.

Zumaian ez dugu inor ikusi, baina Durangora iritsi aurretik, aurreko irteeran autobidea utzi eta Traña-Matienara joan gara kafe bat hartzera. Tabernan sartu eta gure atzetik bi gazte sartu dira.

-Egun on! Hutsa eta ebakia -nik. Inpernupe balitz “bakarrik eta ebaki” esango nuke, baina ulertze aldera horrela atera zait.

-Es que yo no sé euskera -bueltan.

Itzulpena egin diot, eta atzetik gaupaseroak:

-Hi! Kaña bat!

Ederki ulertu dio hari. Gazteekin berriketan hasi eta esan diegu zumaiarrak garela eta haiek, berriz, eibartarrak direla, Debako festetatik datozela eta trenean loak hartu eta Traña-Matienan esnatu direla. Non zeuden konturatu direnean, taberna bat aurkitu eta kitto! Akabo arazoak.

Kafea hartu, autoa hartu eta Urkiolako porturantz abiatu gara. Mañarian festak. Sumatu dut bidean bat edo beste zonbian moduan zihoala Durango aldera. Aurrena bat, gero beste bat; aurrerago, bi berriketan… Eta Mañarian kalea gaupaseroz josita.

Igo dugu portua eta Gatzaietaren ondoko parkingean utzi dugu autoa. Fresko egiten zuen artean. Sudadera eta guzti joan naiz, motxila handiarekin, hormaren azpiraino.

Berotzeko, …Landatu pague (5c, 28m) aukeratu dugu. Galoiak errespetatuz, zaharrenari utzi diogu hasten. Peloiak ez du marmarrik egin, azken aldian bezala, 5c batekin hasteagatik. Gaur inoiz baino jatorrago egon da, ez du batere marmarrik egin. Eta gortu, berriz, gero eta hobeto.

Ekin dio Mutuak.

Konturatzerako, goian zegoen.

Ondoren, Peloiaren txanda. Erraz, Peloia ere.

Eta, azkenik, ni.

Ondoren, eskubian dagoen bideari ekin diogu: Putón verbenero (6a+, 25m). Plaka batetik hasten da, eta amaieran horma bertikal bat du. Plakaren zatia Larregirekin egin nuen behin, deskuiduz bide horretan sartu ginen batean, baina eskuinera eskakeatu eta beste bide batetik iritsi ginen orduan bilgunera.

Gaur, Mutuak ekin dio. Baneukan gogoa bide hori egiteko, baina ez nuen uste ondo samar egiteko aukerarik izango nuenik.

Abiatu da Mutua.

Eta iritsi da amaierako horma bertikalera.

 

Haitza pixka bat irakurri, eta ederki pasatu du bideko zati gogorrena.

Peloia eta biok poker aurpegiarekin geratu gara. Ez zaigu oso erraza iruditu behetik ikusita. Kontuan hartu behar da kanpotik beti errazago dirudiela.

Mutuak esan digu nahi badugu soka goitik dugula eskalatzeko, burua sueltoago edukitzeko, eta hala egin dugu.

Peloiak, lehendabizi.

Eta gero, nik.

Soka goitik eduki arren, ederki egin dugu, eta gustura geratu gara. Ni bai behintzat.

Mutua ere animatuta zegoen, eta Abiadura handiko trena KK (6b+/c, 30m) bideari ekin dio. Plaka fin-fin bat, tripatxo batekin. Ederra benetan.

Ekin dio.

Pauso finenera iritsi denean, ez du haitza behar bezala irakurri, eta eskuinerantz jo du. Une jakin batean ez aurrera ez atzera geratu, eta buelo txiki bat jo du. Ondoren, ezkerrerantz hartuta, ederki pasatu du.

Ondoren, Peloia, top-ropean. Eta batere kexatu gabe, gainera!

Pauso finean, saiakera batzuk egin ditu, baina ez du etsitzeko jarrerarik agertu une bakar batean ere. Azkenean, iritsi da bilgunera.

Ondoren, nire txanda. Ni ere ondo ibili naiz, eta gainera, pauso fina di-da pasatu dut. Harrituta utzi ditut biak. Gero kontatu diet, sokaren tentsioa aprobetxatuz, esku batekin sokari tira eta paretean ederki itsatsita geratu naizela. Eta horregatik pasatu dudala hain ondo pausoa.

Erlojuaren aurka genbiltzanez, trasteak jaso eta autora. Eskerrak, dagoeneko nire sorbaldak eguzkitan erretzen hasita zeuden eta.

Mutuak esan du gaur baietz, gaur gortu dugula, ez gerala ibili trepadak egiten. Gustura ibili garela ez dago zalantzarik.

Frontonean tragoa hartu, kroketa eder batzuk eta errabak jan eta etxera.

Gortu!

 

Bueltatu gara!

Aspaldian beste eginkizun batzuek kateatuta eduki naute, eta ezin izan dut eskalatu Atxartera joan ginenetik (ikus hemen). Jarraitu, jarraitu ditut beste gortukideen eskaladak eta gorabeherak (eneeeeeeeee!!! Zenbat hitz eta indar alferrik galtzen den uasapeko mezuetan, eta zer esanik ez Frontonako terrazan), eta baneukan gogoa berriz ere pixkanaka normalidadean hasteko, gortzeko.
Peloiarekin topo kontzentrazioan, asteartean.

-Hi, eiak bakarrik laga beste bi hoiekin!
-Zer dek, Pelon, zer dek?
-Jarduna! Bi hoiek zikek… Puztu egiten dituk, laineztu… Hau egin behar diu eta bestea, eta bestea…
-O, Pelon, o, Pelon…
-Eiak bakarrik laga beste bi hoiekin.
Hizketan hasita, dida egin genuen plana, gaurko, ostegunerako. Biok oporretan, eta Peloiak “Susi” egiteko zeukanez, Eginora joango ginela. Luzitzeko aukera eman behar zaio mutilari, hainbeste ordu rokodromoan entrenatzen pasata.

Halako batean, hara non ikusten dugun Apolo, gure sekre, kontzentrazioaren beste muturrean.
-Oyes, eskalatzera, ostegunean?
-Ezin diat, lan egin behar diat, fiufiu eta blabla…
Total, Peloia eta biok geratu ginen gaurko, 06:00etan Arranplan. Bai, oso goiz da, baina berandu joanez gero, eguzkiak berotu egiten du Eginon. Berotu, kazula, kazula.
Jaso nau Peloiak, eta han joan gara, autopistan barrena Gasteiza, eta gero Egino aldera. Bidean, behelainoa eta tarteka euri-tantaren bat, eta ohiko konbertsazioak: semeak gasolinarik gabe utzi diola kotxea, eta parada Itziarren; Euskadi Irratiko notizien editorea lotan egongo dela oraindik, ez dutelako ezer ere esan Urkulluren gainean…

Herrian gaude, 07:00etan.

Goizeko 07:00ak. Peloia belaunikatuta paretaren aurrean, Meca aldera errezatzen bezala…

Giro ederra eskalatzeko, eta han abiatu gara paretetara. Cujo bizi den etxearen ondotik isil-isilik pasa gara, baina ez zegoen zakurraren arrastorik.

“Aldapan gora…”. Untzak abesten du, ezta?

Paretaren azpialdean jarrita, trasteak prestatu eta 08:00ak aldera hasi gara eskalatzen. Beldur nintzen enkordatzeko korapiloa ahaztu egingo ote zitzaidan, baina ez…

Ni hasi naiz, bigarren sokaldia (zailena) Pelon Gullichi “uzteko”.

Hau bai erne aeguratzen!!

Ez duzue nire argazki askorik aurkituko kronikean. Izan ere, Peloia kamerarik gabe etorri zaigu, beste hark esaten zuen bezala, “Porque es peso de más”. Pentsatzen ari omen da mobila erostea, baina hori bere printzipioen kontra omen doa eta fiufiu eta blabla.

Bigarren sokaldia oso ederra da, plaka bertikal batean gora. Peloia hasi eta ematen  zuen bolbora zeukala atzamarretan! Zer den plafoiko errege izatea!

Hasieran

Erdialdean

Gorago

Ia goian

Bilgunera iritsita, betiko zalantzak. Hemen krokiseari begira, zerbait kusiko balu bezala…

Pelon, non dituk anteojuak?

Tarte bat oinez egin eta hurrengo sokaldirako prestatu naiz.

-Pelon! Atera beharko didak, ba, argazkiren bat!

-Asmatzen badiat…

Hauxe emaitza:

Ni ere izan naiz eskalatzen! Hemen froga.

Ondoren, laugarren sokaldia:

Laugarren sokaldia tente hasten da, eta oso ederra da.

Eta oinez 80-100 metro inguru eginda, azken sokaldi zailari ekin diogu. Hemen Peloia bilgunera iristen:

Kuku!!! Ezetz harrapatu!!!

Eta zer pozik gure mutila gora iritsi denean!

Altxa ukabila!!

Eskua eman, eta pentsatu dut diferentziko ederki gaudela, hemen izan ginen azkeneko aldiarekin  alderatuta (ikusi Apoloren kronikea hemen). Apolo ia erdi hil zitzaidan aurrekoan, deshidratatuta eta plakiak jota, eta oraingoan bidean gora gindoazela ura edan eta barritak jan ditugu; gainera, badaezpada ere, bukatutakoan, zerbeza bana, hobeto hidratatzeko.

Peloia sokak zenbat neurtzen duen kontatzen: metro bat, bi metro…

Gora irten, eta oinez joan gara Aztorearen ondoko jaiskunera.

Ez, ez da Usain Bolt. Peloia esplikatzen ari da tirolina nola jarri behar den. Orona, noizko tirolina?

Bidetik basora jaitsi, onddo-arrastorik ez zegoela egiaztatu eta makila bana hartu dugu, badaezpada ere, gure zakur madarikatuari aurre egiteko.

Ederki aldatu da itxura bost orduan…

12:00. Ordu ederra! Apolori uasapa jarri diogu, 13:00etan, Frontonan, trago bat hartzeko, eta han geneukan zain, fin-fin mutila.

-Oyes, kamiseteak? Atzean marrazkiarekin? Tiranteduna beltza? Zozesano…

Baina hori kontatuko du gure sekrek, hurrengo kronikean…

Gortu!!

Elosuko harrobia. Atxarte

Gaur, uztailak 22, Atxarteko Untzillaitz mendiaren hegoaldean izan gara, Elosuko harrobia izeneko sektorean.

Komeriak izan ditugu Zumaiatik elkarrekin ateratzeko.

Atzo, Peloiari:

-Bihar zazpiretan arranplan.

-Bale.

Jaso dut Mutua zazpiak bost gutxitan etxe azpian, eta abiatu gara arranplarantz. Bidean, zubi txikia pasatuta utzi dut, dirua ateratzera joan behar zuelako.

-Bitartean Peloia jasoko diat arranplan, eta oraintxe etorriko gaituk.

Baina arranplan inor ez. “Arraroa” pentsatu dut. “Zerbait gertatu ote da? Hau ez da ba lo hartzen duen horietakoa…”.

Eta horrelaxe, bakar-bakarrik joan naiz Mutuaren bila. Hura jaso eta atzera berriro ere arranplara. Bidali dizkiogu zenbait mezu, baina Larregik bakarrik erantzun digu.

-Ba, bakarrik joan beharko diagu.

Eta hala egin dugu. Autobidean sartu eta Mendaro parean Peloiaren deia.

Elgoibarren autobidetik atera, beste noranzkoan sartu eta berriro ere Zumaiara. Eta, oraingoan bai, hirurok batera abiatu gara Atxarterantz. Peloiak ez dizkit purrustada makalak bota:

-Nik ez al haut etxe azpian jasotzen? Hurrenguan estaziora joan beharko dek!

Horretaz aparte, goiza freskoa zegoen, eta giro ederrarekin eskalatu dugu.

Elosuko harrobira joan, eta artean itzalean zegoen Bota piñue… (5c, 28m) izeneko bideari ekin diogu. Mutuak jarri ditu txapak.

Eta ondoren, Peloiak egin du.

Horren kontura ere marmarra ez da falta izan.

-5c berotzeko? Zoratu egin al gea?

Baina, erraz eta gustura egin du.

Ni joan naiz, azkenik.

Hortik Oroimen (6a, 45m) bidera jo dugu, eta hori ere Mutuak egin du aurrena, zaharrenak.

Haitzak arku moduko bat egiten du goiko aldean, baina hara iritsi aurreko plakak ematen dio zailtasuna bideari. Elegante egin du gizonak, ipurdia aterata eta bularraldea plakari itsatsita, beharrezkoa zenean.

Ondoren, nola ez, Peloia joan da, bigarren zaharrena. Marmar eta marmar artean, ederki egiten ditu bide guztiak. Sobrao y eso esaten diogu. Hankak nekatu egin omen zaizkio plakan.

Hemen, zati delikatuaren hasieran.

Pixka bat gorago.

Nire txanda iritsi denean, harri ederra bota dit Peloiak. Hauxe esan dio Mutuari:

-Aseguratu iok hik, hau erori egingo dek eta!

Horixe behar nuen nik, bizigarri txiki bat, plakan kontuz eta dotore mugitzeko.

Eta han joan naiz.

Bidearen amaieran, atzeraka botatzen duen hormatxo bat dago. Erdi-erdian parabolt bat du, eta eskuinetik pasatzea da errazena. Mutuak zuzenean igo du, eta Peloia hara iritsi denean, esan diot errazagoa dela eskuinetik. Baina zuzen igo du, eta ondo kostata.

Zer esan nahi du horrek? 4c, 4c esan bai, baina 6a egiteko amorratzen egoten dela. Bestela eskuinetik egingo zuen nik esan bezala.

Jaitsi gara, eta pixka bat gorago dagoen Lainope (6a, 35m) bidera jo dugu.

Beste behin ere, Mutuak jarri ditu espresak.

Peloia aseguratzen.

Hasiera pixka bat pulituta dago, baina ederki egin du kontuz-kontuz.

Zuhaitzaren ezkerreko aldetik jarraitu du, eta berehala iritsi da bilgunera.

Ondoren, adinaren hierarkia errespetatuz, Peloiak ekin dio bideari.

Dotore igo da Peloia ere. Goiko aldera iritsi denean, gustura:

-Hemen bai helduleku ederrak!

Baina, dagoeneko igarri diogu zer mailatan gozatzen duen mutilak. Marmarrean jarraitzen badu ere.

Azkenik, nire txanda. Oraingoan ez dut entzun “hau seguru eroriko dek” eta horrelakorik.

Eta horrelaxe, trasteak jaso eta autora abiatu gara. Bidean, “non dago Larregi?” zen kezka nagusia. Peloiak esaten zuen nola izan daitekeen bera bakarrik uztea Mutuarekin eta nirekin.

Hilaren 12an Aritxulegin.

Aritxulegin ere izan ginen arratsalde batean, berandu samar joan baginen ere. Azalpen mamitsuak entzun genituen:

-Hau dek benetako Euskal Herriya! Euskal Herri zaharrena! Hau bai lekua.

Eta abar, eta abar.

Eguraldia ere uztaileko tipikoa zen.

Enarri sektorean egon ginen, eta hiru bide egin genituen:

Naroley (4b, 15m), Alaide (5c, 15m) eta Gure ametsak (5c, 15m).

Peloia lanean.

Eta Mutua, berdin.

Amaitutakoan, Arritxulo aterpera joan ginen zerbezatxoa hartzera. Eta Euskal Herri benetakoa eta haiek denak entzun ondoren, zer entzungo eta Regetoia!

-Hau al da Euskal Herri zaharreko musika?

Nahikoa barre egin genuen.

Aurreko larunbatean, berriz, Labarganetan izan ziren Peloia eta Mutua. Gaur ibili garen lekutik hamar minutura. Eta harrezkero makina bat aldiz esan dit Peloia prest dagoela Bihaizpeko Gora gu eta gutarrak bidea egiteko.

Denborak esango du.

Gortu!