Elmer

Atzo, ekainaren 17an, Eginora joan ginen Peloia eta biok. Hasieran, Atxarte geneukan jomugan, Untzillatx hegoaldeko sektore eder horietako bat. Peloiak jaso ninduen zazpietan, eta gurekin etortzekoa zen “hirugarren pertsona” bat agertzen ez zenez, watsap bat bidali eta martxa egin genuen.

Zumaian, taosa izan gabe ere, bazegon bruma pixka bat. Bidean, berriz, zenbat eta aurrerago orduan eta itxiagoa behe lainoa. Araban, batik bat. Araban? Ez al gindoazen Atxartera?

Bai, baina ez. Bidean, Eginoko aukerak udan eskasagoak izaten direla pentsatuta, bero handia egiten duelako, hauxe bota nion Peloiari:

-Hi! Ta biok bakarrik geratu garenez, zergatik ez Eginora? Hik Susi egin gabe daukak.

-Bale. Nahi dekena.

Eta horrelaxe Araban sartu, behe lainotan, eta Egino herrira iritsi ginen.

-Joño! Gaur ez gaituk lehenengoak.

Dagoeneko bikote bat hormara abiatzeko prest zegoen, arnesa soinean eta traste guztiak hartuta.

-Galdetuko al zieagu zer bide egin behar duten? -nik Peloiari.

-Kasualidade handia izango huke horiek ere Susira joatea, ezta?

Abiatu ginen gu ere, eta bidearen hasieraren hurbiltzen ari ginen heinean, ahotsak entzuten genituen.

-Baietz Susi bidean egon!

Eta hantxe zeuden. Hasieran, pixka bat zain egotea pentsatu genuen, gero haien atzetik abiatzeko. Baina, azkenean, hainbeste bide dauden tokian beste bat aukeratzea erabaki genuen.

-Ba Elmerrera -Peloiak.

Eta hara abiatu ginen. Aukera ona zen, ia laugarren luzera arte ez genuelako eguzkirik sentitu. Lehendik Peloiarekin eginda neukan, eta Peloiak ere bai Larregirekin.

Peloiak Larregirekin egin zuenean, luze bakoitiak egin zituen Peloiak, eta oraingoan, bikoitiak egin nahi zituela esan zidan.

Beraz, ni hasi nintzen. Ederki geunden itzaletan.

Badator Peloia.

Eta badoa.

Bigarren luzean, ur tanten gaineko plakan.

Ni igon nintzen, bilgunean materiala hartu, eta hirugarren luzeari ekin nion. Bigarrena polita da, baina atzo hirugarrena ikaragarri gustatu zitzaidan.

-Hau komeni ziku guri, Peloi!

Badator hirugarren bilgunera.

Eguzkia horman sartzen hasita zegoen arren, bilgunea itzalean, zuhaitz eder baten azpian.

Laugarren luzearen hasieran.

Goian eguzkitan zati bertikal bat dauka, baina izugarrizko heldulekuekin. Harkaitz zubi fin-finak dira, buzoi modukoak. Hain finak, fuerte sakatuz gero mina ematen baitute.

Mobila patrikan sartuta ez naizenez batere eroso ibiltzen, motxilan gorde nuen. Akabo argazkiak.

Oinez metro batzuk egin eta bigarren zatira iritsi ginen. Nire txanda zen. Peloiarekin Elmer egin nuen lehen aldian (hau bigarrena da) egin nuen akatsa errepikatu nuen, berriro ere.

Luzeari ekin, une jakin batean hurrengo parabolta non zegoen ikusi ez, eta nire logikatik tiratuz, ezkerrera jo nuen. Handik ikusten nuen bide errazena. Baina han asegururik ez. Aurrekoan bezala, bilgune bat aurkitu nuen (hantxe jarraitzen zuen), eta bertan amaitu nuen luzea. Gero, ondo begiratuta, ikusi nuen Elmerrek pixka bat eskuinera egiten duela zati horretan. Baina aseguruen artean tarte handia dago, baina zati erraza delako izango da.

Kontuak kontu, ea hirugarrenean ez naizen galtzen.

Peloiak azken luzea egin, bostekoa eman, ur pixka bat edan eta trasteak jasotzen hasi ginen. Ordurako, Susin sartu zen bikoak ere amaitu zuen eta beherantz abiatu ziren.

-Begira! Haiek ere bukatu ditek.

Susitik behera, Elmer biderantz gindoazela laurekin (ez nekien lau mutil edo lau gizon jarri) topo egin genuen.

-Ez zarete ba Susi egitera joango?

-Ez. Txitxibiritxi egiteko asmoa dugu.

Lasartekoak omen ziren, gu baino zaharragoak edo helduagoak (edo nahi duzuen bezala). Eta horrek poz berezia ematen digu. Guk ere adin horretan eskalatzen jarraituko dugula, alegia. Batek 60 urte egin behar zituen aurten, eta beste hirurak 50etik gorakoak ziren.

Jaitsi ondoren, Usoaren parean, lasartearrekin topo egin genuen berriro.

-Zer moduzkoa Txitxibiritxi hori?

-Ondo dago. Besteen modukoa. Bilgune batetik bestera gehiago ibili behar da oinez, beste bideekin alderatuta. Baina merezi du.

-Hurrengo baterako apuntatuta dago orduan.

Haiekin joan ginen Eginoraino, eta Zumarraga eta Urretxukoak ere alde egin gabe zeuden artean. Elkar ezagutzen zuten, gainera.

Izugarrizko eguraldia Eginon, eta eskalatzen ikusi genituen bakarrak gipuzkoarrak. Horrelako haitz zati bat etxetik hurbilago izango bagenu!

Gortu!

Bertan, ber(o)tan

Jun ta jun, ta Bertan izan ginen atzo. Bertan, ber(o)tan eta egarria ahotan.

Peloia Larretxon jaso eta Eginorako bidea hartu genuen. Esan nion: “Asfaltatu dutelako, bestela ez nintzen igoko”. Zumaian bero egiten zuen, eta barnealdera gindoazen heinean, bero handiagoa. Arrasate Mordor parean, 33ºC.

Hasiera batean, Birra Moretti egiteko asmoa geneukan. Baina ari nintzen sumatzen bero handia egingo zuela, eta hobeto izango genuela Berta egin, arratsaldez itzaletan egoten da eta. Eginon autoa utzi eta Cujo siestatik ez esnatzeko, isil-isilik basoan barrena abiatu ginen.

Bidearen oinera izerdi patsetan iritsi ginen (Larregiri gustatzen zaion bezala). Lehenago, nola ez, okerreko bidea hartu nuen eta Udaberri bidearen hasierara eraman nuen bikote ausarta. Atzera egin eta iritsi ginen gure bidearen oinera. Entzun behar izan nituen, berriro ere.

Bidearen hasiera.

Altxorraren banaketa egin genuen: Lehen bi luzeak Peloiarentzat; hirugarrena eta laugarrena, Mutuarentzat, eta azken biak niretzat. Denak konforme, gainera. Harrigarria.

Hala ere, aukera onena Peloiarena izan zen, itzala harrapatzen lehena izan zen eta. Ekin zion, eta nik aseguratzen nuen bitartean, Mutuak argazki batzuk atera zizkion.

Ari da itzaletan sartzen.

Ez da broma 31ºC-tan eskalatzea. Eguzkitan egon beharko bagenu, atzera egingo genuke. Aseguratzen izerdi patsetan nengoela, bikote frantses bat iritsi zen. Eskalatzeneus izeneko blog bateko krokisak zeuzkaten paperean, guk erabiltzen ditugun berak. Eta informazio bila zetozen. Azaldu genien gure bidea Berta zela, ondo-ondoan Elmer hasten zela, baina hark “Shushi” esaten zidan. Tentazio galanta eduki nuen:

-Shushi? Eso en el japonés de Egino, aqui solo hay vias de escalada.

Baina hori esan beharrean, Susi bidea non zegoen azaldu nion txintxo-txintxo.

Ermitañoak izango ziren agian, Peloia bilgunera iritsi, sokak jaso eta Mutua eta biok eskalatzen hasi arte ez ziren eta isildu. Azkenean, agurtu eta alde egin zuten. Gaur goizean Susi egiteko asmoa omen zuten. Niri, berriz, shushia probatzeko gogoa eman zidaten.

Eskaladarekin jarraituz, iritsi ginen bilgunera eta Peloiak bigarren luzeari ekin zion. Ur gutxitxo eraman genuen, zer bero egiten zuen kontuan hartuta, eta zerbezarik ez. Igartzen da Larregiren falta.

Badoa plafoiko makinea.

Hirugarren luzeari ekiteko, sokak Mutuari eman zizkion, eta Peloia eta biok atzetik joan ginen. Luze ederrak dira, gozatzekoak. Eta Peloia bezain fuerte egonda, zer esanik ez. Ozpina baino fuerteago. Ez ahal da ozpinduko!

Hirugarren bilgunera iristen. Atzean, eskuinean dagoen buru txiki hori nirea da.

Ezkerretik pasatu ezin. Eskuinetik ere ez.

Laster luze bateko abantaila aterako dit.

Egin zuen Mutuak hurrengo luzea ere. Kosta zitzaion bilgunea bilatzea, eta ez pentsatu anteojorik gabe eskalatu zuenik. Atzetik Peloia abiatu zen, eta hirugarrenik, ni neu.

Bilgunera iristen.

Hurrengo urratsa eguzkitara ateratzea zen. Traumatikoa izan zen niretzat. Buru-makur, eguzkiaren beldurrez, Bertaren bosgarren luzearen hasierara joan ordez, Elmer bidera joan nintzen.

-Mekauenlamar! Orain ere hauen marmarrak aditu behar!

-Gezurra ematen dik! -Peloiak- Hik ez al huan hau ezagutzen?

Aurkitu nuen aurkitu beharrekoa, Bertaren bosgarren luzearen hasiera, eta nire txanda iritsi zen. Eskerrak goiko zatian ere horma itzaletan zegoela.

Aupa Mauritzia!

Pixka bat gorago.

Peloia abiatu zen ondoren.

Hirurok bilgunean elkartu ginenean, nire klasikoetako bat bota nion Peloiari adarra jotzeko:

-Luze bat geratzen dek, 4a, erraza. Esanblian ingo yu, ezta?

-Ensanblia ta ostiyak! Earra nazka ematen dek!

Egin nuen azken luzea ere txintxo-txintxo. Trasteak jaso, zerbezarik ez hartu (ez genuen eraman), barrita bat pikatu (Pueyoko gazta autoan geratu zen) eta gaina harrapatzeko falta diren metroak igo eta Usoa eta Aztorearen ondotik jaitsi ginen. Izerdi ederra beherakoan ere. Ahaztu zitzaidan Peloiari galdetzea nola doan tirolinaren proiektua.

Eginora iritsi, iturrian ura edan, eta zerbezarik ere hartu gabe, zuzenean Zumaiara. Peloiak afaria omen zeukan, eta etxeraino eraman genuen. Atzo ez zuen ostiralean adina marmar egin. Ensanblearen kontuarekin bai, baina orokorrean gutxi.

Arratsalde ederra, beroarekin pixka bat sufritu arren.

Gortu!

Santelmotan, Elmer

Atzo
Argitu dezadan lehenbailehen: gaurkoan hau idazten duena ez da blog honetako idazkari ofiziala, Apolo, baizik eta Gortuko trinitatearen presidentea, Larregi, alegia, eta horrek badauka azalpena. Astean zehar gortzen aritu gara, igandeari begira, Ziordian Rock circus izeneko bia egiteko asmotan Peloiarekin, baina atzo arratsaldean Apoloren uasapeko mezua Gortu taldera: “Bihar ezin diat jun gortzea”. “Uiiiiiiiiiiiii, arrazoi handi samarra izan behar dik”, pentsatu nuen. Total, Apolok taxistatza egin behar zuela gaur goizean eta ezin zela etorri. “Biuna!”, suabeena, Peloiak; ni, berriz, Evaristoren liburu batekin akordatu nintzen, askotan bezala: Por los hijos lo que sea.

Peloiari B plana proposatu nion: Elmer egitea, Eginon. Duela hilabete batzuk egin zuten Apolok eta berak (ikusi orduko kronika hemen), eta Circus hurrengorako uztea, hirurok gaduenerako. “EA konforme”, Peloiak.

 

Gaur goizean jaiki naiz…
Amaiako plazan geratuta nengoen Peloiarekin, 07:00etan. Loa amenizatua izan dugu Moila inguruko bizilagunok (bai, zahartzen ari naiz), eta bereziki akordatu naiz txosnetatik ailegatu zaidan abesti batekin: “Se acabó la diversión, llegó el Comandante y mandó a parar”, baina ez da etorri Fidelik eta musikak ozen jarraitu du gau osoan.

Etxetik irtetean, Arranpla aldetik sartu naiz Amaiako plazan, Marina alderako perspektiba hobea izateko, eta a zer panorama! Peloia zain neukan. “Jode, honek ematen dik Los otros“. Isil-isilik eta disimuluan, han abiatu gara Egino aldera. Aurretik, ordea, ezustekoa: Jadarre parean, ertzainen kontrola, akoholemia; “Gelditu!! Gelditu!!”, deseatu dut behingoagatik, baina aurrera jarraitzeko esan digute.

 

Eginhotz!
Zumaiatik 12º-rekin irten gara, eta Gasteiz pasa orduko, Lautadan, Sakana aldera, 2º besterik ez dago… Eguzki ederra daukagu aurretik, baina termometroa ez da igotzen. “Jodeeeeee!!!! Hotzaaaaaa”. Aparkatu, motxilak prestatu eta betiko duda, abrigatzeko zerbait hartu edo ez; izan ere, orain momentuan hotz, baina aldapa igotzen hasi orduko, izerditan hasten gara eta alferrikakoak dira beroki guztiak. Ez da erraza asmatzea… Txalekoak kotxean utzi ditugu. “Kondoskojones”, Peloiak.

Ez gara lehenak
Cujoren baserriaren aurretik isilik pasatu gara, ez esnatzeko, eta pistari jarraituta, burdinazko hesia pasatu eta aldapan gora egin dugu. “Peloia, hik zertarako daukak 4x4a? Hemendik kotxean igo behar diagu! Begira, hemen daukak aparkatzeko tokia!”. Baina Peloia, azeri zaharra, perretxikuez hizketan hasi da, hemen basoan irtengo direla, hurrena begiratu behar dugula fiu-fiu y bla-bla, despistatu nahian.

Basotik paretaren azpialdera irten eta ikusi dugu ez garela lehenak, beste batzuk aurreratu zaizkigula, Elmer bidean bertan. “Aibadios! Ta? Zer egingo diagu? Zain egon? Beste bia bat egin?”. Hizketaldia egin eta erabaki dugu zain egotea. Bi mutil dira, bata Bilbokoa eta bestea Logroñokoa. Trasteak atera eta Peloia boluntario hasteko. Ezagutzen du bia. Lehen aldiz etorri zen Apolorekin hark 103 kilo zeuzkanean, eta jaitsiera tekniko bat (erretirada, alegia) egin behar izan zuten; gero, hurrengoan, pixka bat geghiuago prestatuta, igo zuten, baina nahikoa petatuta bukatu omen zuen, eta orduan erabaki omen zuen plafoian entrenatuko zela, eskalatzeko lokalean, beso-zuztarrak gortzeko.

Trasteak jartzen eta prestatzen ari garela, Peloiaren fama areagotuko duen gertakaria: “Ostia! Kamera! Etxean utzi diat. Dena prest nitxakan… Mahai gainean etxean… Atzo kargatzen laga nian…”. Batzuek fama eta besteak tenitu, eta berriz ere izango da hau Juan Olvido memoria de grillo.

 

Ederra bia
Peloiak erraz igo du lehen sokaldia, elegante. Aste Santuko oporretatik tripatxoa aterata etorri zaigu (“La buena vida”, dixit), mejoratuta, baina besoetan dinamita dauka, eta hori igartzen da.

Ondoren nik bigarrena egin dut, gozatzen. Orduan esan du lehen aldiz Peloiak:
-Hau dek lasaitasuna!

Hirugarren sokaldia Peloiarentzat. Eskalada oso polita da, helduleku onekin, bertikala, gozatzekoa.
-Hau dek lasaitasuna! Hau dek isiltasuna!

Laugarrena hasi aurretik, eguzkitako krema atera eta eman dugu, Lorentzo ederki berotzen hasi zaigu eta. Peloiak ideia brillantea izan du: “Utzidak mobila, hiri argazkiak ateratzeko”, eta hauxe emaitza:


Sokaldi hau ere ederra da, eta gora ailegatutakoan, oinez jarraitu dugu 80 metro inguru, azken metroei ekin aurretik. Zuhaitz baten itzalean jarri gara, denbora egiten, gure aurretik zihoazenei tarte bat uzteko, baina Peloia fuerte dago eta nahi gabe ere harrapatu egiten zuen bilbotarra; begiratu eta ikusi argazkietan:


Orduan ere entzun dut, ozen eta garbi:
-Hau dek lasaitasuna! Hau dek isiltasuna! Hau dek espiritualitatea!

Alegia, nabaritzen zela Apolo falta zela. Makina bat aldiz entzun eta irakurri dugu aste honetan Peloiaren “Kraboiak!” ozena.

Goian elkartu ondoren, azken sokaldia, laburra eta erraza, niretzat.

Amaieran erreibindikazioraiko tartea: guk ere maiatzaren 7an bozkatzeko asmoa daukagu!


Ohi bezala, eskua eman diogu elkarri eta betiko esaldia esan: “Ez gattuk makalak!”, eta trasteak jasota, zerbait janda eta edanda, goialdera irten gara.

 

Bueltatzen
Bidexka estua doa mendiaren goialdetik, eta Aztorearen parean, kanalean behera hasi aurretik, Peloiak tirolinaren proiektuari heldu dio eta neurriak hartzen aritu da: “Ez dakit zenbat metro kable, tentsoreak…”. Hori dek eta, Peloia!

Bide estutik eta hartxingaditik behera, tarteka kontuz jaitsi beharra dago:

Aztorearen eta Usoaren ondotik pasata, atzera basoan sartu gara, eta berehala iritsi gara Eginora. Zain geneukan, ordea, Cujo, zaunkaka, ondo esnatuta.

Bidean, Euskadi Irratia (Peloia, noiz jarri behar dek Ozzy Ousborne?) eta Realaren partidua. 1-0 irabazten eta komentarista gustura, baina Arrasate pare horretan gindoazela beldurra nagusi, oraingoan ere ez zioten gola sartuko eta enpatatuko.

Kotxea garajean sartu, eta Labarran hidratazio-saioa (horrela esaten zaio, ezta, Libetx?); oraingoan, ordea, falta genituen gure irakurle finak, laguntzeko, eta Peloiak eta biok bakarrik moldatu behar izan dugu. Ederra zegoen!

“Egintzak kronikea!”, Peloiak. “Idatzizak luzea, literatura asko eta argazki gutxi. Nik gero komentario bat egingo diat”.

Zer diok, Pelon? Oh, Pelon, oh, Pelon-Pelon blues, oh, Pelon blues. Ederki ibili gaituk, ezta?

Eginon bueltaka, pozoi bila

Atzo, hilak 21, Eginora joan ginen Larregi eta biok.

Asmoa Matices bidea egitea zen, baina gauzak ez dira beti uste bezala ateratzen.

Eginora iritsi orduko, eguzkitako krema ematea izan zen hartu genuen lehen lana. Eguzkiak gogor jotzen zuen eta badakigu zer pasatzen den horrelakoetan. Orain, behintzat, ez dut AfterSun horietakorik erabiltzen.

Pixka bat aurrerago, burdinezko hesira iritsi baino lehenagoko azken baserrian, Kujo txakurra atera zitzaigun. Haserre, zerbait lapurtu izan bagenio bezala.

-Kauenlamar! Bueltarako makila eskuan!

Bagoaz aldapan gora, orain modan dagoen abesti batek dioen moduan.

Basoa zeharkatu eta hormen aldera iritsi ginen.

Hasieran, pixka bat kostatu zitzaigun bidea aurkitzea.

Oharkabean, bidearen hasiera atzean utzi genuen, eta kanal batean gora joan ginen, bi pauso aurrera eta bat atzera eginez.

Baina handik oker gindoazela ohartu ginen, eta bide beretik atzera jo genuen.

Argazki honen eskuineko aldean ni nago, kartel berde baten ondoan.

Kartelak eskuinera begira dagoen gezi bat erakusten du, eta azpian jartzen du debekatuta dagoela eskalatzea apirilaren 1etik abuztuaren 31 bitartean.

-Haundiya dek ba! Hemen ezingo diagu eskalatu, ezta?

Hain zuzen, gure bidea geziaren pare-parean hasten da eta, kartela ikusita, han ez eskalatzea erabaki genuen.

-Orain zer? Elmer? Usoa?

-Elmer azkar egingo genikek, baina zer ordu dan ikusita, badaezpada ere Usoan sartuko gaituk. Bidean gentozela, argazki bat atera diot Usoari. Bi lagun bidea amaitzen ari ziren argazkia ateratako momentuan.

Karteleko geziak adierazten duen aldera egon arren, barrurago dagoenez, ez zitzaigun argi geratu han eskalatu zitekeen edo ez. Gainera, jendea eskalatzen ikusita, hasiera batean ez zitzaigun burutik pasatu ere egin Usoan eskalatzea debekatuta zegoenik. Orain ez daukagu hain argi. Ea norbaitek laguntzen digun.

Ba azkenean, ibili-ibilita, Usoaren azpira iritsi ginen.

-Dame veneno, que quiero morí!

-Horixe egin beharko diagu, ezta?

Aurreko batean ere egin genuen Dame veneno bide bertikala. Eta hari ekin genion berriro ere.

Larregik ekin zion.

Ez dakit zer esango lukeen Mutuak, baina nire ustez bide honek badu gatza eta piperra, besoetan indarra eskatzen du eta. Gainera, seguruen artean aire pixka bat ere nabarmentzen da.

Iritsi zen bilgunera, eta abisua emandakoan, ni abiatu nintzen behetik gora. Ederki jotzen zuen eguzkiak, baina brisa ederra ere bageneukan.

Hor nator, eguzkitako betaurreko eta guzti.

Peloiak ez dakit zer duen soka honen kolorea dela eta ez dela. Aspaldian eskalatzera etorri ordez lan eta lan dabilenez, seguruenik askoz ere politagoa erosiko du laster. Bai, ezta?

Bilgunera iristean, ezkerreko besoa nahiko nekatuta neukala ohartu nintzen. Betaurrekoak kendu, eta bigarren luzeari ekin nion. Ederra da. Zoragarria. Baina nire besoak flojo zeuden eta kostatu zitzaidan luzea amaitzea.

Beste pixka bat…

Eta Usoaren tontorrean, bilgunea.

Larregiren txanda.

Luzea bukatzen. Beherago zegoela ezin nion argazkirik atera, horma barrurantz sartzen da eta.

Aupa Mauritzia!

Ni baino hobeto ibili zen atzo. Nik hidratazio falta nuela iruditzen zait.

Berehala konpondu genuen arazo hori. Barrita bana jan eta erabakia hartzeko ordua:

-Ze ingo iu?

-Nik nahiago diat Zumaira goiz joan eta lasai ibili.

-Horixe egingo diagu. Aztorea hor egongo dek hurrengoan ere.

Eta horrelaxe, zerbeza bana edan (hidratatzeko, ez gaizki pentsatu!), trasteak jaso eta jaitsierako bide ezagunari ekin genion. Kontuz joan behar da bide horretan behera. Ez da txantxa.

Hidratazio-plana Zumaian osatu genuen. Blok honen jarraitzaile fin batzuekin egin genuen topo, txiripaz.

-Hi! Gortuko kamiseta noizko?!!

-Ostia, Larre. Hauek igual ez die nahi gu beraiekin esertzea.

-Bai, mutil! Eseri lasai! Baina kamisetak noizko? E? E?

 

Gortu!

 

Berta

-Nun ibili zeate?

-Jun eta jun, eta Bertan.

Eginon izan ginen asteartean (hilak 18) Larregi eta biok. Peloia, oporretan ez dagoenez, lanera joan zen txintxo-txintxo. Eta entzun egin behar gainera:

-Hori, hori! Hik egin lana, friend batzuk erosteko.

Eta Peloiak bueltan:

-Nokturna egin behar dezue. Frontala ez ahaztu.

Adar jotzeak adar jotze, 14:30ean Larregi arranplan jaso eta Eginorako bidea hartu genuen.

-Kotxia garbitu beharko dek ba! Hau dek txerrikeria! Zenbat eltxo akabatu dituk?

Egino aldean eguraldia ez zegoen Zumaian bezain garbia. Laino gehiago zeuden eta goiko aldean haize freskoa ere bai.

Autoa herrian utzi, motxilak hartu eta hormara. Askotan izan gara Eginon, baina azkeneko alditik ia lau hilabete pasatu dira, eta berriro ere kostatu zitzaigun pixka bat Berta bidea hasten den lekura joateko biderik egokiena bilatzea.

Iritsi ginen, bero-bero eginda.

Krokisa begiratu eta Larregi hasiko zela erabaki genuen.

Krokisak dioenez, bidea itzaletan egoten da arratsaldez, baina hasiera ikusita beldur ginen ez ote ginen kiskaliko. Ez zen hala gertatu, zorionez.

Lehen luzea ez da oso polita, baina bideak asko irabazten du hortik gora.

Badoa Larregi gorantz.

Eta ni behean, aseguratzen.

Heldu zen lehen bilgunera, eta ni abiatu nintzen behetik gora.

Hurrengo luzeari nik ekin nion.

Posea egin eta aurrera.

Larregi bilgunean.

Eta badator.

Hurrengo luzea berriro ere Larregirentzat. 5c. Oraintxe hasten da saltsa. Krux eta krux. Idoiakua eta Kruxito.

Aspaldian baino hobeto ikusi dut Larregi, konfiantzaz eta behar bezala gortuz.

Ur tantek erakusten dute bidearen hasiera. Ondoren, horma tente jartzen da, baina helduleku ederrak ditu.

Elegante.

Bukatu du luzea Larregik, eta igo naiz ni ere. Hurrengo luzea, laugarrena, niretzat. Hau ere 5c. Arranka!

Pixka bat gorago.

Bilgunera iritsi eta berehala heldu zen Larregi ere, poz-pozik.

-Mutuak ezingo dik esan oraingoan ez degula bidea kateatu.

Handik, oinez egin behar dira hogeita hamarren bat metro, bosgarren luzeari ekiteko.

Iritsi ginen Berta idatzita zeukan plaka batera eta Larregik ekin zion eskalatzeari.

Baina berehala konturatu zen balizatik kanpora zebilela, eta Berta bidea ezkerretik zihoala.

-Destrepatu zak! -bota nion erronka.

Eta bai destrepatu ere.

Jaitsi, ezkerretik aurrerago jo eta hara hurbiltzeko esan zidan, bertatik bertara aseguratzeko.

Bidearen 5c mailako hirugarren luzea zen, eta hirutik bi Larregiri egokitu.

Euria hasita ere, badago non ezkutatu.

Ekin zion Larregik bidearen bosgarren luze eder honi.

Ur tanta zoragarriak. Itsasgarritasuna.

Bilgunera iritsi, abisua eman, eta martxan jarri nintzen.

Kruxean nengoenean, piririripipiririri… Kaben zotz, telefonoa!

“Orain ezin diat hartu ba!” neure artean. Bilgunera iritsi eta telefonoari begiratu nion, ea zer zuen. Larregik ez zuen aukera galdu argazkia ateratzeko.

Bokitx zen. Deitu nion eta ea bertso saiorako sarrera erosi nuen galdetu zidan.

-Aupa, Bokitx! Eskalatzen harrapatu iak!

-Eskalatzen mobilakin? Bertsotako sarrera erosi al dek?

-Ostia, egiya! Erosi iak, faborez!

Eta azken luzea falta zela, susmo txarra hartzen nion eguraldiari.

-Euria egin behar al ziguk?

-Ez, motel!- Larregik.

Eta azken luzeari ekitera.

Gora iritsi nintzenean, zuhaitz lehorraren ondoko tontorrean jartzeko esan zidan Larregik.

Bi zuhaitz lehor ikusten dira orain.

Eta iritsi zen gora Larregi ere. Barrita pare bat jan, zerbeza epel bezain eder bana hartu, motxila bete eta beherantz.

Auto-stop egiten, nokturnarik ez genuela egin erakusteko Peloiari.

Eguraldia Zumaian baino ilunagoa.

Eta iritsi ginen betiko jaisteko bide mugikorrera. Baina bidean txantxetan gentozen Eginorainoko tirolina bat jarri beharrari buruz, Oronak jar zezala Peloiaren eskutik. Hartara, Peloiak aukera izango luke laneko orduetan gurekin Eginon eskalatzeko, tironalinaren aitzakiarekin.

Tirolinak bide hau egingo luke (muñekoa beste aldera begira jarrita, noski).

Zuzen-zuzen Eginoraino! Abiadura Handiko Tirolina!!!!

Azkenean, oinez jaitsi ginen, beti bezala.

Harria eta harria. Eskuinean, goian, Aztorea. Aste honetan bertan, akaso…

Eta bagoaz behera.

Eskiatzen jaisteko modukoa.

Eginora iritsi, kamiseta aldatu (higienea garrantzitsua da) eta Zumaiara.

Banoa ohera. Berandu da eta bihar berriro ere gortu beharra daukagu.

Gortu!

 

 

 

Gaztetzen, Aritxulegin eta Eginon

Asteburu gaztea izan dugu hau. Noiz edo noiz aipatu izan dut Peloia rokodromoko gazteak tentatzen ibiltzen zela etengabe, eta azkenik amore eman eta ausartu dira gurekin etortzera. Ahoan hainbeste erabili dugun Paso de fé hori eman dute azkenean. Axik itzulpena ere proposatu du, gainera: fede-pausoa.

Hankak jarri eta fidatu beharra dagoela, alegia. Badakigu sentsazio hori ez dela rokodromoan ikasten, indarra hartu, postura egokiak aurkitu eta horrelako hamaika gauza bai, baina hankek haitzean eutsiko duten edo ez, hori terrenoan bertan ikasi behar da.

Ostiral arratsaldean, Aritxulegira abiatu ginen Peloia eta biok, Andika eta Ainitzerekin batera. Rokodromoan ibiltzen dira (gu baino hobeto seguru-seguru), baina ez zekiten zer zen benetako eskalada bide batean ibiltzea.

Behean dagoen sektorera joan ginen, Aske izenekora. Eguraldia nahiko triste zegoen ordurako eta jende gutxi zebilen. Gure sektorean, geu bakarrik.

Peloia hasi zen eskalatzen, eta ni aseguratzen, Andikak eta Ainitzek ekarritako gri-griarekin.

Ezkerreko bidea egin zuen lehendabizi: Laritz (4b, 15m). Ondoren, Andikak eta Ainitzek egin zuten, soka goitik zutela. Eta azkenik, neuk ere egin nuen.

Ezkerretik eskuinera joan ginen, sektoreko lau bideak osatu arte. Bigarrena Aruba (5b, 4m) izan zen. Pixka bat zailagoa eta fede-pauso horietako bat duena.

-Atera ipurdia! -esaten genien, hormaren kontra itsatsita ikusten genituenean.

Ederki moldatu ziren.

Hirugarrenik, Ariletxugi (5c, 15m) egin genuen. Beste biak bezala: aurrena Peloiak, ondoren Ainitzek eta Anderrek, eta bukatzeko, nik.

Laugarrenera iritsi ginenean, Kilinxki (4b, 15) bidera, sokaburuan eskalatzea proposatu genien. Horretarako, lehendabizi Peloiak egin zuen bidea, baina deskolgatu beharrean bilgunean bertan geratu zen, inork okerrik egiteko aukerarik izan ez zezan.

Ederki moldatu ziren biak horretan ere. Lastima gure kontzentrazioarekin eta dena esplikatu beharrarekin ez genuela argazkirik atera. Hurrengorako.

Larunbatean, berriz, Eginora eraman genituen Peloiak eta biok Axi eta Lutxi.

-Hi! Nahi badek gaurkoaren kronika neuk egingo diat -bota zidan Axik. Eta ni harrituta bezain gustura geratu nintzen. Eta larunbat arratsaldean bertan, berehala bidali zidan kronika.

Nik argazki batzuk gehitu dizkiot eta hementxe duzue emaitza:

BIUNAK IKASTEN, EGINON

Aste honetan Gortukoen blogean kolaboraziotxo bat egiteko ausardia hartu dut, hori behintzat merezi dute eta. Sei hilabete dira koadrilako batzuk panelean eskalatzen hasi ginela, eta ordutik askotan xaxatu gaitu Peloiak: pareta probatu beharra dagoela, ez dela gauza bera, indarrarekin baino hankekin eskalatzen ikastea komeni zaigula…eta azkenean animatu gara.

Ostiral arratsaldean Andika eta Ainitze izan ziren Peloia eta Apolorekin, Aritxulegin. Ez nintzen bertan izan, eta beraz, kronika idazterik ez. Ostiral iluntzean deitu zidan Peloiak:

-Biharko listo? Eginoa joango gaituk, han eguraldi seguruagoa topatuko diagu eta!

Goizeko 7:30ean irten ginen puntual-puntual, Peloia, Apolo, Lutxi eta ni. Gasteizera bidean, Euskadi Irratiko partea entzun bitartean elkarri keinu egiten genion Lutxi eta biok: urduri geunden, kanpoan eskalatuko genuen lehen aldia baitzen.

Eginoko irteera hartu eta Lezeko bidea hartu genuen, gaztandegi inguruan kotxea uzteko. Kotxetik irten, motxilak hartu eta bide laburra egin genuen oinez, pareta azpira iritsi arte. Bidean konturatu ginen ez ginela lehenengoak, norbait entzuten baitzen goitik behera deiadarka:

-Han goian ziok, kasko txuri batekin. Bide berri bat irekitzen ari dituk!

Bi lagun bidea ekipatzen ari ziren, dirudienez. Azpialdea ixteko zinta zurigorria zeukaten zabaldua, badaezpada ere, zerbait bota edo eroriz gero inor ez harrapatzeko. Sector de la fuente izenekoaren eskuinera ari ziren bide berria zabaltzen.

Haiek atzean utzi eta Sector de la fuentera abiatu ginen. Bideak bilatu ezinda segundu batzuk galdu ondoren (ohikoa omen da) iritsi ginen gure lehen bidera. Apolok patrikatik folio zahar bat atera zuen, Eginoko krokis batekin:

-Hemen dek. Hau polita dek hasteko.

Humareda bidea egin genuen, eta bere ondoko Señor, si señor. Noski, luze bakarrekoak. Peoia joan zen lehenengo, eta behin soka jarrita, nik ekin nion. Helduleku oneko bide erraza zen, eta motxa. Ondoren, enbidoa bota zioten Lutxiri:

-Hi joango al haiz orain?

Eta hark baietz. Lehen aldiz paretean eskalatzen, eta deprimero! Haren ondoren Apolo joan zen, beherakoan exresak kenduz.

Batere berorik ez zuen egiten Eginon, lainoa zegoen arren. Behean zain edo aseguratzen zegoenak haizetxoa ederki antzemateko moduan. Materiala jaso eta metro batzuk aurrerago joan ginen, beste bide batzuen bila.

Abigail egiteko prestatu ginen, aurretik bideen izenen inguruko purrustadatxo kolektiboak bota ondoren. Apoloren ustez izen punkienak Atxartekoak dira:

-Horiek bai izenak! Anastasia se extasia , Erupto de fresa

Abigail bide honi ere Peloiak ekin zion, fin-fin. Bitartean Apolo aseguratzen, adi-adi:

Behin expresak jarri eta soka pasata, nire txanda. Bide hau aurrekoak baino bide luzexeagoa da, diedro moduko bat du eta bukaeran diedrotik ezkerreko plakara ateratzen zara, bukatzeko. Helduleku onak ditu, eta diedroaren bukaeran pauso polita zeukan, emozio pixka bat emateko. Gozatu egin nuen bide hau egiten.

Txantxetan ibili ginen fedea gora eta fedea behera, fede-paso bezala euskaratu genuen horrekin. Bezperan Aritxulegin Andika eta Ainitzek ikasi zuten fedearen kontu hori, eta iluntzean komentatu ziguten guri.

Bitartean iritsi berriak ziren bi gazte agurtu genituen, baina aurrera segi zuten haiek:

-Hauek ere gu bezela, bideak topatu ezinda aurreraegi joan dituk! –Peloiak-.

Ondoren berriro ere lutxi joan zen soka pasaz, eta erraz egin zuen.

Bukatzeko Apolo, dena kentzen.

Beherakoan, bide erdian, badaezpada bota genion:

-Hi, goiko mosketoia kendu al dek?

Mosketoia Peloiarena zen, baina Apolok ez zuen ahaztu.

Apolok bukatzerako bueltan ziren bi gazteak, eta hizketalditxoa izan genuen haiekin. Gure ondoko bide bati ekin zioten, materiala atera ondoren.

-Ikuste al dek? Hori bai soka, hik ere berria erosi beharko dek!

Apoloren sokak ez du fallorik, baina Peloiak sarritan joko zion adarra horren kontura. Gazteen soka berde bizi-bizia zen, eta Apolorena berriz, batzuentzat Aragoi, beste batzuentzat Katalunia, eta beste norbaitentzat gutxiago atsegin dugun banderaren baten kolorekoa. Hortik Peloiaren fijazioa.

Bide hau egin ondoren leku berdinean bukatzen zen La dama de rosa egin genuen. Apolok ireki zuen oraingoan, ondoren ni, Lutxi eta bukatzeko Peloia. Bide hau ere asko gustatu zitzaigun, guretzako modukoa zen. Aurrekoaren toki berdinetik hasi, baina diedrora sartu beharrean behetik jada ezkerreko plaka batera pasatzen zara, puenterroka (hau euskaratzera ez ginen ausartu) eta guzti. Azken expresaren parean, ordea, eskuinera egin behar da pixka bat, eta pauso pare bat zailxeagoak ditu. Fedearekin atera genuen hau ere, eta aurrera.

Lutxi.

Apoloren esanetan geunden bidetik bat eskuinerago zegoena ere polita eta egiteko modukoa zen, baina Gasteizko bi gazteak ari ziren bertan, eta materiala jaso eta beherago joatea erabaki genuen, etorri ginen bidetik itzulita.

-Hori dek Goxo-goxo, eta hura, Arista de los caracoles.

Nabari zen bi bide horiek gustuko eta askotan eginda zituztela, goizean zehar haien aipamenak errepikatu baitziren. Anekdota ugari ere entzun genituen, adibidez, biak Eginon zintzilik zirela Larregiri Joanito Oiarzabalek mosketoia pasatzeko modu zakarrean eskatu zionekoa etab. Baina batallita horiek kontatzeko hobeak dira Gortukoak.

Goxo-goxo atzean utzi eta goitik behera datorren herdoildutako hodiaren ingurura joan ginen. Ordurako eguzkia aterata zegoen, eta berotzen zuen arren, hodiaren inguruan ere haize fina zegoen. Jada hamaikak pasata edo izango ziren, eta inguru hartan jende gehiago topatu genuen. Libre zegoen bide bat aukeratu eta ekiteko prestatu ginen.

Petra bidea zen aurrean genuena. Apolok ireki zuen, eta bukaera partean pauso arraro bat zegoela ohartarazi arren, bide polita zela ziurtatu zuen.

Ondoren joan nintzen ni. Bide honek ere helduleku onak zituen, eta gozatzeko modukoa zen. Hala ere, esan beharra daukat aurreko bietan baino gutxiago gozatu nuela hasieran, gorantz nindoan bezala uneoro soka gainean izateak molestatu egiten baitzuen. Egin genuen bide luzeena zela esango nuke. Bukaera partera heldutakoan, plaka batera igo behar zinen, eta ondo begiratu behar izan nuen hankak jartzeko leku bila. Pare bat pauso eskuinera helduleku nahiko txikiekin egin ondoren, zuhaitz azpira iristean helduleku onak dituzu berriro, bidea amaitzeko. Oraingo honetan, plakara igotzeko eskuinera egin beharreko bizpahiru pauso horietan bai antzeman nuela hanka eta besoetako dardarizoa, baina lortu nuen eta disfrutatuta gainera.

Nire ondoren Lutxi joan zen, baina oraingoan Apoloren aholkuari jarraituz:

Segundo bezala ere probatu beharko dek, lehenengo eguna eta danak deprimero egitea ere ez dek kontua!

Niri komeni zitzaidan Lutxik ordurarte bezala jarraitzea, koadrilan joaten garenerako bideak nork ireki edukitzea abantaila ederra baita hasiberriontzat. Baina Apolok arrazoi zuen, eta soka kendu gabe goitik zuela ekin zion Lutxik. Erraz egin zuen hau ere, eta Peloiak harrituta komentatu zuen behean:

-Ematen dik motor txiki bat daukala ipurdian, eta estiloa zeukak gainea!

Peloiak egin zuen ondoren, eta dena kendu ondoren materiala jaso eta gure lehen irteera bukatutzat eman genuen, ordua ere ba zela eta. Beherakoan Lezea eta erreka ikusten gelditu ginen, eta kotxea hartuta Ziordiara joan ginen (Eginon ez dago tabernarik) Zumaira abiatu aurretik hidratatzera.

Bueltakoan musika jarri zuen Peloiak kotxean. Pieza ederrak entzun genituen, baina Agurain pasata-edo Amy Winehouseren batek ere ihes egin zion…ez gara gu gortu beharra duten biun bakarrak!

Gose ederrarekin eta oso gustura iritsi ginen etxera. Irakasle lanetarako primerako lagunak Gortuko hauek: plazer hutsa izan da.

(Hemendik aurrerako nire uztakoa da)

Ahaztuta nengoen. Ziordian zerbeza hartu genuen tabernaren kanpoan, seinale batekin egin nuen topo.

Tabernaren atariko zuhaitzean itsatsita zegoen. Orain badakit zein den hurrena egingo dugun bidea eta badakit Ziordian dagoela.

Arista de los caracoles. Urtea finikitatzen

Gaur, abenduak 29, Eginon izan gara, beste behin ere, Larregi, Peloia eta hirurok.

Iaz abenduaren 26an egin genuen Arista de los caracoles izeneko bidea, eta aurtengo urteari finikitoa emateko, berriro ere bide huraxe bera egitea proposatu zuen Larregik. Eta hortantxe aritu gara, gure San Silbestre partikularra egiten. Bide erraza eta ederra, urtea gozatzen amaitzeko. Ez da ohitura txarra urtero errepikatzeko.

Goizeko 9:30ean geneukan hitzordua, nik Pilates egin eta alabak nor berera joan ondoren. Eskerrak. Ez zen giro ordu horretan. Hotza.

Hala ere, Gipuzkoan gaitzerdi. Araban muturra sartu orduko, jesukristoren behe lainoa. Gasteiztik Agurain bitartean izugarrizko izotza zegoen. Behe lainoa eta zero azpiko tenperatura ere bai.

img_20161229_102304

Giroa horrela, kafe bat hartzera geratzea erabaki dugu. Lau gradu zero azpitik eta Peloia eta biok piura honekin.

img-20161229-wa0001

Hala ere, Egino aldean garbi zegoen, hamaikak aldera artean hotz bazegoen ere.

Larregik eta biok Peloiaren pita bana hartu, eta martxa. Hor goaz bidean. Gradu bateko tenperatura egongo zen, asko jota. Bidea azgazkiaren ezker aldeko mendiaren gailurrean amaitzen da, gutxi gorabehera.

img-20161229-wa0002

Bidearen hasierara iristerako, ez geneukan batere hotzik. Eta epel samar zegoen, gainera.

Bidean, izotza nagusi.

img_20161229_110411

Eguzkiak ukitu ahala, berehala urtu da.

Sei luze direnez eta hiru garenez, Peloiak lehenengo biak, Larregik hirugarrena eta laugarrena, eta nik azken biak egitea erabaki dugu.

Iritsi gara bidearen hasierara, edo pixka bat gorago, ez dakit seguru, eta trasteak prestatu ditugu. Eginon zeuden beste batzuk autotik arnesa soinean jarrita atera dira. Atentzioa eman digu. Guk dena motxilan sartzen dugu eta gero gerokoak.

Larregik bidearen hasierako bilgunea prestatu du, Peloiak arrankatu baino lehen.

img_20161229_113131

Trasteak antolatzen.

img_20161229_113109

Lehen luze honetan, kritika dezente entzun behar izan ditu Peloiak. Hiru, behintzat, nabarmenak.

img-20161229-wa0005

Joan da Peloia, eta bilgunera iritsi denean, Larregi eta biok atzetik.

img_20161229_115101

Lehenengoa: iltzea txapatu gabe.

img_20161229_115217

Bigarrena, hobea. Friend bat sartu eta Larregi eta biok kristorenak eta bi egin behar izan ditugu hura ateratzeko.

-Laga zak bertan! Frienda berea dek! Ke se joda. Ikasiko dik hurrengorako!

Azkenean, atera dugu behintzat.

Hirugarren akatsa.

img_20161229_120021

Parabolt bat uztai eta guzti. Hau da, bilgunea.

Pixka bat gorago muntatu du, eta entzun izan behar du Larregiren erretolika.

Edu optikoarekin hitz egin beharko dugu. Paraboltak ikusteko moduko betaurreko batzuk edo… Esponsorizazio bat akaso…

Hemen biak lehen bilgunean, serio demonio.

img_20161229_120118

Bigarren luzea ere Peloiarentzat.

img_20161229_120622

Ondoren, bideak ezkerrera jotzen du eta kanal polit bat igarota, bilgunera iristen da. Ederra da bigarren luze hori. Hor doa mutikoa.

img_20161229_120806

Larregi eta bioren txanda. Larregi bilgunera iristen.

100_2034

Eta ni atzetik.

100_2033

Bigarren bilgunean, Peloiak sokak Larregiri eman dizkio, hurrengo biak beretzat izan dira eta. Hasi da.

100_2040

Ni aseguratzen, kontzentratuta.

100_2039

Azkar joan da gora. Eta Peloiak ez du aukera galdu kontrakritika egiteko.

-Hemen zeozer sartu behar huan, bestela soka nahi duen lekutik joaten da! Gero nei esan!

Esan digu Egurkon hegazkinak egiteko gai zirela, baina ez urpekoak egiteko gai. Enigma honi erantzuteko gaitasuna duenak sari bat irabazteko aukera izango du. Hurrengo urtea sorpresaz beteta dator. Adi egon, betiko irakurle finok. Aurten zeozer lortuko duzue.

Aurrera.

100_2042

Eguraldia ikusgarria. Eta autobidean zero azpiko lau gradu ikusi ondoren, eguzkitan goxo-goxo, eta tarteka izerditan ere bai.

100_2041

Egin ditu Larregik bere bi luzeak. Eta hemen gaude laugarren bilgunean.

100_2043

100_2044

Hau fitxatuko nuke gustura.

img_20161229_135744

Sarritan pasatzen dira gure azpitik, eta aho zabalik geratzen naiz begira. Baina normalean beranduegi ibiltzen naiz argazkia ateratzeko orduan.

Hurrengo bi luzeak niretzat. A gozal!!

Hemen bosgarrenaren hasieran.

100_2046

Hurrengo bilgunea oso erosoa da. Lasai-lasai egoteko lekua dago eta bista ederrak daude Gasteiz aldera. Mordor txiki bat ematen zuen gaur.

img_20161229_122229

Azken luzea. Seigarrena. Politena, nire ustez.

Bagoaz.

100_2053

Gero ezkerrera, eta berriro ere eskuinera, plaka eder batean aurrera.

100_2057

Pixka bat gorago, argazki bat atera dut, bilgunera begira.

img_20161229_131545

Konturatu naiz Peloiak ez zuela kamera askatzen, eta pentsatu dut “bideoa grabatzen ari al da hau hainbeste denboran kamera ez askatzeko”. Eta halaxe zen. Bideoa grabatu du eta han agertzen da marmarrean, argazkia ateratzen hasi naizenean. Ahal dudanean, youtuben jarriko ditut azken luze honetako bi bideo eder. Ni konturatu gabe grabatu ditu Peloiak, eta esandakoak zentsurarik gabe agertzen dira. Agertuko dira.

img-20161229-wa0000

Hasi dira halako batean azken luzean gora. Peloia aurretik. Esperantza handiak ditugu Peloiarekin, hurrengo urtean Mari Urrika egiteko. Zer den asmatzen duenak idatz dezala iruzkinen bat, urte berrian sorpresak izango ditugu eta. Aupa sponsorrak!

Etorri dira mutikoak eta hasi da festa.

Txanpainik ez, baina zerbeza bai. Zerbeza bana hartu, zerbait jan, materiala jaso eta argazkiak ateratzera, Peloiak ekarritako ikurriña ziztrin batekin. Forondakoa sanoago ikusten da urtebeteko haizeak jaso ondoren.

img_20161229_135729

100_2061

Komentatu dugu Gortuko bat prestatu beharko dugula, gure lelo batzuekin eta sponsorrentzako tarte batzuekin. Adi egon sponsor izan zaitezkeenok! Asko zarete, zuek uste baino gehiago.

Azken paretatxoa igo (trasteak motxilan jasota, sokarik gabe, zailtasun gutxirekin eta arriskurik gabe) eta beheko bideari ekin diogu.

Larregi beherantz, eta atzean Olano mendia.

img_20161229_140125

Astorearen pareko bidera iritsi eta handik behera jo dugu. Bidea kontuz hartzeko modukoa da. Hor dator Peloia, destrepatzen.

img_20161229_141227

Harritza ederrak daude tartean.

img_20161229_141419

Iritsi gara Eginora eta Peloiak urdaiazpiko ederra eta Eginoko gazta atera ditu. Eginokoa baina Zumaian erositakoa. Eginoko gazta hori ere izan liteke gure sponsor bat, nola ez. Espezietan ordainduz gero, denok gustura.

Gonbidatu berezi bat ere hurbildu zaigu.

100_2063

Hasieran beste aldera begiratzen zuen, baina genero atera orduko…

100_2064

Hauek azkar ikasten dute. Hurrengoan han egongo da gure zain.

Buelta, berriz, antologikoa izan da.

-Jarri zak Ozzy Osbourne!

-Etzikat!

Eta Joaquin Sabina, Celtas cortos… eta Victor Manuel ere entzun behar izan dugu! Peloari tentsioa igotzen hasi zaio.

Halako batean, Silvio Rodriguez. Balsamoa Peloiarentzat. Orduantxe samurtu da pixka bat.

Hona hemen bidearen amaierako bideoa. Gu konturatu gabe grabatu digu Peloiak.

Eta beste bideo bat, aurrekoa pixka bat ulertze aldera.

Honekin Youtuben arrakasta izaten ez badugu, etor dadila Punset esplikazioak ematera.

Urteko balantze orokorra eta errepasoa egitea falta zait. Baina ohera noa. Hau nekagarria da. Eskalatzea, bale. Baina kronika egite hau sufrimendu hutsa da.

Eskaini diot Peloiari hurrengo urteko kronista izatea, baina pentsatuko duzue zer erantzun didan. Larregik, berriz, tartean saririk ez dagoenez, ez du parte hartuko.

Pazientzia eskatu beharko dizuet, beraz, urte berrian.

Ondo segi!

Eta Gortu!

 

Usotan Larregirekin

img-20161030-wa0014

Azkena basurdetan egon nintzen Iñakirekin, eta gaur, berriz, usotan Larregirekin. Ez dakit eskalatzera edo ehizera joaten garen. Argazkiaren erdi-erdian flamante-flamante ageri den harrizko triangelua da Usoa, goiko zatia eguzkitan eta behekoa itzaletan duen hori egin dugu. Dame Veneno du izena.

img_20161030_081306

Goizeko zazpiretan zai neukan Larregi etxe azpian. Atzo eguraldiari begira egon nintzen Interneten, eta bero samarra iragartzen zuten.

Hala ere, goizean Zumaian ez zen epeltasun handirik nabaritzen, eta Eginora iritsi geranean, tenperatura hiru gradukoa zen.

img-20161030-wa0005

Geneukan arropa guztia jantzita atera gara.

Bidean, Usoa.

img-20161030-wa0007

Argazkilariari argazkia.

img-20161030-wa0002

Usoaren oinera iristerako, ez geneukan hotz handirik. Gainera, eguzkia gero eta zuzenago zetorren, eta  kamiseta hutsean hasi gara eskalatzen.

Larregi Usoaren oinarrira iristen.

img_20161030_083031

Bidearen hasieran jarri garenean, harrituta geratu naiz hormaren bertikaltasunarekin. Ur-zulo ederrez betetako horma.

img_20161030_084715

Trasteak prestatu, eta Larregik berak ekin dio lehen luzeari. Kostatu zaigu pixka bat bidea nondik nora doan kalkulatzea, eta hasieratik argi dago seguruen artean aire dezente dagoela.

Hasi gara.

img_20161030_085552

Bidea, zailtasun aldetik, ez da gogorregia gure buruentzat. Baina seguruen artean tarte handia egoteak lan handia eragiten dio buruari.

Bagoaz, pixkanaka.

img_20161030_090525

Argazkian ematen ez badu ere, bertikala da horma. Helduleku onak badaude, baina bilatu egin behar, eta bitartean besoak fresko mantendu.

Lehen luzean gora, izerditan.

img_20161030_091127

Bilgunetik oso gertu.

img_20161030_091812

Bilgunea prestatu duenean, nire txanda.

Larregik lehen bilgunetik ateratako argazkia.

img-20161030-wa0003

Ederki igarri dugu bertikaltasuna.

Bilgunetik gora begiratu eta urruti ikusten nuen lehen asegurua.

-Hau faktor dos, Xabier!

-Pasa espres bat bilguneko kimiko batetik eta eman egurra!

Ekin diot bigarren luzeari.

img-20161030-wa0008

Bidean, geratu eta argazki bat atera diot Larregiri.

img_20161030_094631

Luze ederra da, mundiala, baina buruak lan asko egiten du hurrengo segurua han goian dagoela ikusita, eta kostatu zait pixka bat. Nekea eta gozatua, erdibana.

img-20161030-wa0012

Haitza, eguraldia bezain ederra.

img-20161030-wa0010

Iritsi naiz, luzea hasi baino hobeto amaitu izanaren sentsazioarekin.

Eta badator, Larregi ere.

img_20161030_101318

Trago ederrak jo dizkiogu akuariusari, luzea amaitu duenean.

-Hau dek izerdia, hau! Eta Zumaian taosa nagusi, eta berorik batere ez.

Txokolate pixka bat jan eta Aztorearen hego ekialdeko ertzerantz abiatu gara.

Ez zegoen batere argi nondik hasi, beroa ere egiten zuen, eta beherako bidea hartu dugu.

Ordubata alderako Zumaian.

Ederra goiz pasa. Badakigu Peloia plafoian gortzen ari dela, eta bere zain gaude Mari Urrikari atake bat emateko.

Jarraituko dugu informatzen.

Gortu

Eginon .eus

Atzo, hilak 24, goizean asti pixka bat bagenuela aprobetxatuz, Eginora hurbildu ginen, Leze inguruko eremura. Bide laburrak eta erraz samarrak dira oro har, baina haitz ederrekoak.

Sarean dagoen krokis baten arabera (gaztelania hutsez dago), eskalatzen hasteko egoki-egokia da. Lau sektore bereizten dira krokisean. Lehen sektorera jo genuen (arrantza eta abeltzaintza), eta hango hiru bideak egin genituen. Biok ere soka behetik geneukala. Beti esan izan dugun bezala “de primero”.

Peloiari esan nion argazkilariari begiratzeko, baina kontzentratuta zegoen lehen bidearen hasierari begira. Lehen sektoreak El culebrón du izena, eta lehendabizi egin genuen bidea (krokisean 2. zenbakia duenak) Abigail da. IV. mailako eta 15 metroko bidea da. Laburra bertako gehienak bezala.

Peloia bideari ekiteko prest.

img_20160924_093607

Ikustekoa da zer soltura hartu duen mutikoak, Elmer lehen eginda amaitu eta rokodromoan izena eman behar zuela esan zuenetik.

IV. mailakoa izan arren, gure Abigailek badauka pauso arrarotxo bat.

Gora, poliki-poliki.

img_20160924_093718

Estilo horrekin eta kamiseta horrekin…

img_20160924_093928

Ez da giro Peloiarekin!

Judas prest? Ekin!

img_20160924_094123

Bide laburra da, baina polita eta plakan izugarrizko heldulekuak dituena. Berehala amaitu zuen. Muy pofesional.

Ondoren, nire txanda. Zailtasun gehiegirik gabe pasatu genuen tramitea, eta segidan, ezkerreko bidera, krokisean 1 zenbakia duenera. La dama de rosa du izena eta V. mailako 15 metroko bide ederra da hori ere.

Lehen bidetik jaitsi eta segidan bigarrenean sartu nintzen. Peloiaren kamerak bazuen akatsen bat eta ezin izan zuen argazkirik atera. Lastima.

Ondoren, Peloia berriro ere, rokodromoan zaildutako gizona.

img_20160924_101053

Gora bihotzak! (Arantzazutik Urbiara)

img_20160924_101151

Beste pixka bat, eta kitto.

img_20160924_101317

Jaitsi eta bost metro eskuinerago dagoen bidera jo genuen. La loba herida (V, 15 m). A zer izenak! Alde ederrekoak dira Apolojia terrorista, Injurias al rey, Kantauri eta horrelakoak. Adibide bat jartzeagatik.

Hirugarren kulebroi horri ere nik ekin nion lehendabizi. Aurrez egin gabe geneukan bakarra huraxe zen. Bidean gora nindoala, kronista, argazkilari eta pringau bakarra naizela jakinda, argazki batzuk atera nizkion Peloiari, ondo aseguratzea zer den erakuste aldera.

Hona hemen.

img_20160924_102826

Haitz ederra, jesukristoren heldulekuak plakan… Gozada bat!

Ederki zegoen Peloia itzaletan aseguratzen, eguzkitan egoteko aukeran bero zegoen eta.

Pixka bat hurbilduta.

img_20160924_102832

Peloiaren txanda.

img_20160924_103504

Sobrao y eso, oyes!

img_20160924_103518

Artzain bat ere entzuten genuen tarteka, txakurrari aginduak ematen. Itxuraz entrenatzen ari zen. Hurrengoan Kixkur eraman beharko dugu, ofizioa ikastera.

Hara! Iritsi da eta!

img_20160924_103741

Eginora iristean ohartu ginen jesukristoren auto eta furgonetan piloa zegoela. Azkena aurreko asteko ostegunean egon ginen, gehien-gehienak lanean ari zirenean, eta atzo laraunbata izanik bertako eta inguruko fauna asko zebilen.

Lehen sektoreko bideak agortu eta bigarrenerantz joatean ohartu ginen, ordea, benetan zenbat jende zegoen. Lau lagun hemen, hiru hor, bi familia haurrekin pixka bat aurrerago, eta ikastaro bateko sei-zortzi lagun ere bai.

Gauzak horrela, paretean dagoen tutu zaharraren eskuineko aldera joan ginen. Lezetik hurbilen dagoen lekura. Eguzkitan bero egiten zuen, eta Peloiak kamerarik ez zeukala aprobetxatuz, kamiseta kenduta eskalatu nuen Krubi izeneko bidea (V, 20 m). Beti kamisetak gora, kamisetak behera, eta azkenean kamisetarik gabe ondoena.

Nire zatia saltatu eta Peloiarenean zentratuko gara.

Badoala!

img_20160924_111633

Egun batean bideoan grabatu beharko dut mutila. Horrela eskaladako tutorial gisa erabiltzeko aukera izango dugu.

img_20160924_111749

Haitza, beti bezala, zoragarria.

Haitzetik ote gatoz?

img_20160924_111934

Ez dakit. Baina ahal dugun guztietan haitzera joaten gara.

img_20160924_111940

Azkar! Itzalera joan behar dugu eta!

img_20160924_112032

Denbora amaitzen ari zitzaigunez, trasteak jaso eta Lezetik ateratzen den errekaren babesera joan ginen. Han zertxobait jan eta autora.

Eta autoan… Txatxaaaaan!

img_20160924_114900

Kamiseta berria!

Aupa, Wali! Hi bai hitzeko gizona!

Larregik eta biok kamiseta berri bana, baina Peloia bi, gortukoa eta .eus-ekoa.

Puntazo bat izan da.

 

Udaberri

Atzo, irailak 4, Eginon egon ginen, ohitura zaharrari jarraituz. Azkenaldian ez gara handik urrun ibiltzen.

Goizeko 5:30tan jaiki, zerbait gosaldu eta begiak ireki ezinik, arranplara abiatu nintzen. Seietan genuen hitzordua. Irtetean, neska-mutil koadrilla ederra zegoen moilan, parranda bukatu ezinik.

Eginora iritsi ginenean, goizeko zazpiak jota, artean eguna argitu ezinik zebilen.

Eginon autoa utzi eta hormarantz goazela argazki hau atera zigun Larregik.

Esaten nion nik ez zela piperrik ikusiko. Ez dugu argazki lehiaketarik sekula irabaziko.

IMG-20160904-WA0013

Iritsi ginen bidearen hasierara eta orduantxe argitu zuen. Zazpi luzeko bidea da Udaberri. Jakinaren gainean geunden leku batzuetan harria nahiko suelto zegoela, parranderoak bezala.

Lehen bi luzeei Larregik ekin zien. Hemen lehen luzearen hasieran.

IMG_20160904_074715

Gorago.

IMG_20160904_075137

Eta gorago. Eta gora gu!

IMG_20160904_075526

Zuhaitz hartan bilgunea prestatu eta Peloia eta biok abiatu ginen.

Luzean gora gindoazela, leku jakin batean Peloiari argazkia atera nahi nion, nere ustez ikusgarria aterako zen eta. Baina ezin izan nuen. Mobila motxilan neukan.

Norbait honezkero konturatu ez bada, esan beharra daukat argazki guztiak mobilarekin ateratakoak direla. Izan ere, Peloiak argazki-kamerarik ere ez du eramaten, “Peso de más” delakoaren modak harrapatuta.

Hemen bilgunera iristen. Peloia gortuko kamisetan flamantearekin.

Makina batek eskatu dio Larregiri, baina galdetu diezatela Peloiari ea nola edo hala lortzen den.

IMG-20160904-WA0014

Hemen Larregi bigarren luzean.

IMG_20160904_082338

Bigarren bilgunera iritsi zenean, Peloia eta ni joan ginen atzetik txintxo-txintxo. Eta isil-isilik, jendea azkar molestatzen da eta.

Sokaburua aldatu eta hirugarren luzeari ekin nion. Aurpegi hauekin utzi nituen bigarren bilgunean.

IMG_20160904_083849

Sabaira iritsi arte parabolt bakarra ikusi nuela esango nuke.

IMG-20160904-WA0018

Dena dela, sabaiaren azpira arteko tartea erraza zen. Baita sabaia gainditzea ere.

IMG-20160904-WA0011

Hurrengo plakaren amaieran zegoen zailtasuna.

IMG-20160904-WA0010

Ondo izerdituta iritsi nintzen bilgunera. Halaxe ailegatu ziren beste biak ere.

Baina, bien bitartean, Peloiak izugarrizko blokea bota zuen (nahi gabe), eta ez zen gogoratu deiadar eginez abisatzeaz.

Laster hartu ziguten kargu Elmer edo Berta edo egitera joan ziren batzuk (azpeitiarrak gure ustez, hizkeragatik).

-Ez al dakizue abisatzen? Harria edo piedra edo zeozer esan!

Arrazoi osoa zuen, baina dena den blokea beste aldera erori zen.

Beno ez dakit blokea zen edo harri koskor bat. Nik ez nuen ikusi eta. Batek blokea esaten dit eta besteak harri koskorra. Sakana osoan eta Aiaraldean ere sumatu omen zen. Auskalo.

Larregik eramandako akuariusen granizatua edan eta laugarren luzeari ekin nion.

Ezkerrerantz doa luze hori eta kuriosoa iruditu zitzaidan.

IMG-20160904-WA0007

Bilgunea arte eder baten itzalean egin, eta berehala iritsi zen parea.

Hurrengo luzea ere neuretzako zen. Argazkian, bosgarren luzea amaitzen.

IMG-20160904-WA0009

Luzearen amaieran kolpe tonto bat hartu nuen eskuineko belaunean. Eta gizon preparatuba gauza handia denez, motxilatik tirita bat atera, jarri eta kitto.

Hurrengo luzea egiteko, zati bat oinez egin behar izaten da.

Azken bi luzeak Peloiarentzat ziren.

Judas, prest? Ekin!

IMG_20160904_102616

Kamiseta horrekin igoko ez da ba!

IMG_20160904_102701

Estilo ederrarekin gainera.

IMG_20160904_103133

Esan nion:

-Joder, Pelon! Hiri beti luze politenak tokatzen zaizkik!

Argazkian eskuinean ikusten den zuhaitzean egin zuen bilgunea. Hantxe dago eta.

Zazpigarren eta azken luzeari ekin zion Peloiak.

Bazihoan tirriki-tarraka.

IMG-20160904-WA0000

Eta ni aseguratzen, serio demonio!

IMG-20160904-WA0004

Di-da egin zuen. Hemen azken bilgunean.

IMG-20160904-WA0003

Larregi eta biok ere iritsi ginen. Elkarri bostekoa eman, “ez gatxuk makalak!” esan eta trasteak jasotzen hasi ginen, Larregik eramandako litxarreri batzuk jaten ari ginela. Ea esponsorren bat aurkitzen dugun, bidearen amaieran gosea igarri egiten da eta.

IMG-20160904-WA0001

Beti bezala gerria okertuta agertzen naiz ni. Beti lanean.

Hamaikak eta laurden ziren bidea amaitu genuenean. Trasteak bildu eta Usoa eta Aztorearen ondoko bidexkatik jaitsi ginen.

Larregi eta Peloia bidean aurrera. Atzean, Arista de los caracoles bidearen amaiera ikus daiteke. Pared de doña Eusebia omen du izena. Hori ere egin genuen, baina ez dut uste kronikarik idatzi genuenik.

IMG_20160904_114115

Jaitsiera amaitzen.

IMG_20160904_120344

Ederrak ikusten dira Usoa eta Aztorea.

-Hauek ere noizbait eskalatu beharko dizkiagu ba- bota zuen Larregik.

Hor geratzen da erronka, baina aurretik Berta egin behar dugu.

Eginora iritsi, ur pixka bat edan iturrian (tabernarik ez dagoelako) eta Zumaiara abiatu ginen, kontxako estropadak irratian entzuten, eta beti bezala Xarpasen falta sumatzen.

Ea hurrengoan Berta egiten dugun.

Gortu!