Herdoila kentzen, Eginon

Igandean, hilak 22, Eginon izan ginen aspaaaaaldiko partez.

Peloia amorratzen zegoen, orkatila oraindik erabat osatuta ez daukan arren, ezin zuen eskalatu gabe geratu. Ostiralean frontonean geratu ginen igandekoa prestatzeko, baina Larregik kale egin zigun. Gainera, igandean joateko lanak izango zituela esan zuen.

Berehala pentsatu nuen ez zela agertuko. Gauzak horrela, txabalito bati aukera ematea pentsatu genuen. Badakit Roman desiatzen dagoela, baina gogor plantak egiten ari denez, oraingoan, gurekin etortzera animatu den txabalitoa Lope izan da.

Larunbatean bazkaria eta egun pasa neukan programatuta, eta horregatik esan nion Loperi ea autoa hartuko zuen. Arazorik ez. Hartara, bidean lo egiteko aukera izango nuen.

Aukera bai, nekea ere bai, baina ez ninduen loak hartu.

Iritsi ginen Eginora, autoa betiko lekuan utzi, eta materiala eta Peloiaren pitak atera genituen. Lopek eta nik pita bana bota bizkarrera, eta bideari ekin genion. Ez dakit zenbateraino gortu naizen (entzumenari buruz ari naiz), baina aurten ez dit oraindik kukuak jo.

Peloiaren orkatila hain flojo egoteko, berehala iritsi ginen Elmer bidearen hasierara.

Peloiak berehala aurkeztu zuen ekintza-plana.

-Nik lehenengo bi larguak egingo dizkiat, eta gero, hi jarriko haiz deprimero.

-Primeran.

Neurekiko pentsatu nuen hurrengo lau luzeetan aurretik joaten utziko zidala. Inozoa ni. Lehen bietan Peloia aurretik joan ondoren, niri utzi zidan hirugarrena, baina laugarrena berriro ere beretzat hartu zuen:

-Hik hurrengua egin behar dek! Beti galdu egiten haiz eta! Eskubira hartu behar dala, ez ezkerrera!

Esan bezala, iritsi ginen, eta gutxieneko segurtasun-neurri batzuk hartu ondoren

eskalatzen hasi ginen.

Baina, ahaztu baino lehen, hemen dugu eguneko guess starra, lotuta eta lanerako prest.

Peloia hasi zen. Ni espabilatzerako luzea amaitzen ari zen, eta justu-justu gogoratu nintzen argazkiren bat ateratzea komeni zela, kronika egiteko.

Iritsi eta bilgunea prestatu zuenean, abisua eman eta Lope eta biok hasi ginen eskalatzen.

Hemen dator Lope nire atzetik txintxo-txintxo.

Luze erraza da eta konplikaziorik gabe iritsi ginen bilgunera. Lope momentuz pozik, baina aurpegia okertuta ikusten nuen bigarren luzeko plaka zartatuari begira. Ur tanta esaten diogun formazio berezi bat da, haitzak esponja gogor bat dirudi, eta heldulekuak eskuentzat hasieran arraroak iruditu arren, oinak oso ondo jartzen dira eta nekatu gabe eskalatzeko aukera ematen du.

Peloia bigarren luzea amaitzen. Azpiko orban gris hori da ur tantak izenez ezagutzen duguna.

Luze hau zailagoa denez, Lope nire aurretik joateko esan zigun Peloiak. Espedizio-buru bihurtu zaigu mutila. Baina eskerrak hori agindu zuen.

Abiatu zen Lope ere.

Eta pixka bat geroago ni.

Lope luzearen bukaeratik hurbil.

Loperi esan nion espresak jasotzen joateko, eta horretan ari zela, azken bigarren aseguruan edo, eskutik ihes egin eta luzearen hasieraraino erori zitzaion.

-Nere espres flamantia! -Peloiak bilgunetik.

-Lasai, ni jaitsiko nauk -erantzun nion- Lope, hau blokian jarriko diat! Ez bahuan gurekin etorri nahi, esan eta kitto!

Jaitsi ninduen Peloiak, espresa jaso eta berriro ekin nion luzeari. Lopek pentsatu zuen luzea hain ederra izanda ongi etorriko zitzaidala bi aldiz egitea. Zalantzarik gabe, neuk gortu nuen gehiena.

Hirugarren luzerako, sokak aldatu eta ni jarri nintzen aurretik. Peloiak esaten zuen tarteka orkatilak ziztadaren bat ematen ziola, baina ondo zebilela.

Kaskoa tuneatzen hasita nago.

Hirugarren luzea ederra da, beti bigarrenarekin gehiago gogoratzen bagara ere.

Luzearen erdialdetik argazki hau atera nien. Han ari ziren gaizki esaka bilgunean.

Iritsi, arte baten itzal ederrean bilgunea prestatu eta hasteko esan nien. Oraingoan ere Peloiak aurretik bidali zuen Lope. Nabari da norenak ziren espresak.

Badator Lope.

Gozatu ederra hartu omen zuen. Iritsi zen Peloia ere, eta orduan esan zidan:

-Luze hau neretzat, hik hurrengoa egin behar dek eta!

Eta nik espedizio-buruari obeditu, sokak aldatu eta Peloia al ataker, berriro ere. Bukatu zuen, eta Lope eta ni abiatu ginen atzetik, ordena horretan. Zapatillak jantzi eta hurrengo zatia hasten den lekura abiatu ginen.

Bosgarren luze ospetsua. Sartu naizen bakoitzean, ezkerretik irten naiz, baina Peloiak behin eta berriro gogorarazi zidan eskubira jo behar nuela. Kasu egin eta zintzo-zintzo amaitu nuen luzea.

Amaiera aldean.

Badirudi basurde batekin labankadaka ari nintzela.

Auskalo. Bilgunera iritsi, eta han etorri ziren biak.

Azken luzea ere, erraza eta laburra izanik, neuk egin nuen aurretik, Peloiaren baimenarekin.

 

Han zeuden bi artistak.

Iritsi dira gora, elkarri bostekoa eman eta trasteak jasotzen hasi gara.

Lope gustura. Peloia kejaka:

-Gehio etorri behar diu! Horrela ezin laike segi! Deprimero askoz hobeto eta lasaio eskalatzen diat desegundo baino.

Ez da giro gizon honekin. Rokodromoan matxakatu, eskalatzen beti aurretik joan nahi, larguak banatzen ere jefe…

Larregi! Non habil?

Betiko lekutik jaitsi ginen. Ez da leku ederra orkatila oso ondo ez badago. Baina ondo moldatu zen Peloia.

Herrira iristen ari ginela, makila bat hartzeko makurtu nintzenean, ezkerreko belaunak abisua eman zidan. Harrituta geratu nintzen, adina ote da?

Dena dela, Eginora iristean, Cujo falta.

-Aiba dios! Ta Cujo? Hil egin ote dek?

Herriko iturrian (tabernarik ez dago) ur pixka bat edan eta autora.

Lope gustura geratu omen zen, baina, bueltan presaka genbiltzanez, zerbezaren zain geratuko gara.

Peaso eta Roman, atento!

Nik kriston agujetak dauzkat: hanketan, bizkarrean, besapean…

Eta Peloiak ere ba omen dauzka. Ez dakit Lope nola egongo den (zerbeza zorretan!)

Gortu!

Bi basurde haizetan

Gaur, martxoak 11, eskalatzera joan gara Peaso eta biok.

Atzo egun mugitua geneukan, baina ez nengoen prest beste asteburu bat eskalatu gabe geratzeko. Beraz, arratsaldean whatsappa bidali nion Peasori, ea gaur eskalatzera joan nahi zuen. Nahiko ez zuen ba! Zeukan plana albo batera utzi, eta han agertu da gaur goizean txintxo-txintxo.

Aritxulegira iritsi eta Basurdeen begiratokira jo dugu zuzen-zuzen. Haize galanta zegoen, espabilatzeko modukoa. Hantxe sendatu naiz.

Trasteak ateratzen hasi naizenean, Peasok hauxe esan du, sokari begira:

-Honek hitz egingo balu! Zenbat istorio kontatuko ote lituzke!

-Denetik entzun behar izan dik gizajo honek -erantzun diot.

Behin, galdetu zidaten ea zergatik ez nuen kolore amableagoko soka erosi. Daltonikoekin eskalatzeagatik gertatzen zait hori.

Bideari buruz, ez daukat ezer berririk esateko, askotan egin dut eta. Baina, gaur ere, gustura ibili naiz Peasorekin. Bera ere gustura geratu dela esango nuke, eta bueltatzeko gogoz.

Gainera, eskalatu bakarrik ez, bere kronika ere egin du. Ez da makala!

Orain arte paretean oso gutxi ibili denez, nik egin dut aurretik bide osoa. Peaso ederki moldatu da tirriki-tarraka. Lehen luzea bukatutakoan, hankak kargatuta zeuzkala esan dit.

-Hankak bakarrik badira, ez dek ezer. Burua kargatzea izaten dek txarra!

Baina, handik aurrera, ez du batere kexarik izan. Nik hotz pixka bat pasatu dut, tarteka. Haize bolada gogorrak etortzen ziren eta.

Zenbat eta gorago, orduan eta bista hobeak geneuzkan.

-Han Ernio eta Izarraitz -nik.

-Eta hura Anboto izango dek -Peasok.

Itsasoa, Pasaia, Donostia, Matxitxako arterako Bizkaiko Golkoko kosta… Bista gero eta txarragoa daukagun arren, zenbat gozatzen dugun begiratu hutsez.

Argazkiak ez errepikatzeagatik (Peasoren kronikan badaude), hona hemen bideo bat. Musika haizeak jarri du.

 

Arritxulo aterpetxean zerbeza eta txorixo pintxoa hartu, eta ederki geratu gara. Autoan sartu, eta gustura (baina ahozabalka) etxera. Goiza ederki aprobetxatu izanaren sentsazioarekin.

Ea Egino, Aiztondo eta horrelakoetan noiz hasten garen. Eguraldiak pixka bat onera egin beharko du, eta Peloiaren orkatilak ere bai.

Ea hurrengo astean ere zerbait egiten dugun!

Gortu!

 

 

Aritxulegin, hila bukatzen

Asteazkena dela aprobetxatuz, Aritxulegira joan gara gaur arratsaldean Peloia eta biok.

Astegun buruzurian eskalatzeak ematen duen plazerarekin puztu-puztu eginda, Aritxulegiko Tetxo sektorea izenekora jo dugu zuzenean. Izerditan iritsi gara. Hura zen giroa!

Hasteko, Detranki (5b, 25m) bidea aukeratu dugu. Larregirekin joaten nintzenean, normalean bera hasten zen eskalatzen. Hori izaten zen inertzia. Eta Peloiarekin ere aspaldian kontu bera izaten genuen: Peloia hasi eta nik jarraitu.

Baina gaur:

-Hi hasiko al haiz?

-Nahi badek heu hasi.

-Nahekena.

Eta ilundu baino lehen, neuk ekitea erabaki dut. Hasieran sentsazio arraroak izan ditut, baina poliki-poliki iritsi naiz bilgunera.

-Hire esku, romanesku! -bota diot kontsigna Peloiari, ni jaisten hasteko moduan dagoela jakinarazteko.

Igo du ondoren Peloiak, eta pixka bat beherago dagoen Puka (5a, 20m) bidean sartu gara. Berriro ere nik egin dut lehendabizi, txandarekin jarraitzeagatik, eta ondoren, Peloiak.

Biok bakarrik geundenez, eta hasiera batena kronika egiteko asmorik ere ez nuenez, argazkirik ere ez dugu atera. Baina, bai bideo bat Puka bidearen amaierara iristen ari zela.

 

Handik Enarri sektorera jo dugu. Badago han Aialde (5c, 15m) izeneko bide bat, lehenago ere arazoak eman zizkiguna. Behin, Peloiak erortzean mina hartu zuen orkatilean. Beste batean, Mutuarekin izan ginen, eta orduan egin genuen, ondo kostata, hark zintak jarri ondoren.

-Bide hori madarikatuta ziok! Ondokua egingo diagu.

Eta, horrelaxe, Gure ametsak (5c, 15m) bideari ekin diot. Jaisterakoan ondoko bidearen lehen bi expresak jarrita utzi ditut. Peloiaren txanda. Peloiak ere arazorik gabe egin du. Eta jaitsi dudanean, bide madarikatuari ekin diot, baina ataskatuta geratu naiz berehala. Asegurua gerriaren parean neukanez, ezin esan buelorik egin dudanik ere. Baina han ibili naiz, postura egokia aurkitu ezinik.

Peloiari utzi diot, eta erraz samar atera du pausoa. Hala ere, handik irtendakoan jadanik eginda zeukala esaten nion, baina artean ez zebilen fin. Garbi pasatu da, hala ere. Jaitsi dut, eta nik ekin diot berriro ere.

Bigarren saioan, borroka dezente egin ondoren, pasatu ditut ditxosozko bi expresak eta helduleku onari heltzera nindoanean, ukalondoarekin irtengune bat jo eta behera. Baina asegurua bertan neukanez, metro eskas bat ere ez da izan.

Segi, berriro ere. Banindoan handik aurrera, jadanik lasaiago. Hirugarren asegurua txapatu, eta laugarren asegurua txapatu behar nuenean, heldulekua hautsi zait.

Peloiak harri zati bat ikusi omen du erortzen, eta atzetik Gortuko kamiseta bat gorputz kaskodun bati atxikita. Vueling.

Orduantxe altxatu da Peloia bere eserlekutik, eta ni ere nahiko gertu geratu naiz. Gainera, azken unean, soka hormatik kanpo aldera geratzen zenez, harekin kateatu eta buelta eman dut. Buruz behera geratu naiz pare bat segundo, salamancako txorizoak egoten diren moduan. Buelta eman, Peloiari begiratu, eta hark:

-Earra inbentua gri-gria! Ez nian espero hor erortzerik!

-Nik ere ez!

Heldulekua hautsi denean, une batez pentsatu dut non ote zegoen azken asegurua, baina pentsatzen bukatu baino lehen behean nengoen.

Berriro ekin, bidea bukatu eta behera jaitsi nau Peloiak. Orduantxe, mendebala sartu da eta asko freskatu du kolpetik.

-Bestela ere nahikoa eginda geunden, baina goazen Arritxulora zerbeza bana hartzera!

Eta horixe egin dugu. Zumaiara iritsitakoan, ohitura zaharrari jarraituz, Aitzuri frontonean kaña bana hartu eta kanpoan eseri gara.

Eta halako batean:

-Hara! Zer ari zarete, bertsotan? -Joanito Dorronsorok, adar joka.

-Hik jarri puntua, honek erantzungo dit, eta nik txalo joko -Peloiaren erantzuna.

Gaztetzen ari garela esan digu Joanitok, eta berak ere itxura ederra duela erantzun diogu, halakoxea du eta. Bejondeizula, Joanito!

Ea Larregi eta Mutua ere inguratzen zaizkigun halako batean. Gaur bertan Loperekin egin dut topo, eta berriro ere eskalatzera joan behar dugula aipatu dugu.

Gortu! Ez biundu!

 

 

 

Aritxulegin, urtea hasten

Kostata, baina egin dugu urteko lehen saioa. Benetako Eskual Herriya, Santa Krutz apaiza gau batian Azpeitiraño juten huan… Garbi dago Aritxulegin egon ginela atzo.

Esaten nion Peloiari ez nuela uste iganderako haitza lehortuko zenik, baina badaezpada ere, Aritxulegira joatea pentsatu genuen.

-Besterik ez bada, mendi buelta (vuelta de monte) egingo diagu- bota zidan Peloiak.

-Txabalitoik ez al dago prest gurekin etortzeko?

Bati eta besteari esan, eta atzo goizean, Axi eta Lope agertu ziren Peloiarekin batera.

Aritxulegira iristean, Basurdeen begiratokia bustita zegoela ikusi genuen. Autoa Arritxulo aterpetxean utzi eta Fuxina sektorera abiatu ginen. Goiz osoan, gu bakarrik egon gara eskalatzen. Jendea mendian bai, baina eskalatzen geu bakarrik.

Bide batzuk erabat blai zeuden, eta lurrean ere lokatza baino gehiago ura ikusten zen leku askotan. Krokisa begiratu eta Peloia eta Lope 1. bidera abiatu ziren (Urwtan 4b), eta Axi eta biok, 7. bidera (Mitxi, 4c).

Ondoren, gominolaren bat jan eta bideak trukatu genituen. Ordura arte, binaka eskalatu genuenez, ez genuen argazkiak ateratzeko tarterik hartu.

La pasada (5b, 20m) bidea aukeratu genuen ondoren. Koskatxo bat du hasi eta berehala eta horixe da bidearen zailtasun handiena.

Peloiak ekin zion. Hor dago koskaren azpian.

Rokodromoan zaildutako gizonarentzat, gauza erraza.

Eta konturatzerako, eginda.

Gero, Lopek ekin zion, soka goitik zuela.

-Hau dana bizkarrera altxatu behar al da?

-Ez, gainetik pasatzen bahaiz, nahikoa dek!

Bai pasatu ere.

Bukatu, eta behera.

Nire txanda, ondoren.

Koskak koska…

Aurrera.

Eta Peloia aseguratzen.

Bukatzeko, Axiren txanda.

Iritsi zen koskara, eta han ibili zen pixka batean borrokan.

Peloiak gauza bat esaten zion, nik beste bat, eta hark ahal edo nahi zuena egiten zuen. Eta ditxosozko pausoa pasatu ezin.

-Ez dek ezer, motel! Hurrengoan konturatu gabe egingo dek.

Ez zen oso gustura geratu, baina saiatu ginen animatzen, horrelakoak denoi gertatzen zaizkigu eta.

Orduak aurrera zihoazela eta, Arritxulora joan ginen zerbezatxoa hartzera.

-Gaur bai musika ederra! -Peloiak- Bertan bazkaltzen geratzeko gogoa ematen dik!

Baina Zumaiara bueltatu ginen, zintzo-zintzo. Bidean sagardotegiren batera joateko ideia ere atera genuen, etxean bazkaldu behar genuela jakin arren.

Axi eta Loperekin oso gustura. Esan genuen berriro ere elkartu behar dugula, gutxienez Basurdeen begiratokia eta Txindokiko ertza egiteko. Ea lehenbailehen den!

 

Gortu!

 

Badoa 2017

Eta azkar-azkar gainera.

 

9b ez dugu inoiz egingo, baina 9ko txikiko bertso ziztrin bat bai:

Dinosauroak gortzen
urtea igaro.
Egindako gehiena
blogean dago.
Laurok gozatu dugu
kirolaz harago,
ondoren frontonean
hartuta bi trago.
Urtea oparo
joan da eta nago
gustura zeharo.
Aurtengoz akabo.
Hurrengoan hobeto
eta gehiago

Arista de los caracoles

Bizi gara, bai. Konturatu naiz ia bi hilabete joan zaizkigula kronikarik idatzi gabe. Baina, hemen gara berriro ere. Presidente eta guzti, gainera. Laugarren elementua bakarrik falta zitzaigun.

Eginon dago Arista de los caracoles bide ezaguna, eta hara jo genuen igande goizean Larregi, Peloia eta hirurok, gure olentzero partikularraren bila.

Goizeko zazpiretan geratu ginen Arranplan. Jaso nituen zintzo-zintzo eta Eginorantz abiatu ginen. Arrasate parean Peloia niri adarra jotzeko gogoarekin ikusten nuen, baina artean ez zuenez argitu (ezta gutxiagorik ere), alferrik hasi zen Anboto ikusi nahian. Handik pasatzen garen bakoitzean “Han Anboto; han Mari Urrika” entzuten dut, eta ez dakit oso seguru zergatik.

Araban sartu orduko behe lainoa askoz ere trinkoagoa zen. Eginoko irteera justu-justu ikusi, herrira iritsi eta betiko lekuan utzi genuen autoa.

-Oraindik ez dik egunak argitu! Zertara etorri gaituk hain goiz?

-Lasai! Eguna ondo argituta egongo dek, bidearen hasierara iristerako. Eta, gainera, Kujo oraindik lo egongo dek.

Basoa dezente lokaztuta zegoen, eta zuhaitz eta adar ugari zeuden hautsita.

Basotik ateratakoan, dotore agertzen da zazpigarren monolitoa.

Handik aurrera, hala ere, dezente egin behar izaten da oinez gora, bidearen oinera iristeko.

Basoa ez ezik, nabarmena zen haitza ere bustita zegoela. Eskerrak aukeratutako bidea erraza zen. Bestela, haitza bustita egonda, tarte batzuk oso irristakorrak bihurtzen dira.

Peloia hasiko zela erabaki genuen. Lehen bi luzeak aurretik egin zituen, eta Larregi eta ni joan ginen atzetik.

Hasi baino lehen, erronka bota nion:

-Klabija txapatu gabe uzten duena zerbeza pagatzera!

-Konforme! -Peloiak.

Azkenengoan, klabija ikusi ez eta gora jarraitu zuen, baina igandean ez zuen hutsik egin.

Ni, atzetik.

Eta hirugarrenik, Larregi.

Bigarren luzean.

Betiko lekuan jarraitzen du fisureroak, Peloia argazkian dagoen lekuan. Ondo baino hobeto sartuko zuen norbaitek, eta orain ezin atera. Saiatu ere ez ginen egin. Garai batean berehala utziko genuke…

Iritsi ginen Larregi eta biok ere bigarren luzearen pasarte ederrenera.

Horrela ikusi gintuen Peloiak bilgunetik.

Kaskorik gabeko buru txiki hori nirea da. Kaskoa autoan ahaztu zitzaindan; burua ez, gorputzari itsatsita dagoelako.

Hirugarren eta laugarren luzean, Larregi izan genuen sokaburu.

Ni aseguratzen, eta Peloia, argazkilari.

Badoa.

Larregi guri argazkia ateratzen.

Irudi ederrak goitik behera begira.

Larregi laugarren luzearen hasieran.

Bosgarren luzearen hasieran, neu jarri nintzen sokaburu, azken bi luzeei ekiteko. Hortik aurrera horma lehorra zegoen, eta giro mundiala geneukan Arabako laino-itsasoaren gainean.

Hasi orduko amaitzen da luze hori. Berehala neuzkan biak ondoan, bilgunean.

Seigarren luzeari ekin nion.

Halako batean konturatu nintzen seguru arteko tartea dezente handitzen ari zela, baina ez zidan atentzioa eman, tarte hura oso erraza delako. Hurrengo segurua txapatu eta zatirik politenera iritsi nintzen.

Gora iritsi eta azken bilgunea muntatu nuen, lagunak igotzen hasteko.

Peloia hasi zen ondoren.

Halako batean, Peloiak:

-Hi! Hemen klabija bat txapatu gabe utzi dek! Zerbeza pagatzera!

-Frontonean, nere kontu!

Han etorri zen Larregi ere.

Bideoan argi eta garbi geratu da A0 egiteko aukera eder bat alferrik galdu duela. Horrela ez dek “Urteko A0 onena” Gortu Award lortuko! Ea hurrengo urterako antolatzen ditugun Gortu Awards mundialak. A0 onena, hegaldi onena, ahaztu in zikak onena

Hirurok gora heldu ginenean, banderolak hartu eta argazki batzuk atera genituen, presoen aldeko martxan Inda Mendira joan ezin izan genuenez, gure ekarpen txikia egiteko asmoz.

Araba bizkarrean dugula.

Eta Nafarroa bizkarrean dugula.

Mendiaren azken metroak igo eta Egino eta Ilarduia bereizten dituen mugarri bitxi bat dago. Haitz batean jarritako metalezko xafla bat da.

Eskuin aldera hartu, eta Usoa eta Aztorearen ondoko beherako biderantz jo genuen.

Handik behera, izerdi patsetan. Eguzkia atera orduko berehala berotzen da leku hura. Egun hotzetan ere, normalean izerditu egiten gara.

Beste behin ere, tirolinaren beharra sumatu genuen.

Irudi ederrak beherakoan.

Bueltan, Kujo despistatu samar ibiliko zen, baserria atzean utzi arte ez baitzen harrera egitera agertu.

Autoan sartu eta zuzenean frontonera. Agindutako zerbeza ordaindu nien, eta Ibanen kroketa ederrak jan ondoren, atzera Arranplan utzi nituen, goizean jasotako lekuan.

Ea urtea amaitu baino lehen azkena egiteko aukerarik badaukagun.

Gortu!

 

 

Xabier, Xabier eta Imanol gabe

Gauza handia da astegun buruzurian eskalatzea. Hala esan dit Peloiak gaur, behin eta berriz.

Asteartean, Peloiaren mezua:

-Ostiralian jai zikat! Gortu, no?

Segituan pentsatu nuen lana ostiral arratsalderako eta larunbat goizerako uztea, eta baiezkoa eman nion. Larregik eta Mutuak lana egin behar omen zuten.

Goizeko 8:15ean egin nuen hitzordua Peloiarekin arranplan. Jaso dut (pixka bat beranduxeago) eta Eginorantz abiatu gara.

Peloiak:

-Larregi ikusi diat. Esan zioat “etorri hai, etorri hai”. Baina, alperrik.

-Baten batek egin beharko dik lana, friendak erosteko!

Zumaian eguraldia triste samar zegoen, baina Arrasate parean oskarbi zegoen.

Araban, berriz, behe-lainoa. Baina, ikusten zen lau metroko altueran erabat garbi zegoela. Iritsi gara Eginora, betiko lekuan aparkatu, eta hormara, giro ederrarekin. Fresko zegoen, 8ºC edo, baina batere haizerik ez eta atsegina zegoen. Bidean ederki berotu ondoren, gaurkoan erraz aurkitu dugu bidearen hasiera.

Krokisak dioen moduan, XA dago margotuta gorriz bidearen hasieran. Trasteak atera eta galdera bota diot Peloiari (krokisa estudiatuta ekarri duen edo ez jakiteko):

-Heu hasiko haiz edo nahiago dek ni hastia?

-Berdin zikak.

-Hasten danak diedroko largua libratu iten dik.

-Berdin zikak.

-Hasi heu orduan!

Eta halaxe, soka lotu eta ekin dio bideari zintzo-zintzo.

Ieeeeepa!

Atzo, frotonean garagardo bat hartu genuenean, gaurko logistika prestatzeko, serio-serio esan zidan Peloiak:

-Gainera bihar argazki kamara eramango diat!

Baina, ezin izan du. Kamara aurkitu bai, kargatu ere bai, baina sukaldeko mahai gainean geratu omen da. Hurrengoan izan beharko du.

Iritsi da bilgunera eta han abiatu naiz ni ere.

Bigarren luzea niretzat. Izerdi ederrak bota ditut. Horma tente-tente jartzen den lekuan, helduleku bila hasi eta berehala nabaritu dut besaurretako nekea.

Bukatu dut eta argazkia atera diot Peloiari bigarren bilgunetik.

Aurrera begira, hirugarren luzeak igarotzen duen horma ederra neukan.

Baina, hara iristeko zaldi gainean joateko aulki moduko bat pasatu behar da. Han joan da Peloia eta hirugarren luzearen hasierako bilgunean kateatu da.

Iritsi naiz ni ere, eta Peloiak ekin dio luzeari, bere txanda zen eta.

Hemen luzeko pauso finean.

Eta gorago.

Bilgunea prestatu eta iritsi naiz ni ere. Bigarrena baino hobeto egin dut hau.

Ondoren, katu-hanken ordez zapatillak jantzi ditugu, zati bat oinez egin behar da eta. Eta hara zer ikusi dugun bilgunearen ondoko arte batean zintzilik.

Hor bai dagoela jardunerako gaia.

-Hau putakumeren batek kendu ziok lagun bati eta hor laga dik zintzilik!

-Auskalo, baina hamaika ipuin egin daitezke honen kontura. Hor daukazue gaia, Larre eta Wali, nahi duzuen doinu eta neurrian hiruna ipuin idazteko.

Peloia bilgunean, eta ni zapatilaren ondoan, argazkia ateratzen. Eskerrak nik behintzat ateratzen ditudan.

Hurrengo luzea 6a-ko diedroa. Ederki egin dugu txapa (nahi gabe) zapalduta.

Berriro beste zati bat oinez, lehen baino laburragoa, eta bosgarren luzera Peloiarentzat.

Pose bat eta gora.

Ordurako eguraldia nahiko goibel zegoen.

Iritsi naiz ni ere, eta esan diot Peloiari zapatilak janzteko. Neuk ere jantzi ditut, eta soka jaso dut bitartean.

-Orain, tartetxo bat oinez III-ko pauso bat eta goian gaituk -esan diot.

-Aiba dios! Han goian jendia ziok!

Hasieran pentsatu dugu eskaladako ikastaroren batekoak edo izango zirela, eta adibide txarra ez emate aldera, soka berriro lotu eta han dagoen parabolta txapatuz amaitu dugu bidea.

Irakasle bat zegoen, eta ia dozena bat ikasle. Irakasleak bota dit:

-Esta cuerda no es muy nueva, ¿no?

-Tampoco es vieja -nik bueltan- ¿Cuanto tiempo le echas?

-No sé. Pero está en buen estado de conservación.

Zikin samarra bai, baina zaharra nola egongo da ba. Oraindik bi urte ere ez ditu egin eta.

Altsasukoak omen ziren, ikastetxe bateko Guía de media montaña moduluko ikasleak eta irakasle bat. Praktikak egiten aire zabalean. Gaztetan horretan jardun izan bagenu (orduan ez zegoen horrelakorik) akaso ikasle onak izatera ere iritsiko ginen. Batek daki.

Argazkia ateratzeko baimena eskatzea pentsatu dut, baina irakasleak ez zuen atsedenik hartzen, eta azkenean, pixka bat urrundu eta argazkia atera diet, lotsagabe-lotsagabe.

Haiei agur esan eta beherako bidea hartu dugu.

Oraindik ere tirolinarik ez dagoela ikusi eta oinez jaitsi behar izan dugu. Autoa hartu eta zuzenean frontonera, garagardoa hartzera.

Hurrengoan gehiago. Gortu!

 

Hidratazione, hidratazione!

Hitz horixe izan nuen buruan larunbateko ibilaldian behin baino gehiagotan, inportantea delako ondo hidratatzea, txakalaldiak harrapatu baino lehen. Egurra eman genion, ordea, gorputzari, eta espero bezala maila-maila eginda bukatu genuen, agujetekin eta nekatuta, baina igandean zer okurrituko Peloiari eta bioi eta eskalatzera joatea! Gortzeko jaio ginen, nonbait.

Taldean egin nuen jairako deialdia, baina ez zuen arrakasta handirik izan. Apolok agortuta zeuzkan bonusak (puntu positiboak), astean zehar gortzen ibilita; Mutuak, berriz, nahi bai, baina azkenean “ezin izan nuen”. Peloia eta biok hasi ginen plana egiten; ni Ziordiko “Marieta” bia berria egiteko gogoarekin nabil aspaldian; Peloiari askorik inporta ez, baldin eta ez bada kanpoko balizetarako plana, hau da, eskalatzen eroso eta disfrutatzen dabilen bitartean, EA konforme. Tartean sartu zitzaigun,ordea, Apoloren gomendioa, “Egin zazue ‘Birra Moretti’; ‘Marieta’ noaindik garbitu gabe ziok, oinez egin behar dituk tramo batzuk…”. Birra Morettiri abantaila batzuk ikusi nizkion: oso bia ederra da, gozatzekoa, ezagutzen nuen lehendik, Zumaiara goiz bueltatzeko aukera emango zigun… Eta zerbeza marka italiar horrekin akordatu naiz, “Hidratazione, hidratazione!”, larunbateko ibilaldiarekin.

Arbarako paretako biak, Ziordian (Smithyren blogetik hartua).

Igande goiza. Zazpietan abiatu gara Arranplatik, eta ilunpetan joan gara Gasteizitik Lautadan barrena Ziordira. Kanteraren atean aparkatu kotxea, orduantxe argitzen, eta paretaren oinetara iritsi gara.

Eguna argitzen ari zela iritsi gara.

Peloiari proposatu diot sokaldirik zailena berak egitea, “Hi entrenatuta hago eta!”, eta tokatzen zaionarekin konforme mutila; gauza ederra plafoiko erregea izatea, nahiko entrentorekin. Trasteak prestatu ditut eta jarri naiz gorako prest. Abiatu aurretik, ordea, sorpresa: motxila ligertu beharrarekin, Peloiak ez du ekarri kamerarik! “Nola egingo diat nik gero blokeko erreportajea, argazkirik gabe?”, eta Peloiaren erantzun lausoa: “Fiu-fiu, bla-bla… esto… nahi… ezin… non… ba… ummm”. Total, Peloia izango dela gaurko argazkietako protagonista bakarra. Zer egiten duten batzuek famoso izateko…

Lehen sokaldian.

Ederki egin ditugu sokaldiak, erraz, bata bestearen atzetik, eta bi ordu eta erdirako goian gara.

Hirugarren sokaldia.

Laugarren sokaldia.

Bosgarren sokaldian.

Amino, Pelon, azkena da eta!

Eskua eman elkarri, ohiko “Ez gattuk makalak!”, eta bezperan sobratutako urdaiazpiko-hondarrak eta barritaren bat janda, trasteak jaso eta behera abiatu gara, goialdetik aurrena eta harrobian barrena, gero, pistan behera. Gu eskalatzen ari ginela ikusi dugu beste batzuek aparkatu dituztela kotxeak, eta beherakoan ikusi dugu non ari ziren eskalatzen, batzuek “Rock circus” bidean eta beste batzuk “Marieta”-n. Kotxera iristen ari garela, beste bi lagunekin gurutzatu gara, haiek gora eta gu behera. “Jo, sar hadi orain paretan, 12:00etan, eguzki berotan…”, eta Endoiako Julianarekin akordatu naiz, beste behin ere: “Egina bale!”.

Paretan eskalatzen, txiki-txikiak.

Kotxea hartu eta Zumaiara, eta Arrasatetik pasatzean, ohiko begirada Anboto aldera: “Hor ziok! Hor ziok! [‘Mari Urrika’]”. Zumaian, Peloiak kotxea garajean sartu bitartean, tragoa eskatu dut Ondartxoko taberna batean, zerbeza handi bana; ez da “Birra Moretti” markakoa, baina honek ere balio du hidratatzeko. Gortu!

Kamiseta estreinatzen Labarganetan

Gaur, urriak 13 egin dituen egun honetan, viernes_13 eta horrelako txorakeriak albo batera utzita, Labarganetara joan gara Mutua eta biok.

Gure alde (edo kontra) esan beharra dago atzo biok bazkari berezia izan genuela, nork bere aldetik. Mutuak ez dakit zer ospatuko zuen. Baina, guk abuelaren 80. urtebetetzea ospatu genuena Zarautzen. Nire amaginarrebarena, gure alaben abuelarena.

Eta arratsaldean Mutuarekin topo egin, eta harrokeria bota behar:

-Ze! Bihar gortzea, ezta?

-Duda ite al dek? -erantzuna, gustura asko.

Goizean lantegira joan behar omen zuen, makinaren bat konpontzera, baina zortzirak alderako prest egongo zela. Goizean, ni ere ez nengoen atzo baino hobeto, baina berehala jaso dut mezua:

-8:30tan behean?

Motxila prestatu eta martxa, Atxartera!

Berandu samar gindoazenez, zuzenean 6a zailtasuneko bide bat aukeratu dugu hasteko.

Aurrekoan, Peloiarekin 6. bideraino iritsi ginen, eta gaur 7. bidetik hastea pentsatu dugu.

Bidearen izena Chorreton da (6a, 30m). Mutuak ekin dio.

Bide ederra. Gozada hutsa. Gorantz zihoan heinean, ni galdezka:

-Ze? Kruxa bilatu al dek?

Eta Mutua gora, isil-isilik.

Ditxosozko kruxa bidearen bukaera aldean zegoen. Plaka fin-fin bat da. Fedez egin beharreko horietakoa.

Han abiatu naiz ni, fede handirik gabe.

Kruxa pasatu dut, baina azken unean, heldulekuari heldu ordez, espresari heldu diot. Lastima. Mutua ederki konturatu da (Larregiren eskolakoa ematen du).

Denboraren aurka genbiltzanez, aldameneko bidean sartu gara: Kattagorri (6b, 32m).

Mutuak ekin dio berriro ere.

Hasiera ederra, Peloiarentzako modukoa.

Hor hasten ziren komeriak. Plaka gero eta tenteago, eta heldulekuak gero eta urriago.

Nik uste dut Mutuak harrotasun hutsagatik egin duela librean, baina lanak eta bi kostatu zaio. Nik ia-ia bertan utzi dut lepoa, aseguratzen. Fernando Alonso baino okerrago bukatuko dugu, ez baditugu aseguratzeko betaurreko horietako batzuk lortzen.

Jaitsi da, eta nola ibili den ikusita, top ropean abiatu naiz ni (soka goitik nuela).

Ondoren, ezkerreko bidean sartu gara: Tendinitis (6a, 32m).

Nik ekin diot, oraingoan.

Aurreko bidean gogor saiatu eta gauza handirik ez lortu ondoren, erraz egin dugu bide hau.

Jaitsi naiz, eta Mutuaren txanda.

Jaitsi denean, trasteak jaso eta aparkalekura abiatu gara, erlojuaren aurka genbiltzan eta.

Bidean selfie bat ere atera dugu. Kamisetan ikusten zen asmoa, baina iruditzen zait ez dugula lortu. Julian Jantzirekin jai izango genukeen guk.

Autoa hartu eta zuzenean frontonera. Beraiek oparitu dizkigute kamisetak, eskalatu ondoren tragoa han hartzeko ohitura daukagula eta, propaganda egiten diegulakoan. Ez dakit zer propaganda klase izango den, baina estimatuta daude kamisetak. Aupa Aitzuri frontona!

Gaur ere probatu ditugu…

Bihar, berriz, mugarrara joan beharrean mugarrietara joan beharko dugu. Ea antolakuntzak frontalak erosi dituen.

 

Gortu!

Gazteak Labarganetan

Gaur, urriak 8, Labarganetan izan gara Peloia eta biok.

Hotz handia egin behar omen zuen gaur goizean, eta horrexegatik, goizeko 8etan arranplan geratzeko proposamena egin nion atzo Peloiari.

Gauzak nola diren. Goizeko zazpietan edo zazpi terdietan geratzen ginenean, ez genuen ia inor ikusten kalean. Gaupaseroren bat entzun, gehienez ere. Gaur, berriz, jendea saltaka, beste batzuk mendira, polizia guri begira… Berriz ere goizago geratzen hasi beharko dugu.

Dena dela, zaharrek kale egin badute ere, gortuko bi gazteenak han abiatu gara Atxarte aldera. Gatzaietan autoa utzi, eta goizeko freskurarekin (eta ni motxila handiarekin) Labarganeta sektorera. Guretzat bakar-bakarrik izan dugu goiz osoan.

Sektorearen ezkerreko aldera joan gara eta berotzeko 3. bidea egin dugu. Ilunbe (5a, 25m).

Peloia hasi da.

Giro mundiala, haitz itsaskorra eta helduleku ezin hobeak.

Azkar egin dit ihes gorantz.

Mañariatik Urkiolarako bidean geratzen den mendi honek atentzioa eman izan dit beti.

Gorbeia ere ederki ikusten da. Haren mendebaldean dagoen Itxiña esploratzera joateko esaten diot Peloiari. Ea laster joaten den.

Jaitsi da Peloia eta ni igo naiz gero. Ez dit argazkirik atera, oso gaizki ateratzen naiz eta.

Ondoren, eskubirantz  jo dugu eta 4. bidean sartu da Peloia, baliente-baliente: Ekin (6a+, 5c, 22 m). Lehen pausoa da zailena, baina ederki egin du, rokodromoan horrelako pausoak imitatu ezin direla jakinda. Adherentzia fina. Argazkian, hasierako pauso fina pasa ondoren. Eskuinean, sekulako sabaia dago.

Hortik gora, disfrutatzekoa. Ederki disfrutatu ere.

Jaitsi da, eta han joan naiz ni ere fin-fin.

Eskuinera jo dugu segidan. Sabaian biderik ez dagoenez (zorionez, gogorregia izango litzatekeelako bestela), hurrengo bidera jo dugu: Germinator (6a, 32m).

Oraingoan ni hasi naiz. Hasieran tente samar jartzen da, eta bigarren txaparen parean bustita zegoen. Ondo samar pasatu dut, hala ere. Lehendik ere eginda neukan Larregirekin (duela dozena bat urte edo).

Ondoren, Peloia joan da. Egun osoan fuerte ibili bada ere, bide honetan sufritu du gehien. Eta ni harrituta. Izan ere, bideak bazituen heldulekuak, baina Peloia hobeto moldatu da gaur adherentzian.

Argazkian ikusten da bustita zegoen zatia.

Beste pauso bat eman dugu eskuinerantz, eta ondorengo bidean sartu gara: JO.TA.KE (6a, 32m). Berriro ere nik ekin diot.

Bigarren txapatik aurrera plaka liso-liso bat zeukan, baina eskuinetik egin eta ezkerrera trabesia txiki bat eginda, ez zen hain zaila. Halaxe egin dut, baina zalantzan geratu naiz. Gorago, sekulako gozatua hartu dut organo-tutu eder batzuetan. Lastima argazkirik ez izatea, ikusgarriak dira eta. Eskuentzat kasik heldulekurik ez, eta oinak kanalean ondo jarri eta kontu handiz egin behar gora. Gozada hutsa. Niretzat eguneko onena izan da (bazkaria aparte utzita).

Ekin dio Peloiak ere. Peloia, plafoia, kanpeoia.

Jaitsi denean, soka atera aurretik esan diot aseguratzeko, plaka zuzenan probatu nahi nuela eta. Probatu dut. Baita egin ere. Baina, Peloiak segituan bota du enmienda:

-Adam Ondra ematen huan! Horko purrusta eta burrunda.

Ez dakit bidea plakatik zuzen egin behar den edo ez. Baina, zuzenean egin behar bada, 4. bideko 6a+-eko plaka baino zailagoa iruditu zait.

Berdin dio. Goiz ederra pasatu dugu gortuko bi gazteok. Zaharrak zertan ibili diren ez dakigu. Gu bitartean, G O R T Z E N ! ! !