Egino

Joan den larunbatean, abenduaren 22an, Eginora joan ginen Peloia eta biok.

Hasierako asmoa Aiztondora joatea zen. Eta materiala ere horren arabera aukeratu genuen. Normalean, bide luzea egin behar bada, eta ondoren, oinez jaitsi behar bada, motxila txiki bana hartzen dugu. Eta Eginorako bada, soka bakarra normalean. Aiztondorako, ordea, bi soka erabiltzen ditugu, diametro txikiagokoak. Hartara, bi rapeletan jaisteko aukera izaten dugu. Deportibarako, berriz, gri-gria eta diametro handiagoko soka. Motxila handiagoa ere bai, gauzak erraz sartzeko eta motxilarik gabe lasai eskalatzeko.

Kontua da Aiztondora gindoazela eta bi sokarekin abiatu ginela, Peloiaren bi pitekin (pitak esaten diet nirea baino meheagoak direlako). Hala ere, Uharte-Arakilera iristean 3ºC-ko tenperatura genuen. Autotik irten gabe ere igartzen zen. Buelta hartu eta Eginora abiatu ginen. Altsasura iritsi baino lehen tenperatura igotzen hasita zegoen, eta 9-10ºC-ko tenperatura genuen Eginon.

-Bide luzea edo deportiba?

-Ekarri diagun materialarekin bietan ere ez diagu oso eroso ibili behar. Deportibarako gri-gririk eta soka lodirik ez, eta bide luzerako, motxila txikirik ez. Eta handiarekin igotzeko gogo gutxi.

-Deportibea egingo diagu orduan.

Lezeren ezkerrean dagoen aldera jo genuen. Han bagenituen bide batzuk egiteko, eta Ekaitzean Elaia izenekoan sartzea erabaki genuen.

Beti bezala, Peloiak ekin zion. Bidearen hasiera bustita zegoen.

Bustitako zatia pasatu ondoren, horma dezente tentetzen da.

Baina helduleku ederrak ditu.

Bilgunera iritsi zenean, argazki hau atera zidan. Uste dut abdominalak egiten ari nintzela.

Egin nuen nik ere luzea poliki-poliki.

Ondoren, metro gutxi batzuk oinez egin eta bigarren luzearen hasierara joan nintzen. Etorri zen Peloia ere eta luzea aztertzen hasi ginen.

-Han baziok parabolt bat.

-Baina besterik ez.

Parabolt bakarra ikusten genuen, eta urruti gainera. Luzearen hasierak oso itxura txarra zuen, haitza puskatuta zegoela ikusten zen.

Horiek horrela, beherako bidea hartu genuen.

-Orain, Sector de la fuente esaten dioten horretara joango gaituk, Peloi. Bazeudek V+ batzuk.

Sektorera iritsi eta 13., 14. eta 15. bidea egitea erabaki genuen.

Oraingoan, Peloiak hasten utzi zidan, aurreko bidean bigarren luzerik gabe geratu nintzen eta.

13. bideari ekin nion: Decomisos (V+, 15m).

Zuhaitza pasatu ondoren, pixka bat ezkerrera jotzen du bideak, babaresa eder batean gora.

Banindoan gora, gustura, eta halako batean:

-Ostias! Sugegorria, Iñigo!

-Nik nahio armiarmak!- Peloiak bueltan.

Babaresaren bukaeran, zulo eder bat dago, ukabil baten tamainakoa edo, eta han eskua jartzera nindoanean, sugegorri bat zegoela ikusi nuen. Eskerrak ez nuen eskua hurbildu. Paraboltetik zintzilik jarri eta argazkia atera nion.

Mosketoi batekin pixka bat bultzatu, eta arrakalaren barrura sartu zen. Zahartzen ari garela edo ez dakit zer izango den, baina kontua da argazkia ezabatu egin nuela mobiletik nahi gabe. Behin tokatuko eta!

Jaitsi ninduen Peloiak eta esan zidan espresak jasotzeko, nahiago zuela beste bide batean sartu. Eta halaxe 14. bideari ekin zion: El piquete (V+, 15m).

Ederki egin zuen, eta nik ere bai ondoren.

Gero, 15. bideari ekin genion: Cocinicas (V+, 20m).

Nahiko trakets ibili nintzen ni, baina Peloiak erraz egin zuen.

Superbloque (6a, 25m) hurrengo baterako utzi genuen, sarrera bustituta zeukan eta.

Trasteak jaso eta Zumaiara bueltatu ginen.

Etorkizuna?

Etorkizunari begira albiste on bat eta albiste txar bat dauzkat. Zein nahi duzue aurrena?

Onetik hasiko naiz, badaezpada ere.

Gogoratuko zarete Eginon eskalatu ondoren, Usoaren eta Aztorearen ondoko kanaletik jaisten garela. Gu eta beste asko. Eta esaten genuen ederra izango zela tirolina bat jartzea. Gainera, bideak baditu tarte arriskutsuak, eta tirolinari esker, segurtasun handiagoz ibiliko ginateke. Bada, horren harira, txapa eder bat idatzi eta Arabako Foru Aldundiari aurkeztu genion, tirolina bat jartzeko aukera aztertu zezan.

Eta erantzun digute, uste baino lehenago gainera, aukera ona dela, bai eskalatzaileen segurtasunerako, baina baita ere turismoa erakartzeko. Eta prest omen daude %50a finantzatzeko. Hori bai, beste erdiaren finantziazioa guk bilatu behar omen dugu. Beraz, Euskal Mendizale Federazioarekin hitz egingo dugu, eta uste dugu berehala jarriko dela abian ekimena. Oraindik agian goiz da oso altu esateko, baina seguru gaude lortuko dugula.

Albiste txarra ere badaukat, ordea.

Oraintxe bertan, Peloia guardian dago (lanean, ez Arabako Errioxan). Hurrengo urtean hiru lankidek urte sabatikoa hartu behar omen dute, eta askoz ere guardia gehiago egin behar omen ditu. Pentsatzen ari da urte osoko guardia hartzea, eta hartara, beste bost urtean libre egongo da. Baina hori albiste txarraren zati bat baino ez da.

Hona hemen bestea: idazten duen honek, sekulako tripa-festak egin ditu gabonetan, eta “kilitoren bat” hartu du. Oraingoan, medikuak serio-serio esan dit dezente flakatu arte eskalada alde batera uzteko, zeozerrek emango omen dit bestela.

Izan ere, oraingoan pasatu egin naiz. Begiratu nola geratu naizen.

Beraz, 2019rako Larregiren eta Mutuaren esku uzten dugu Gorturen etorkizuna.

Seguru gaude gortuko dutela. Eta ea kronikak ere egiten dituzten.

Gortu!

 

Lore festa

Izen horrekin bide happya izango zela pentsatuta, han agertu ginen atzo Peloia eta biok Eginon. Goizeko zortzietan etorri zen Peloia nire bila. Giro mundiala zegoen, baina Araban sartu orduko zelaiak zuri-zuri ikusi genituen. Izoztuta.

Eginora iritsi ginenean, autotik irteteko ere gogorik ez, egiten zuen hotzarekin. Eskerrak normalean baino beranduago joan ginen.

Gutxi irauten du hotzak Eginon, hala ere. Hormaren hasierara iristerako, ederki berotu ginen. Gainera, ez zegoen ia batere haizerik eta goxo-goxo egoten zen eguzkitan.

Oraingoan, Lore festa aukeratu genuen. Aurrez hemen egin izan ditugunak baino gogorragoa. Motxilak kendu eta prestatzen hasi ginen. Ez da batere leku erosoa horretarako.

-Hi! Atzo Mendaurrean joan gintuan andria ta biok, eta klub de fansekuakin topo! -esan zidan Peloiak-.
-Zer, gaur jai? -galdetu omen zioten Karmelok eta konpainiak.

-Nola jai? Mendaur igota!

-Baina ez al dezue eskalatzera joan behar?

-Bihar, bihar.

Eta esan niok nik Peloiari:

-Orduan kronikea egin beharko diat, ezta?

-Ze erremedio!

Putrea zain geneukan, harkaitz tontor batean.

Hasteko 6a-ko bi luze genituen aurretik.

-Hi hasiko al haiz, ohitura zaharrari jarraitzeko?

Eta Peloia beti prest. Bidearen hasieran, plakatxo bat zegoen, bidea non hasten den jakiteko. Baina espabilaturen batek kendu egin du, naturari kalte egiten diolakoan edo. Ondoan dagoen Susi bidean plakatxo berriak jarri dituztela ikusi dugu. Berriz ere beste espabilaturen bat iritsi arte.

Hasiera zikin samarra zegoen: lurra, hostoak…

Baina, tirriki-tarraka, hura atzean utzi eta desplometxora iritsi zen. Zuhaitzari heldu eta eskuinera pasatzean dago zailtasuna. Baina, garbi-garbi txapatu eta ederki pasatu zuen Peloiak.

-Nola egin dek?

-Asko pentsatu gabe. Di-da. Eta ondo irten ziak.

Niri, berriz, gehiago kostatu zitzaidan. Hormak atzera botatzen zuen, eta azkar ibili beharra zegoen. Baina nik ez daukat Peloiaren desplomeko teknika, eta lehenengo saiakeran asmatu ezinik ibili, eta azkenean zuhaitzera bueltatu eta txapatik zintzilik geratu nintzen, atseden hartzen. Bigarren saiakeran, atera nintzen handik nola edo hala. Erakutsi beharko dit lokalean bizikleta behar bezala egiten.

Ordurako bukatu ziren nire hotzak. Izerditakoa kendu eta kamiseta manga motzean ekin nion bigarren luzeari. Beldurgarri samarra ikusten nuen behetik. Oso bertikala eta ur-zuloz betea.

Hirugarren txapara iritsi arte oso zaila ez den arren, kostatu zitzaidan pixka bat. Ondorengo zatia da luzeko zailena. Beheko argazkian itzalean (behean eskuinean) ikusten den segurutik aurrera.

Hor izerdi latzak bota nituen. Isil-isilik ere ez nintzen igo, batere kexatu gabe. Eskerrak Peloia neukala akuiluarena egiten. Une batean, txapa batean itsatsi nintzen, eta atseden hartu nuen. Eskuineko besaurrea bete-beteta neukan. Eta buruan sartu zitzaidan ezingo nuela luzea duintasunez amaitu.

Baina errekuperatu nintzen. Zerbaiterako ibiltzen gara rokodromoan. Lustre handirik ez dugu ateratzen, baina besoak pixka bat indartu bai behintzat.

Hemen, besoak astintzen.

Hortik aurrera, bertikaltasun pixka bat galtzen du hormak, baina luzeak serioa izaten jarraitzen du. Elmer bidearen bigarren luzeko ur-zuloen antzekoak ditu, baina hau dezente bertikalagoa da. Hala ere, oinak ondo jarrita, eta burua lasai izanda, egiteko modukoa da.

Gainera, zenbat eta gorago joan, orduan eta beldur gutxiago hegan egiteko. Eta horixe behar du buruak: lasaitasuna eta kontzentrazioa.

Lanak eta birekin, iritsi nintzen bilgunera. Ura edan, barrita bat ahoan sartu, eta soka errekuperatu ondoren, hasteko agindua eman nion Peloiari. Ni baino hobeto moldatu zen bigarren luzean ere.

Bati baino gehiagori irakurri diot Larraiñegiko bide luze hauetako luzerik ederrena dela. Eta ni ere ados nago; bideak ezagutzen ditudan neurrian, ez baitauzkat denak eginda.

Peloia bazetorren.

Iritsi zenean:

-Guretzat gogortxua, no? -galdedtu zidan.

-Hiretzat ez motel! Ederki egin dek!

Handik aurrera, maila dezente jaisten da, krokisean behintzat. Hala ere, ez zitzaigun batere erraza iruditu.

Peloia hirugarren luzeari ekiten.

Bilgunera iritsi zenean, abisua eman eta han joan nintzen ni ere atzetik. Ordurako, bilgunean haize pixka bat mugitu zen, eta izerditakoa jantzi nuen berriro ere.

Peloiak hirugarren bilgunetik ateratako argazkia.

Iritsi, espresak hartu eta laugarrenari ekin nion.

Ertza estutzen joaten da, gailurrera iritsi arte.

Hemen Peloia hirugarren bilgunean, laugarrenetik ikusita.

Eta luzea bukatzen.

Ondoren, harritzara atera, katuhanken ordez zapatillak jantzi, eta bosgarren luzearen hasierara oinez.

Goiko zati horretan bide asko elkartzen dira, eta bideen izenak dituzten plakatxo gorriak oso ondo etortzen dira ez galtzeko. Egin nahi duzun bidetik joateko, alegia.

Bada, bigarren zati horretan ere Lore festaren plakatxoa kenduta zegoen. Bilatu genuen hasiera hala ere.

Peloiaren txanda zenez, berak ekin zion.

Peloiaren lepo parean edo, eskuineko aldean, ikusten da non zegoen plakatxoa.

Hurrengo argazkian hobeto ikusten da, Peloiaren oina baino pixka bat beherago.

Luze horrek ere bazeukan zerbait. Edo Peloiak behar baino gehiago zaildu zuen.

Iritsi zenean, nire txanda. Bilgunera irtsi, trasteak hartu, eta seigarren eta azken luzeari ekin nion.

Pixka bat aldrebesa naizenez, luzea amaitu baino pixka bat lehenago, parabolt bat ikusi nuen uztai eta guzti, eta zinta bat zintzilik zuela. “Hauxe izango da bilgunea” pentsatu nuen. Haitz mutur batetik zinta luze bat pasatu, paraboltarekin bat egin eta hasteko agindu nion Peloiari. Deserosoa zen bilgunea, eta han nengoen ni kabitu ezinik.

Peloia iritsi zenean, hormara begira eskuineko aldetik irteteko esan nion. Eta pixka bat gorago benetako bilgunean aurkitu zuen. Igo nintzen ni ere eta poz-pozik eskua eman genion elkarri.

-Ez gattuk makala!

-Gero etorriko dituk Mutua eta Larregi, aspaldian gurekin ezer jakin nahi ez duten horiek, “konfort zonan” gaudela esaten!

-Gortu!

Eta horrelaxek, poz-pozik, trasteak motxilan sartuta, gaina harrapatzera abiatu ginen.

-Urruti ziok gaur gailurra!

-Bai, motel! Honek gailurra extrem ematen dik!

Gustura geunden egindakoarekin, eta argazki bana atera genuen ikurrinarekin, 8000ko bat igo izan bagenu bezala.

Arretaz begiratuz gero, Beriain ikusten da gure ezkerrean.

Aztorearen ondoko kanaletik jaitsi ginen, beti bezala, baina inoiz baino arreta handiagoa jarriz Aztorearen hego-mendebaleko ertzari.

-Ederra itxura, Xabier!

-Hau ere laster egin behar diagu!

Ideia adina denbora izango bagenu!

Urte bukaerako asanblada ere ari zaigu gerturatzen. Ea Mutua eta Larregi gurekin etortzeko gai diren.

Gortu!

 

 

 

E

Berta

Larunbatean, hilak 23, Eginon izan ginen Peloia, Mutua eta hirurok, batera eta bestera ibili ondoren.

Hasierako asmoa Berta egitea zen, Peloiak eta  biok malloia berreskuratzeko plana egin genuen eta. Baina, ostiral arratsaldean ezusteko bat agertu zitzaigun WatsAppean. Mutuaren mezua:

-Ze! Nik libre dakatenian ez al da eskalatzen!

Frontoian Mutuarekin eseri eta berehala berotu zidan belarria:

-Bihar Herri baten sustraiak egingo diagu, ezta? Bi haitz horietan hasi beharra ziok!

-Neri berdin zaidak. Peloia konbentzitzen badek, hortxe sartuko gaituk.

Eta Peloiaren erantzuna, WatsAppean:

-Goan ere jan al dik burua?

Irurtzungo Haitz Txikian eskalatzeko asmoa genuenez, goizko zazpietan irtetea pentsatu genuen; normalean baino ordu erdi beranduago, alegia.

Etorri zen Peloia Puntanuetara, Mutua eta biok jaso eta Irurtzunerako bidea hartu genuen. Mutuak bidean lo kuluxka egiteko aprobetxatu zuen, beharra izango zuen eta.

Irurtzunera iritsi (Pagozelain geratu gabe), autoa utzi eta ezusteko ederra hartu genuen.

Irailaren 15era arte eskalatzea debeketuta dagoela dioen txartel pare bat ikusi genituen. Hemen ere agertzen da.

Mutuak berehala erreakzionatu zuen:

-Hemen debekatuta baziok, han sartuko gaituk (Haitz Handira seinalatuz).

-Gora gu ta gutarrak, ezta? -Peloiak eta biok- Ezta pentsatu ere! Goazen Eginora, Bertan malloia zain zeukeagu eta.

Eta halaxe, Eginorantz abiatu ginen autoan, bi aste lehenago utzitako malloiaren bila. Oraingoan, gu iristerako, betiko “parkina” ia erabat beteta zegoen. Egia esan lau edo bost auto baino ez dira sartzen, elizaren atzealde horretan.

 

Abiatu ginen, inoiz baino beranduago, eta arazorik gabe iritsi ginen Bertaren oinarrira. Hurrengo kontua bakoitzak zer luze egin erabakitzea zen.

Ez naiz gogoratzen zer zozketa klase egin genuen, baina hau izan zen ondorioa:

Mutuak lehen bi luzeak; nik, hirugarrena eta laugarrena, eta Peloiak, azken biak.

Ekin zion Mutuak lehen luzeari, bilgunera iritsi zen, eta abisua eman ondoren, Peloia eta biok abiatu ginen, ordena horretan.

Biok iritsi ginenean, bigarren luzeari ekin zion Mutuak.

Argazki xelebrea da, bai. Konturatu naiz. Baina ez nion besterik atera eta horrekin konformatu behar.

Hirurok bigarren luzearen amaierako bilgunean geundenean, bi soketako bat askatu zuen, niri eman, eta han joan nintzen ni ere.

Hirugarren eta laugarren luzea ederrak dira, eta biek daukate “pausotxoren” bat.

Hemen hirugarren luzean. Malloiaren arrastorik ere ez!

Eta hemen laugarrenean.

Laugarren luzea amaitzen den lekuan, Udaberri egiten ari zen bikote bat agurtu, eta beheko biei hasteko agindu nien. Ederki etorri ziren biak, eta luzean izandako gorabeherei buruz hitz egiten ari ginen artean, sokak jaso, oinak zapatiletan hartu eta hurrengo zatiaren hasierara oinez abiatu ginen.

Udaberri ederra joan zaigunez, izugarrizko landaredia zegoen eta kosta zitzaigun pixka bat lekua aurkitzea.

Peloiaren txanda zen. Ekin zionean, hauxe bota zidan Mutuak:

-Ikusten al dituk elkarrengandik nahiko hurre dauden bi txapa horiek?

-Bai -nik, tonto-tonto.

-Ba, azkena bide hau egin genuenean, A0 egin huan hor!

-Hi bai akordatu! -nik.

Bideoan ikus daiteke, aurrekoan garbi pasatu ez nuen kruxa. Peloia ekinean, Mutua aginduak ematen, eta ni, grabatzen.

Atzetik ni abiatu nintzen, eta pausoa nola egin behar nuen ikusita, txukun pasatu nuela esatera ausartuko nintzateke. Mutuari are gutxiago kostatu zitzaion.

Seigarren eta azken luzearen hasieran, eztabaida:

-Eskubitik dek! -nik.

-Ezkerretik dek! -Mutuak.

Horrelakoetan, normalean, huts egiten dut, eta horixe gertatu zitzaidan larunbatean ere. Eskerrak Peloia ezkerretik abiatu zen, Mutuari kasu eginda.

Bidea amaitu genuenean, normalean baino beranduago zen, eta normalean baino bero handiagoa egiten zuen. Hala ere giro ederra, brisa iristen zitzaigunean.

Eginora iristerako ordu bat eta erdia zen, eta handik ordubetera frontonean geunden, merezitako garagardoa dastatzen.

Badakit hurrengo egunean Larregi eta Manex ere zerbaitetan aritu zirela. Ea berriren bat jasotzen dugun.

Bitartean….

Gortu!

 

 

 

Eguraldia ez dago gure esku

Gaur goizean, Eginon izan gara Peloia eta biok. Goizeko sei terditan jaso dut Larretxon (pixka bat beranduago, baina Larregi ez zegoenez ez da ezer gertatzen).

Eguraldi ederra zegoen, zoragarria. Tunela pasatuta Araban sartu garenean:

-Joño! Behe lainorik ez! Hau berria dek!- Peloiak.

Eginotik Nafarroa alderantz, berriz, pixka bat zatarxeagoa zegoen, baina giro ederra.

14º Eginon, baina, hala ere, kamiseta hutsean abiatu gara, lehenengo aldapan berotuko ginela jakinda. Iritsi gara Berta bidearen hasierara, han zegoen kaka piloa harri batekin kendu, eta eskalatzeko trasteak janzteari ekin diogu.

Eltxoak ere eraman ditugu gaur. Gure atzetik etorri dira hormaren oineraino. Eta gero ere, gurekin jarraitu dute, itzal baten moduan. Larregi eta biok 1985ean Tozal del Malloko Ravier bidea egin genuenekoa etorri zait gogora. Han ere, bilgunera iritsi eta pixka batera, gure eltxo hodeia iristen zen atzetik.

Itzul gaitzenen gaurkora.

Peloia mallatuta zegoen: ezkerreko besoa urratuta, aurpegiaren ezkerreko aldea ere bai, bizkarra…

-Goan ere eskalatzea jun gabe mina hartuta! Ze ibili haiz?

-Sekreto, sekretito.

-Eta gortzeko asunto hau, nola ingo yu, Peloi?

-Lehengo igandian ni hasi nitxuan, ba gaur hasi hadi heu!

Eta, horrelaxe, nik ekin diot lehen luzeari. 8ak eta 8 minutu erlojuak orduantxe. Bidea 6 luzekoa da, eta horietatik 3 luze 5c mailakoak. Banuen urduritasun pixka bat bart arratsean, baina lasai ekin diot, hala ere. Lasai, baina baldar xamar. Lehen luzea izaten da, normalean, deserosoena.

Iritsi naiz bilgunera, soka jaso, abisua eman, eta han agertu da Peloia. Mallatuta egon arren, ondo ibili da, eta berehala ekin dio bigarren luzeari.

Eguraldi ona, haizerik ez, eguzkirik ere ez (Berta bidean goizez ez du eguzkiak jotzen), eta gustura ari ginen tirriki-tarraka.

Artean zerua ez zegoen oso ilun, edo ez diogu erreparatu.

Eltxoek, bai, eltxoek han jarraitzen zuten, kaka ematen.

Bidean, harri sueltoak pilatuta erlaitzetan, belarra izugarri luze… Aspaldi inor pasatu gabe. Normala da, aurten daukagun giroarekin.

Iritsi naiz bigarren bilgunera, trasteak hartu, eta hirugarrenari ekin diot.

-Goan hasten dek ona, Pelon!

Abiatu naiz. Lehen bi txapak txapatu, eta zailtasunak hasten diren lekura iritsi naiz.

-Aurreko batian Mutuak eta hik eskubiko heldulekua erabili gabe egin zenuten pausoa -esan diot Peloiari.

Baina, nik gogoan nuen non dagoen eskuineko helduleku hori, eta aise egin dut pausoa. Lasaitua hartu du Peloiak. Pixka bat harrituta ere geratu da, purrusta espero zuen eta.

Txapatu eta martxan jarri orduko, Peloiari iruditu zaio eltxoak atakatzen hasi zaizkiola. Baina, ez:

-Ostia, Apolo, euria!

Nik, behingoatik, Larregiren posea hartu dut, eta pentsatu dut berehala pasatuko zela.

-Bilguneraino joango nauk, ez? (Malloia ez uzteagatik).

-Ez, ez. Dana bustitzen ari dek. Hobeto dek malloia utzi eta bertatik jaitsi!

-Susordene!

Eta, horrelaxe, malloia arnesetik kendu, paraboltaren txapan sartu, eta Peloiak bigarren bilgunera jaitsi nau. Handik, lehen bilgunera jaitsi nau, eta, ondoren, nik bigarren bilgunetik lehenengora jaitsi dut Peloia.

-Goain nola ingu yu? -Peloiak- Hik Trea ez dek ekarri, ezta?

-Ez. Baina, igual dek. Nik hi deskolgatuko haut, eta, gero, rapelean jaitsiko nauk hiru tukanakin.

Izan ere, lehen luzea luzeagoa da eta ezin genuen elkar deskolgatu, soka ez litzatatkeelako lurreraino iritsiko.

Jaitsi gara, eta horma blai zegoela ikusi dugu.

-Geratu dik! Hau segituan lehortuko dek!

-Ta goan ze in behar diau, berriz hasi?

Eta horretan ari ginela, berriro ere euria. Gutxi, baina euria.

Beherako bidea hartu dugu.

-Hemendik jaitsi al gara inoiz?

-Ez, hemendik igo egiten gaituk.

Harritza bukatu eta basoa hasten den lekuan:

-Aibadios, Peloi! Hor jendia ziok!

Lau mutil zeuden, gu baino zaharragoak, itxuraz. Gu baino gazteagoak ez behintzat. Poz berezia hartzen dut horrelakoetan, oraindik ibilbide pixka bat geratzen zaigula pentsatu nahian.

Han bota digu batek majo-majo:

-Al que madruga se le jode el dia!

Kuatroporkuatruakin ez zeuden ba!

-Holako bat erosi behar diat nik -Peloiak.

Izan ere, askotan aipatzen dugun kontua da zer izango litzatekeen horrelako traste batean ia hormaraino bertaraino joatea.

Haiek ere, etsita, kuatro por kuatroan sartu, eta beherako bidea hartu dute. Guk behintzat ia bide erdia eskalatu dugu, eta gustura. Haien bidea jarraitu dugu.

-A, joño, hemendik beste Cujoren paretik pasatuko gaituk -Peloiak.

Hara iritsi garenean, esan diot argazki bat aterako niola Cujori.

Ba argazkian ikusten den soka hori etenda dago. Cujo zaunka hasi zaigu amorru betean, eta soka eten du. Eskerrak hesia dagoen.

Bidean aurrera jarraitu dugu eta hesia amaitzen den parean txakur bat atera zaigu. Hura sustoa. Cujo zela uste genuen, baina ez. Hura ez zegoen gure aurka.

Baina, berehala erreakzionatu dugu:

-Hi, honek irten badik, Cujok ere aukera izango dit, ezta?

Eta, besterik gabe, saltaka abiatu gara Eginorantz.

Zumaiara iritsi garenean, frontonean zerbeza bana hartu dugu eta Ibanek lanperna batzuk atera dizkigu. Hau bai esponsorra!

Gaur gortu dugu, baina ez gara erabat asetu. Hau osatu beharra dago.

Aurreko astean

Aurreko igandean ere Eginon izan ginen, Peloia, Lope eta hirurok. Susi bidea egin genuen. Lehen hiru luzeak Peloiak egin zituen buruan, eta azken hirurak, nik. Lope, berriz, ondo eta gustura. Hala esan zuen behintzat.

 

Gortu!

Herdoila kentzen, Eginon

Igandean, hilak 22, Eginon izan ginen aspaaaaaldiko partez.

Peloia amorratzen zegoen, orkatila oraindik erabat osatuta ez daukan arren, ezin zuen eskalatu gabe geratu. Ostiralean frontonean geratu ginen igandekoa prestatzeko, baina Larregik kale egin zigun. Gainera, igandean joateko lanak izango zituela esan zuen.

Berehala pentsatu nuen ez zela agertuko. Gauzak horrela, txabalito bati aukera ematea pentsatu genuen. Badakit Roman desiatzen dagoela, baina gogor plantak egiten ari denez, oraingoan, gurekin etortzera animatu den txabalitoa Lope izan da.

Larunbatean bazkaria eta egun pasa neukan programatuta, eta horregatik esan nion Loperi ea autoa hartuko zuen. Arazorik ez. Hartara, bidean lo egiteko aukera izango nuen.

Aukera bai, nekea ere bai, baina ez ninduen loak hartu.

Iritsi ginen Eginora, autoa betiko lekuan utzi, eta materiala eta Peloiaren pitak atera genituen. Lopek eta nik pita bana bota bizkarrera, eta bideari ekin genion. Ez dakit zenbateraino gortu naizen (entzumenari buruz ari naiz), baina aurten ez dit oraindik kukuak jo.

Peloiaren orkatila hain flojo egoteko, berehala iritsi ginen Elmer bidearen hasierara.

Peloiak berehala aurkeztu zuen ekintza-plana.

-Nik lehenengo bi larguak egingo dizkiat, eta gero, hi jarriko haiz deprimero.

-Primeran.

Neurekiko pentsatu nuen hurrengo lau luzeetan aurretik joaten utziko zidala. Inozoa ni. Lehen bietan Peloia aurretik joan ondoren, niri utzi zidan hirugarrena, baina laugarrena berriro ere beretzat hartu zuen:

-Hik hurrengua egin behar dek! Beti galdu egiten haiz eta! Eskubira hartu behar dala, ez ezkerrera!

Esan bezala, iritsi ginen, eta gutxieneko segurtasun-neurri batzuk hartu ondoren

eskalatzen hasi ginen.

Baina, ahaztu baino lehen, hemen dugu eguneko guess starra, lotuta eta lanerako prest.

Peloia hasi zen. Ni espabilatzerako luzea amaitzen ari zen, eta justu-justu gogoratu nintzen argazkiren bat ateratzea komeni zela, kronika egiteko.

Iritsi eta bilgunea prestatu zuenean, abisua eman eta Lope eta biok hasi ginen eskalatzen.

Hemen dator Lope nire atzetik txintxo-txintxo.

Luze erraza da eta konplikaziorik gabe iritsi ginen bilgunera. Lope momentuz pozik, baina aurpegia okertuta ikusten nuen bigarren luzeko plaka zartatuari begira. Ur tanta esaten diogun formazio berezi bat da, haitzak esponja gogor bat dirudi, eta heldulekuak eskuentzat hasieran arraroak iruditu arren, oinak oso ondo jartzen dira eta nekatu gabe eskalatzeko aukera ematen du.

Peloia bigarren luzea amaitzen. Azpiko orban gris hori da ur tantak izenez ezagutzen duguna.

Luze hau zailagoa denez, Lope nire aurretik joateko esan zigun Peloiak. Espedizio-buru bihurtu zaigu mutila. Baina eskerrak hori agindu zuen.

Abiatu zen Lope ere.

Eta pixka bat geroago ni.

Lope luzearen bukaeratik hurbil.

Loperi esan nion espresak jasotzen joateko, eta horretan ari zela, azken bigarren aseguruan edo, eskutik ihes egin eta luzearen hasieraraino erori zitzaion.

-Nere espres flamantia! -Peloiak bilgunetik.

-Lasai, ni jaitsiko nauk -erantzun nion- Lope, hau blokian jarriko diat! Ez bahuan gurekin etorri nahi, esan eta kitto!

Jaitsi ninduen Peloiak, espresa jaso eta berriro ekin nion luzeari. Lopek pentsatu zuen luzea hain ederra izanda ongi etorriko zitzaidala bi aldiz egitea. Zalantzarik gabe, neuk gortu nuen gehiena.

Hirugarren luzerako, sokak aldatu eta ni jarri nintzen aurretik. Peloiak esaten zuen tarteka orkatilak ziztadaren bat ematen ziola, baina ondo zebilela.

Kaskoa tuneatzen hasita nago.

Hirugarren luzea ederra da, beti bigarrenarekin gehiago gogoratzen bagara ere.

Luzearen erdialdetik argazki hau atera nien. Han ari ziren gaizki esaka bilgunean.

Iritsi, arte baten itzal ederrean bilgunea prestatu eta hasteko esan nien. Oraingoan ere Peloiak aurretik bidali zuen Lope. Nabari da norenak ziren espresak.

Badator Lope.

Gozatu ederra hartu omen zuen. Iritsi zen Peloia ere, eta orduan esan zidan:

-Luze hau neretzat, hik hurrengoa egin behar dek eta!

Eta nik espedizio-buruari obeditu, sokak aldatu eta Peloia al ataker, berriro ere. Bukatu zuen, eta Lope eta ni abiatu ginen atzetik, ordena horretan. Zapatillak jantzi eta hurrengo zatia hasten den lekura abiatu ginen.

Bosgarren luze ospetsua. Sartu naizen bakoitzean, ezkerretik irten naiz, baina Peloiak behin eta berriro gogorarazi zidan eskubira jo behar nuela. Kasu egin eta zintzo-zintzo amaitu nuen luzea.

Amaiera aldean.

Badirudi basurde batekin labankadaka ari nintzela.

Auskalo. Bilgunera iritsi, eta han etorri ziren biak.

Azken luzea ere, erraza eta laburra izanik, neuk egin nuen aurretik, Peloiaren baimenarekin.

 

Han zeuden bi artistak.

Iritsi dira gora, elkarri bostekoa eman eta trasteak jasotzen hasi gara.

Lope gustura. Peloia kejaka:

-Gehio etorri behar diu! Horrela ezin laike segi! Deprimero askoz hobeto eta lasaio eskalatzen diat desegundo baino.

Ez da giro gizon honekin. Rokodromoan matxakatu, eskalatzen beti aurretik joan nahi, larguak banatzen ere jefe…

Larregi! Non habil?

Betiko lekutik jaitsi ginen. Ez da leku ederra orkatila oso ondo ez badago. Baina ondo moldatu zen Peloia.

Herrira iristen ari ginela, makila bat hartzeko makurtu nintzenean, ezkerreko belaunak abisua eman zidan. Harrituta geratu nintzen, adina ote da?

Dena dela, Eginora iristean, Cujo falta.

-Aiba dios! Ta Cujo? Hil egin ote dek?

Herriko iturrian (tabernarik ez dago) ur pixka bat edan eta autora.

Lope gustura geratu omen zen, baina, bueltan presaka genbiltzanez, zerbezaren zain geratuko gara.

Peaso eta Roman, atento!

Nik kriston agujetak dauzkat: hanketan, bizkarrean, besapean…

Eta Peloiak ere ba omen dauzka. Ez dakit Lope nola egongo den (zerbeza zorretan!)

Gortu!

Arista de los caracoles

Bizi gara, bai. Konturatu naiz ia bi hilabete joan zaizkigula kronikarik idatzi gabe. Baina, hemen gara berriro ere. Presidente eta guzti, gainera. Laugarren elementua bakarrik falta zitzaigun.

Eginon dago Arista de los caracoles bide ezaguna, eta hara jo genuen igande goizean Larregi, Peloia eta hirurok, gure olentzero partikularraren bila.

Goizeko zazpiretan geratu ginen Arranplan. Jaso nituen zintzo-zintzo eta Eginorantz abiatu ginen. Arrasate parean Peloia niri adarra jotzeko gogoarekin ikusten nuen, baina artean ez zuenez argitu (ezta gutxiagorik ere), alferrik hasi zen Anboto ikusi nahian. Handik pasatzen garen bakoitzean “Han Anboto; han Mari Urrika” entzuten dut, eta ez dakit oso seguru zergatik.

Araban sartu orduko behe lainoa askoz ere trinkoagoa zen. Eginoko irteera justu-justu ikusi, herrira iritsi eta betiko lekuan utzi genuen autoa.

-Oraindik ez dik egunak argitu! Zertara etorri gaituk hain goiz?

-Lasai! Eguna ondo argituta egongo dek, bidearen hasierara iristerako. Eta, gainera, Kujo oraindik lo egongo dek.

Basoa dezente lokaztuta zegoen, eta zuhaitz eta adar ugari zeuden hautsita.

Basotik ateratakoan, dotore agertzen da zazpigarren monolitoa.

Handik aurrera, hala ere, dezente egin behar izaten da oinez gora, bidearen oinera iristeko.

Basoa ez ezik, nabarmena zen haitza ere bustita zegoela. Eskerrak aukeratutako bidea erraza zen. Bestela, haitza bustita egonda, tarte batzuk oso irristakorrak bihurtzen dira.

Peloia hasiko zela erabaki genuen. Lehen bi luzeak aurretik egin zituen, eta Larregi eta ni joan ginen atzetik.

Hasi baino lehen, erronka bota nion:

-Klabija txapatu gabe uzten duena zerbeza pagatzera!

-Konforme! -Peloiak.

Azkenengoan, klabija ikusi ez eta gora jarraitu zuen, baina igandean ez zuen hutsik egin.

Ni, atzetik.

Eta hirugarrenik, Larregi.

Bigarren luzean.

Betiko lekuan jarraitzen du fisureroak, Peloia argazkian dagoen lekuan. Ondo baino hobeto sartuko zuen norbaitek, eta orain ezin atera. Saiatu ere ez ginen egin. Garai batean berehala utziko genuke…

Iritsi ginen Larregi eta biok ere bigarren luzearen pasarte ederrenera.

Horrela ikusi gintuen Peloiak bilgunetik.

Kaskorik gabeko buru txiki hori nirea da. Kaskoa autoan ahaztu zitzaindan; burua ez, gorputzari itsatsita dagoelako.

Hirugarren eta laugarren luzean, Larregi izan genuen sokaburu.

Ni aseguratzen, eta Peloia, argazkilari.

Badoa.

Larregi guri argazkia ateratzen.

Irudi ederrak goitik behera begira.

Larregi laugarren luzearen hasieran.

Bosgarren luzearen hasieran, neu jarri nintzen sokaburu, azken bi luzeei ekiteko. Hortik aurrera horma lehorra zegoen, eta giro mundiala geneukan Arabako laino-itsasoaren gainean.

Hasi orduko amaitzen da luze hori. Berehala neuzkan biak ondoan, bilgunean.

Seigarren luzeari ekin nion.

Halako batean konturatu nintzen seguru arteko tartea dezente handitzen ari zela, baina ez zidan atentzioa eman, tarte hura oso erraza delako. Hurrengo segurua txapatu eta zatirik politenera iritsi nintzen.

Gora iritsi eta azken bilgunea muntatu nuen, lagunak igotzen hasteko.

Peloia hasi zen ondoren.

Halako batean, Peloiak:

-Hi! Hemen klabija bat txapatu gabe utzi dek! Zerbeza pagatzera!

-Frontonean, nere kontu!

Han etorri zen Larregi ere.

Bideoan argi eta garbi geratu da A0 egiteko aukera eder bat alferrik galdu duela. Horrela ez dek “Urteko A0 onena” Gortu Award lortuko! Ea hurrengo urterako antolatzen ditugun Gortu Awards mundialak. A0 onena, hegaldi onena, ahaztu in zikak onena

Hirurok gora heldu ginenean, banderolak hartu eta argazki batzuk atera genituen, presoen aldeko martxan Inda Mendira joan ezin izan genuenez, gure ekarpen txikia egiteko asmoz.

Araba bizkarrean dugula.

Eta Nafarroa bizkarrean dugula.

Mendiaren azken metroak igo eta Egino eta Ilarduia bereizten dituen mugarri bitxi bat dago. Haitz batean jarritako metalezko xafla bat da.

Eskuin aldera hartu, eta Usoa eta Aztorearen ondoko beherako biderantz jo genuen.

Handik behera, izerdi patsetan. Eguzkia atera orduko berehala berotzen da leku hura. Egun hotzetan ere, normalean izerditu egiten gara.

Beste behin ere, tirolinaren beharra sumatu genuen.

Irudi ederrak beherakoan.

Bueltan, Kujo despistatu samar ibiliko zen, baserria atzean utzi arte ez baitzen harrera egitera agertu.

Autoan sartu eta zuzenean frontonera. Agindutako zerbeza ordaindu nien, eta Ibanen kroketa ederrak jan ondoren, atzera Arranplan utzi nituen, goizean jasotako lekuan.

Ea urtea amaitu baino lehen azkena egiteko aukerarik badaukagun.

Gortu!

 

 

Xabier, Xabier eta Imanol gabe

Gauza handia da astegun buruzurian eskalatzea. Hala esan dit Peloiak gaur, behin eta berriz.

Asteartean, Peloiaren mezua:

-Ostiralian jai zikat! Gortu, no?

Segituan pentsatu nuen lana ostiral arratsalderako eta larunbat goizerako uztea, eta baiezkoa eman nion. Larregik eta Mutuak lana egin behar omen zuten.

Goizeko 8:15ean egin nuen hitzordua Peloiarekin arranplan. Jaso dut (pixka bat beranduxeago) eta Eginorantz abiatu gara.

Peloiak:

-Larregi ikusi diat. Esan zioat “etorri hai, etorri hai”. Baina, alperrik.

-Baten batek egin beharko dik lana, friendak erosteko!

Zumaian eguraldia triste samar zegoen, baina Arrasate parean oskarbi zegoen.

Araban, berriz, behe-lainoa. Baina, ikusten zen lau metroko altueran erabat garbi zegoela. Iritsi gara Eginora, betiko lekuan aparkatu, eta hormara, giro ederrarekin. Fresko zegoen, 8ºC edo, baina batere haizerik ez eta atsegina zegoen. Bidean ederki berotu ondoren, gaurkoan erraz aurkitu dugu bidearen hasiera.

Krokisak dioen moduan, XA dago margotuta gorriz bidearen hasieran. Trasteak atera eta galdera bota diot Peloiari (krokisa estudiatuta ekarri duen edo ez jakiteko):

-Heu hasiko haiz edo nahiago dek ni hastia?

-Berdin zikak.

-Hasten danak diedroko largua libratu iten dik.

-Berdin zikak.

-Hasi heu orduan!

Eta halaxe, soka lotu eta ekin dio bideari zintzo-zintzo.

Ieeeeepa!

Atzo, frotonean garagardo bat hartu genuenean, gaurko logistika prestatzeko, serio-serio esan zidan Peloiak:

-Gainera bihar argazki kamara eramango diat!

Baina, ezin izan du. Kamara aurkitu bai, kargatu ere bai, baina sukaldeko mahai gainean geratu omen da. Hurrengoan izan beharko du.

Iritsi da bilgunera eta han abiatu naiz ni ere.

Bigarren luzea niretzat. Izerdi ederrak bota ditut. Horma tente-tente jartzen den lekuan, helduleku bila hasi eta berehala nabaritu dut besaurretako nekea.

Bukatu dut eta argazkia atera diot Peloiari bigarren bilgunetik.

Aurrera begira, hirugarren luzeak igarotzen duen horma ederra neukan.

Baina, hara iristeko zaldi gainean joateko aulki moduko bat pasatu behar da. Han joan da Peloia eta hirugarren luzearen hasierako bilgunean kateatu da.

Iritsi naiz ni ere, eta Peloiak ekin dio luzeari, bere txanda zen eta.

Hemen luzeko pauso finean.

Eta gorago.

Bilgunea prestatu eta iritsi naiz ni ere. Bigarrena baino hobeto egin dut hau.

Ondoren, katu-hanken ordez zapatillak jantzi ditugu, zati bat oinez egin behar da eta. Eta hara zer ikusi dugun bilgunearen ondoko arte batean zintzilik.

Hor bai dagoela jardunerako gaia.

-Hau putakumeren batek kendu ziok lagun bati eta hor laga dik zintzilik!

-Auskalo, baina hamaika ipuin egin daitezke honen kontura. Hor daukazue gaia, Larre eta Wali, nahi duzuen doinu eta neurrian hiruna ipuin idazteko.

Peloia bilgunean, eta ni zapatilaren ondoan, argazkia ateratzen. Eskerrak nik behintzat ateratzen ditudan.

Hurrengo luzea 6a-ko diedroa. Ederki egin dugu txapa (nahi gabe) zapalduta.

Berriro beste zati bat oinez, lehen baino laburragoa, eta bosgarren luzera Peloiarentzat.

Pose bat eta gora.

Ordurako eguraldia nahiko goibel zegoen.

Iritsi naiz ni ere, eta esan diot Peloiari zapatilak janzteko. Neuk ere jantzi ditut, eta soka jaso dut bitartean.

-Orain, tartetxo bat oinez III-ko pauso bat eta goian gaituk -esan diot.

-Aiba dios! Han goian jendia ziok!

Hasieran pentsatu dugu eskaladako ikastaroren batekoak edo izango zirela, eta adibide txarra ez emate aldera, soka berriro lotu eta han dagoen parabolta txapatuz amaitu dugu bidea.

Irakasle bat zegoen, eta ia dozena bat ikasle. Irakasleak bota dit:

-Esta cuerda no es muy nueva, ¿no?

-Tampoco es vieja -nik bueltan- ¿Cuanto tiempo le echas?

-No sé. Pero está en buen estado de conservación.

Zikin samarra bai, baina zaharra nola egongo da ba. Oraindik bi urte ere ez ditu egin eta.

Altsasukoak omen ziren, ikastetxe bateko Guía de media montaña moduluko ikasleak eta irakasle bat. Praktikak egiten aire zabalean. Gaztetan horretan jardun izan bagenu (orduan ez zegoen horrelakorik) akaso ikasle onak izatera ere iritsiko ginen. Batek daki.

Argazkia ateratzeko baimena eskatzea pentsatu dut, baina irakasleak ez zuen atsedenik hartzen, eta azkenean, pixka bat urrundu eta argazkia atera diet, lotsagabe-lotsagabe.

Haiei agur esan eta beherako bidea hartu dugu.

Oraindik ere tirolinarik ez dagoela ikusi eta oinez jaitsi behar izan dugu. Autoa hartu eta zuzenean frontonera, garagardoa hartzera.

Hurrengoan gehiago. Gortu!

 

Elmer

Atzo, ekainaren 17an, Eginora joan ginen Peloia eta biok. Hasieran, Atxarte geneukan jomugan, Untzillatx hegoaldeko sektore eder horietako bat. Peloiak jaso ninduen zazpietan, eta gurekin etortzekoa zen “hirugarren pertsona” bat agertzen ez zenez, watsap bat bidali eta martxa egin genuen.

Zumaian, taosa izan gabe ere, bazegon bruma pixka bat. Bidean, berriz, zenbat eta aurrerago orduan eta itxiagoa behe lainoa. Araban, batik bat. Araban? Ez al gindoazen Atxartera?

Bai, baina ez. Bidean, Eginoko aukerak udan eskasagoak izaten direla pentsatuta, bero handia egiten duelako, hauxe bota nion Peloiari:

-Hi! Ta biok bakarrik geratu garenez, zergatik ez Eginora? Hik Susi egin gabe daukak.

-Bale. Nahi dekena.

Eta horrelaxe Araban sartu, behe lainotan, eta Egino herrira iritsi ginen.

-Joño! Gaur ez gaituk lehenengoak.

Dagoeneko bikote bat hormara abiatzeko prest zegoen, arnesa soinean eta traste guztiak hartuta.

-Galdetuko al zieagu zer bide egin behar duten? -nik Peloiari.

-Kasualidade handia izango huke horiek ere Susira joatea, ezta?

Abiatu ginen gu ere, eta bidearen hasieraren hurbiltzen ari ginen heinean, ahotsak entzuten genituen.

-Baietz Susi bidean egon!

Eta hantxe zeuden. Hasieran, pixka bat zain egotea pentsatu genuen, gero haien atzetik abiatzeko. Baina, azkenean, hainbeste bide dauden tokian beste bat aukeratzea erabaki genuen.

-Ba Elmerrera -Peloiak.

Eta hara abiatu ginen. Aukera ona zen, ia laugarren luzera arte ez genuelako eguzkirik sentitu. Lehendik Peloiarekin eginda neukan, eta Peloiak ere bai Larregirekin.

Peloiak Larregirekin egin zuenean, luze bakoitiak egin zituen Peloiak, eta oraingoan, bikoitiak egin nahi zituela esan zidan.

Beraz, ni hasi nintzen. Ederki geunden itzaletan.

Badator Peloia.

Eta badoa.

Bigarren luzean, ur tanten gaineko plakan.

Ni igon nintzen, bilgunean materiala hartu, eta hirugarren luzeari ekin nion. Bigarrena polita da, baina atzo hirugarrena ikaragarri gustatu zitzaidan.

-Hau komeni ziku guri, Peloi!

Badator hirugarren bilgunera.

Eguzkia horman sartzen hasita zegoen arren, bilgunea itzalean, zuhaitz eder baten azpian.

Laugarren luzearen hasieran.

Goian eguzkitan zati bertikal bat dauka, baina izugarrizko heldulekuekin. Harkaitz zubi fin-finak dira, buzoi modukoak. Hain finak, fuerte sakatuz gero mina ematen baitute.

Mobila patrikan sartuta ez naizenez batere eroso ibiltzen, motxilan gorde nuen. Akabo argazkiak.

Oinez metro batzuk egin eta bigarren zatira iritsi ginen. Nire txanda zen. Peloiarekin Elmer egin nuen lehen aldian (hau bigarrena da) egin nuen akatsa errepikatu nuen, berriro ere.

Luzeari ekin, une jakin batean hurrengo parabolta non zegoen ikusi ez, eta nire logikatik tiratuz, ezkerrera jo nuen. Handik ikusten nuen bide errazena. Baina han asegururik ez. Aurrekoan bezala, bilgune bat aurkitu nuen (hantxe jarraitzen zuen), eta bertan amaitu nuen luzea. Gero, ondo begiratuta, ikusi nuen Elmerrek pixka bat eskuinera egiten duela zati horretan. Baina aseguruen artean tarte handia dago, baina zati erraza delako izango da.

Kontuak kontu, ea hirugarrenean ez naizen galtzen.

Peloiak azken luzea egin, bostekoa eman, ur pixka bat edan eta trasteak jasotzen hasi ginen. Ordurako, Susin sartu zen bikoak ere amaitu zuen eta beherantz abiatu ziren.

-Begira! Haiek ere bukatu ditek.

Susitik behera, Elmer biderantz gindoazela laurekin (ez nekien lau mutil edo lau gizon jarri) topo egin genuen.

-Ez zarete ba Susi egitera joango?

-Ez. Txitxibiritxi egiteko asmoa dugu.

Lasartekoak omen ziren, gu baino zaharragoak edo helduagoak (edo nahi duzuen bezala). Eta horrek poz berezia ematen digu. Guk ere adin horretan eskalatzen jarraituko dugula, alegia. Batek 60 urte egin behar zituen aurten, eta beste hirurak 50etik gorakoak ziren.

Jaitsi ondoren, Usoaren parean, lasartearrekin topo egin genuen berriro.

-Zer moduzkoa Txitxibiritxi hori?

-Ondo dago. Besteen modukoa. Bilgune batetik bestera gehiago ibili behar da oinez, beste bideekin alderatuta. Baina merezi du.

-Hurrengo baterako apuntatuta dago orduan.

Haiekin joan ginen Eginoraino, eta Zumarraga eta Urretxukoak ere alde egin gabe zeuden artean. Elkar ezagutzen zuten, gainera.

Izugarrizko eguraldia Eginon, eta eskalatzen ikusi genituen bakarrak gipuzkoarrak. Horrelako haitz zati bat etxetik hurbilago izango bagenu!

Gortu!

Bertan, ber(o)tan

Jun ta jun, ta Bertan izan ginen atzo. Bertan, ber(o)tan eta egarria ahotan.

Peloia Larretxon jaso eta Eginorako bidea hartu genuen. Esan nion: “Asfaltatu dutelako, bestela ez nintzen igoko”. Zumaian bero egiten zuen, eta barnealdera gindoazen heinean, bero handiagoa. Arrasate Mordor parean, 33ºC.

Hasiera batean, Birra Moretti egiteko asmoa geneukan. Baina ari nintzen sumatzen bero handia egingo zuela, eta hobeto izango genuela Berta egin, arratsaldez itzaletan egoten da eta. Eginon autoa utzi eta Cujo siestatik ez esnatzeko, isil-isilik basoan barrena abiatu ginen.

Bidearen oinera izerdi patsetan iritsi ginen (Larregiri gustatzen zaion bezala). Lehenago, nola ez, okerreko bidea hartu nuen eta Udaberri bidearen hasierara eraman nuen bikote ausarta. Atzera egin eta iritsi ginen gure bidearen oinera. Entzun behar izan nituen, berriro ere.

Bidearen hasiera.

Altxorraren banaketa egin genuen: Lehen bi luzeak Peloiarentzat; hirugarrena eta laugarrena, Mutuarentzat, eta azken biak niretzat. Denak konforme, gainera. Harrigarria.

Hala ere, aukera onena Peloiarena izan zen, itzala harrapatzen lehena izan zen eta. Ekin zion, eta nik aseguratzen nuen bitartean, Mutuak argazki batzuk atera zizkion.

Ari da itzaletan sartzen.

Ez da broma 31ºC-tan eskalatzea. Eguzkitan egon beharko bagenu, atzera egingo genuke. Aseguratzen izerdi patsetan nengoela, bikote frantses bat iritsi zen. Eskalatzeneus izeneko blog bateko krokisak zeuzkaten paperean, guk erabiltzen ditugun berak. Eta informazio bila zetozen. Azaldu genien gure bidea Berta zela, ondo-ondoan Elmer hasten zela, baina hark “Shushi” esaten zidan. Tentazio galanta eduki nuen:

-Shushi? Eso en el japonés de Egino, aqui solo hay vias de escalada.

Baina hori esan beharrean, Susi bidea non zegoen azaldu nion txintxo-txintxo.

Ermitañoak izango ziren agian, Peloia bilgunera iritsi, sokak jaso eta Mutua eta biok eskalatzen hasi arte ez ziren eta isildu. Azkenean, agurtu eta alde egin zuten. Gaur goizean Susi egiteko asmoa omen zuten. Niri, berriz, shushia probatzeko gogoa eman zidaten.

Eskaladarekin jarraituz, iritsi ginen bilgunera eta Peloiak bigarren luzeari ekin zion. Ur gutxitxo eraman genuen, zer bero egiten zuen kontuan hartuta, eta zerbezarik ez. Igartzen da Larregiren falta.

Badoa plafoiko makinea.

Hirugarren luzeari ekiteko, sokak Mutuari eman zizkion, eta Peloia eta biok atzetik joan ginen. Luze ederrak dira, gozatzekoak. Eta Peloia bezain fuerte egonda, zer esanik ez. Ozpina baino fuerteago. Ez ahal da ozpinduko!

Hirugarren bilgunera iristen. Atzean, eskuinean dagoen buru txiki hori nirea da.

Ezkerretik pasatu ezin. Eskuinetik ere ez.

Laster luze bateko abantaila aterako dit.

Egin zuen Mutuak hurrengo luzea ere. Kosta zitzaion bilgunea bilatzea, eta ez pentsatu anteojorik gabe eskalatu zuenik. Atzetik Peloia abiatu zen, eta hirugarrenik, ni neu.

Bilgunera iristen.

Hurrengo urratsa eguzkitara ateratzea zen. Traumatikoa izan zen niretzat. Buru-makur, eguzkiaren beldurrez, Bertaren bosgarren luzearen hasierara joan ordez, Elmer bidera joan nintzen.

-Mekauenlamar! Orain ere hauen marmarrak aditu behar!

-Gezurra ematen dik! -Peloiak- Hik ez al huan hau ezagutzen?

Aurkitu nuen aurkitu beharrekoa, Bertaren bosgarren luzearen hasiera, eta nire txanda iritsi zen. Eskerrak goiko zatian ere horma itzaletan zegoela.

Aupa Mauritzia!

Pixka bat gorago.

Peloia abiatu zen ondoren.

Hirurok bilgunean elkartu ginenean, nire klasikoetako bat bota nion Peloiari adarra jotzeko:

-Luze bat geratzen dek, 4a, erraza. Esanblian ingo yu, ezta?

-Ensanblia ta ostiyak! Earra nazka ematen dek!

Egin nuen azken luzea ere txintxo-txintxo. Trasteak jaso, zerbezarik ez hartu (ez genuen eraman), barrita bat pikatu (Pueyoko gazta autoan geratu zen) eta gaina harrapatzeko falta diren metroak igo eta Usoa eta Aztorearen ondotik jaitsi ginen. Izerdi ederra beherakoan ere. Ahaztu zitzaidan Peloiari galdetzea nola doan tirolinaren proiektua.

Eginora iritsi, iturrian ura edan, eta zerbezarik ere hartu gabe, zuzenean Zumaiara. Peloiak afaria omen zeukan, eta etxeraino eraman genuen. Atzo ez zuen ostiralean adina marmar egin. Ensanblearen kontuarekin bai, baina orokorrean gutxi.

Arratsalde ederra, beroarekin pixka bat sufritu arren.

Gortu!

Santelmotan, Elmer

Atzo
Argitu dezadan lehenbailehen: gaurkoan hau idazten duena ez da blog honetako idazkari ofiziala, Apolo, baizik eta Gortuko trinitatearen presidentea, Larregi, alegia, eta horrek badauka azalpena. Astean zehar gortzen aritu gara, igandeari begira, Ziordian Rock circus izeneko bia egiteko asmotan Peloiarekin, baina atzo arratsaldean Apoloren uasapeko mezua Gortu taldera: “Bihar ezin diat jun gortzea”. “Uiiiiiiiiiiiii, arrazoi handi samarra izan behar dik”, pentsatu nuen. Total, Apolok taxistatza egin behar zuela gaur goizean eta ezin zela etorri. “Biuna!”, suabeena, Peloiak; ni, berriz, Evaristoren liburu batekin akordatu nintzen, askotan bezala: Por los hijos lo que sea.

Peloiari B plana proposatu nion: Elmer egitea, Eginon. Duela hilabete batzuk egin zuten Apolok eta berak (ikusi orduko kronika hemen), eta Circus hurrengorako uztea, hirurok gaduenerako. “EA konforme”, Peloiak.

 

Gaur goizean jaiki naiz…
Amaiako plazan geratuta nengoen Peloiarekin, 07:00etan. Loa amenizatua izan dugu Moila inguruko bizilagunok (bai, zahartzen ari naiz), eta bereziki akordatu naiz txosnetatik ailegatu zaidan abesti batekin: “Se acabó la diversión, llegó el Comandante y mandó a parar”, baina ez da etorri Fidelik eta musikak ozen jarraitu du gau osoan.

Etxetik irtetean, Arranpla aldetik sartu naiz Amaiako plazan, Marina alderako perspektiba hobea izateko, eta a zer panorama! Peloia zain neukan. “Jode, honek ematen dik Los otros“. Isil-isilik eta disimuluan, han abiatu gara Egino aldera. Aurretik, ordea, ezustekoa: Jadarre parean, ertzainen kontrola, akoholemia; “Gelditu!! Gelditu!!”, deseatu dut behingoagatik, baina aurrera jarraitzeko esan digute.

 

Eginhotz!
Zumaiatik 12º-rekin irten gara, eta Gasteiz pasa orduko, Lautadan, Sakana aldera, 2º besterik ez dago… Eguzki ederra daukagu aurretik, baina termometroa ez da igotzen. “Jodeeeeee!!!! Hotzaaaaaa”. Aparkatu, motxilak prestatu eta betiko duda, abrigatzeko zerbait hartu edo ez; izan ere, orain momentuan hotz, baina aldapa igotzen hasi orduko, izerditan hasten gara eta alferrikakoak dira beroki guztiak. Ez da erraza asmatzea… Txalekoak kotxean utzi ditugu. “Kondoskojones”, Peloiak.

Ez gara lehenak
Cujoren baserriaren aurretik isilik pasatu gara, ez esnatzeko, eta pistari jarraituta, burdinazko hesia pasatu eta aldapan gora egin dugu. “Peloia, hik zertarako daukak 4x4a? Hemendik kotxean igo behar diagu! Begira, hemen daukak aparkatzeko tokia!”. Baina Peloia, azeri zaharra, perretxikuez hizketan hasi da, hemen basoan irtengo direla, hurrena begiratu behar dugula fiu-fiu y bla-bla, despistatu nahian.

Basotik paretaren azpialdera irten eta ikusi dugu ez garela lehenak, beste batzuk aurreratu zaizkigula, Elmer bidean bertan. “Aibadios! Ta? Zer egingo diagu? Zain egon? Beste bia bat egin?”. Hizketaldia egin eta erabaki dugu zain egotea. Bi mutil dira, bata Bilbokoa eta bestea Logroñokoa. Trasteak atera eta Peloia boluntario hasteko. Ezagutzen du bia. Lehen aldiz etorri zen Apolorekin hark 103 kilo zeuzkanean, eta jaitsiera tekniko bat (erretirada, alegia) egin behar izan zuten; gero, hurrengoan, pixka bat geghiuago prestatuta, igo zuten, baina nahikoa petatuta bukatu omen zuen, eta orduan erabaki omen zuen plafoian entrenatuko zela, eskalatzeko lokalean, beso-zuztarrak gortzeko.

Trasteak jartzen eta prestatzen ari garela, Peloiaren fama areagotuko duen gertakaria: “Ostia! Kamera! Etxean utzi diat. Dena prest nitxakan… Mahai gainean etxean… Atzo kargatzen laga nian…”. Batzuek fama eta besteak tenitu, eta berriz ere izango da hau Juan Olvido memoria de grillo.

 

Ederra bia
Peloiak erraz igo du lehen sokaldia, elegante. Aste Santuko oporretatik tripatxoa aterata etorri zaigu (“La buena vida”, dixit), mejoratuta, baina besoetan dinamita dauka, eta hori igartzen da.

Ondoren nik bigarrena egin dut, gozatzen. Orduan esan du lehen aldiz Peloiak:
-Hau dek lasaitasuna!

Hirugarren sokaldia Peloiarentzat. Eskalada oso polita da, helduleku onekin, bertikala, gozatzekoa.
-Hau dek lasaitasuna! Hau dek isiltasuna!

Laugarrena hasi aurretik, eguzkitako krema atera eta eman dugu, Lorentzo ederki berotzen hasi zaigu eta. Peloiak ideia brillantea izan du: “Utzidak mobila, hiri argazkiak ateratzeko”, eta hauxe emaitza:


Sokaldi hau ere ederra da, eta gora ailegatutakoan, oinez jarraitu dugu 80 metro inguru, azken metroei ekin aurretik. Zuhaitz baten itzalean jarri gara, denbora egiten, gure aurretik zihoazenei tarte bat uzteko, baina Peloia fuerte dago eta nahi gabe ere harrapatu egiten zuen bilbotarra; begiratu eta ikusi argazkietan:


Orduan ere entzun dut, ozen eta garbi:
-Hau dek lasaitasuna! Hau dek isiltasuna! Hau dek espiritualitatea!

Alegia, nabaritzen zela Apolo falta zela. Makina bat aldiz entzun eta irakurri dugu aste honetan Peloiaren “Kraboiak!” ozena.

Goian elkartu ondoren, azken sokaldia, laburra eta erraza, niretzat.

Amaieran erreibindikazioraiko tartea: guk ere maiatzaren 7an bozkatzeko asmoa daukagu!


Ohi bezala, eskua eman diogu elkarri eta betiko esaldia esan: “Ez gattuk makalak!”, eta trasteak jasota, zerbait janda eta edanda, goialdera irten gara.

 

Bueltatzen
Bidexka estua doa mendiaren goialdetik, eta Aztorearen parean, kanalean behera hasi aurretik, Peloiak tirolinaren proiektuari heldu dio eta neurriak hartzen aritu da: “Ez dakit zenbat metro kable, tentsoreak…”. Hori dek eta, Peloia!

Bide estutik eta hartxingaditik behera, tarteka kontuz jaitsi beharra dago:

Aztorearen eta Usoaren ondotik pasata, atzera basoan sartu gara, eta berehala iritsi gara Eginora. Zain geneukan, ordea, Cujo, zaunkaka, ondo esnatuta.

Bidean, Euskadi Irratia (Peloia, noiz jarri behar dek Ozzy Ousborne?) eta Realaren partidua. 1-0 irabazten eta komentarista gustura, baina Arrasate pare horretan gindoazela beldurra nagusi, oraingoan ere ez zioten gola sartuko eta enpatatuko.

Kotxea garajean sartu, eta Labarran hidratazio-saioa (horrela esaten zaio, ezta, Libetx?); oraingoan, ordea, falta genituen gure irakurle finak, laguntzeko, eta Peloiak eta biok bakarrik moldatu behar izan dugu. Ederra zegoen!

“Egintzak kronikea!”, Peloiak. “Idatzizak luzea, literatura asko eta argazki gutxi. Nik gero komentario bat egingo diat”.

Zer diok, Pelon? Oh, Pelon, oh, Pelon-Pelon blues, oh, Pelon blues. Ederki ibili gaituk, ezta?