San Kristobalak Eginon

Hil honen 13an, Eginora joan ginen Peloia, Lope (txabalilloa) eta hirurok. Goizeko sei terditan abiatu ginen, eta Eginora iritsi baino pixka bat lehenago, gogoratu nintzen Larregirekin joan nintzen batean, festak zirela eta gazte batzuk bazaudela gaupasa eginda.

Eta ahoa zabaldu banuen, zabaldu nuen. Eszenatoki bat zegoen, baso hutsak eta beteak bazterretan, eta hiru gazte gaupasa eginda.

-Joño! Ba garai hauxe izango huan!

Autoa utzi eta hormarantz abiatu ginen. Gure helburua Usoa eta Aztorea egitea zen, aspalditik geneukan begiz jota Peloiak eta biok. Lope, berriz, aspaldian ibili gabe, sinestuta zegoen bidea gogortxoa egingo zitzaiola.

Argazkia eskas samarra da (Eginotik zoomarekin aterata dago), baina irudiaren erdian dagoen lehen “triangelua” Usoa da, eta goian pixka bat ezkerrerago ikusten dena, Aztorea.

Hormara hurbiltzen ari ginela, ezustekoa.

-Joño! Letrero bat!

-Handia dek ba! Horrelako haitz piloa eta guri komeni zaigun tartean eskalatzea debekatuta!

-Irailera arte jai ziku!

-Goan ere Larregik burla egin behar ziguk: Huele a retirada, ezin izan nuen

-Zer egingo diagu?

Berehala erabaki genuen Susi egingo genuela. Lehen ere kronika batean baino gehiago eman izan dut bide horren berri, eta gaur ez naiz asko luzatuko.

Bideak bi zati nabarmen ditu: lehenik lau luzeko tarte bat; ondoren, oinez egin beharreko zati txiki bat; eta azkenik, bi luzeko beste bat.

Peloiak lehen biak eta nik hurrengo biak egingo genituela erabaki genuen.

Lopek arnasa lasai hartu zuen, egin beharreko bidea ezaguna eta errazagoa zela bazekielako. Peloiak, berriz, eskalatzeko motxila berria, flamante-flamantea.

Lopek esaten zuen motxila horrek niretzat izan behar zuela, nire arnesarekin hobeto ematen duela Peloiarenarekin baino. Ez du arrazoirik falta mutilak.

Hasi zen Peloia eskalatzen, motxila flamantearekin.

Bukatu zuen luzea, eta iritsi ginen Lope eta biok ere bilgunera.

Bigarrenari ekin zion, ondoren. Bigarren bilgunetik abisua eman zigunean, ni abiatu nintzen lehenik, eta Lope pixka bat geroago. Hemen ni bigarren luzean.

Luzea amaitu baino lehen, argazki bat atera nion Peloiari.

Eta beste pare bat Loperi.

Gorabehera handirik gabe bukatu genituen lehen lau luzeak.

Tartean artxiperreak sartzeko ikastaro txiki bat ere eman nien. Aztorean beharko genituelakoan eraman nituen, eta arnesean apaingarri ederrak izateaz gain, erabilera ere badutela erakutsi nahi nien.

Fisureroak luzearen hasieran sartzen direnean, nahiko normala izaten da sokaren mugimenduekin ateratzea. Argazkian ikusten den fisureroaren gainean beste bat jarri nuen, eta hura atera egin zuen sokaren mugimenduak. Ordurako, ordea, parabolten bat txapatuta neukan gorago, eta beraz, ez zegoen arriskurik.

Bagindoazen gora, poliki-poliki.

Peloia gustura.

Bukatu genuen, traste guztiak jaso eta behera.

-Aber zer daon Eginon, festak dituk eta.

Txosna bat behintzat bazegoen, garaje baten barruan.

-Gaur zerbeza bat hartu behar diagu Eginon! Lehenengo aldia izango dek.

Hartu genuen zerbeza eta luntxera ere gonbidatu gintuzten. Hantxe egon ginen gustura bertakoekin berriketan, eta zerbait jan eta edaten.

Aupa, Egino! Ez zarete makalak.

Hurrengo urtean kanpin eta guzti joan beharko dugu.

Gortu!

Lau egun Huescan (II)

Asteazkena, ekainak 5

Asteazkenerako eguraldi txarra zegoen iragarrita. Hala ere, Zumaiara bueltatu aurretik beste bideren bat egiteko asmoa genuenez, bezperan kasko berria erosi nuen Jacako denda batean.

Asteazkenean, esnatzerako euria entzuten nuen etxeko teilatua jotzen. Hala ere, goiz samar jaiki, gosaldu eta Riglos aldera abiatu ginen.

-Nere mobilak esaten zian atzo gaur ez duela euririk egingo Riglos aldean, eta ea zerbait egiteko aukera daukagun.

-Bai, haruntz joango gaituk. Txarren-txarrenean, ezin badiagu eskalatu, Peña Ruebarako bidea ikasiko diagu.

Murillo de Gállegora iritsi ginenean, giro umel zegoen. Autoz herria pasatu eta hormara hurbiltzen den pista hartu genuen. Kilometro erdi baino lehen, pista egoera onean ez zegoela ikusita, buelta ematea erabaki genuen. Autoa herriaren kanpoaldean utzi, eta oinez egin genuen pistako bidea. Ordu erdi behar izan genuen, gutxi gorabehera, krokisaren arabera autoa utzi beharreko lekura iristeko. Handik beste 20 bat minutuko bidea dago oinez, hormara iristeko.

Ilun ageri zen Peña Rueba.

Bidean euri txikia hasi zitzaigun, eta autoa utzi beharreko lekura iritsitakoan, euria gehiago botatzen hasi zen. Oinez itzuli ginen berriro autora, eta blai eginda.

Autoa hartu eta Riglos herrira abiatu ginen. Han ere euriak ez zuen atertu nahi. Taberna batean kafea hartu genuen, herriaren gainera erori nahi duela dirudien Pison malloari begira, aho zabalik.

-Hemen sartzeko eguna ere ailegatuko zaiguk, ezta? -esan nion Peloiari.

-Hi beti haundikeritan!

Euriak geratzeko asmorik ez zuela ikusita, Agüero herrira joatea proposatu nion Peloiari. Han ere badaude bide luzeak eta ederrak, eta hurrengo batean joanez gero, bidea ikasita izateko. Erabat estalita zegoen, eta horma ez zen oso ondo ikusten.

-Zer egingo diagu orain?

-Goazen Rodellar aldera. Zenbat urte hara joan gabe!

-Rodellar? Lekutan dago. Baina beste zereginik ez daukagunez, turismo pixka bat egingo diagu.

Huesca hiriburua pasatu eta Rodellar aldera jo genuen. Hori bai, lehen saiakeran Sierra de Guara zioen kartel bati kasu eginda, okerreko bidea hartu genuen.

-Non daukak mapa? -Peloiak.

-Mapa? Nik krokisak bakarrik zeuzkat.

Halako batean, bide egokia aurkitu genuen, eta iritsi ginen Rodellarrera. Herri txiki-txikia da, eta tabernaren bat eta eskalatzaileentzko aterpe bat badauden arren, ez dago ia dendarik.

-Hara! La sportivaren denda bat! -esan zidan Peloiak.

Begiak hiru edo lau aldiz igurtzi ondoren, sinistu ezinik, hauxe esan nion Peloiari:

-Joño. Hemen ogia erostea zaila izango dek, baina katu-hankak behar izanez gero, bazegok non erosi. Apostu egingo nikek Espainia osoan ez daudela La Sportivatren bost denda.

Etxera itzuli ginenean, Interneten begiratu nuen, eta ikusi nuen Bilbon badagoela horrelako denda bat, eta Madril eta Bartzelonaz aparte, iberiar penintsulako beste denda bakarra Rodellarrekoa dela.

Kalandrakara abiatu ginen. Eskalatzaileen aterpe bat da eta mundu osotik joaten da jendea, eskalatazeko leku ezin hobea delako.

-Igual bokata bat jango diagu bertan, ezta?

-Bai, hamabi eta erdiak dituk eta Jacara iristerako berandu egingo zaiguk bestela.

Baina, Kalandrako itxita zegoen 12:00etatik 18:00etara. Ederra marka!

Kalandrakako terrazetatik sekulako bistak daude.

Autoan sartu eta Jacara itzuli ginen.

Osteguna, ekainak 6

Goizean goiz jaiki (ez asteartean bezain goiz) eta Peña Ruebara abiatu ginen. Aurreko egunean bazterrak miatzen aritu ginenez, bagenekien zer egin behar genuen: autoa herriaren irteeran utzi, eta oinez abiatu.

Egin nahi genuen bidea Sendero Limite zen. 270 metroko desnibela eta gehieneko zailtasuna V+.

Bagoaz bidean aurrera.

Lurra lehorra zegoen eta hormak ere itxura ederra zeukan.

Bidean bista bikainak. Ba al dakizue zer den?

Gu, Peña Ruebarantz.

Ezkerreko aldean dago gure bidea. Eta jaisteko, eskuinerantz joan behar da, ferrata bat harut eta handik jaisteko.

Pistan autoa utzi behar den lekura iristean, eskuinera hartu eta hormarantz jarraitu genuen.

Zenbat eta hurbilago, orduan eta handiagoa ikusten da horma.

Eta iritsi ginen bidea hasten den lekura.

Beorketa batzuk egin.

Ekipoa prestatu.

Jotika bat abestu.

Eta bideari ekin genion. Giro ederra zegoen arren, ez zuen batere berorik egiten. Dena dela, herritik oinez ia ordubete egin genuenez, ez geneukan hotz izpirik.

Peloiak ekin zion lehen luzeari. Krokis honen arabera, V- zailtasunekoa da. Guztira 10 luze ditu eta jaitsiera luze samarra da.

Badoa Peloia.

Gaztelaniaz panza esaten dioten irtengune horiek oso ohikoak dira harri konglomeratuzko horma horietan, Peña Rueban zein Riglosen. Nik krokisen batean gibor irakurri dut, baina tripa esatea ere egokia izango da agian. Ea zer dioten hizkuntzalariek.

Pixka bat gorago.

Lehen bilgunetik abisua eman zidan, eta han abiatu nintzen ni ere.

Argi eta garbi ikus daiteke kasko berriaren distira.

Eta bigarren luzeari ekin nion, nire txanda zen eta.

Bigarren bilgunean, jadanik lurrera arteko hutsunea zabaltzen hasten da.

Bigarren luzean izan genuen gorabeheraren bat. Gibor edo tripa horietako batean gora igo ezinik geratu nintzen, ezinean. Baina zailtasuna V zela eta, banekien lehenago edo geroago pasatuko nintzela handik. Baina bien bitartean Peloia urduritzen hasita zegoen. Pasatu genuen hala ere.

Eskalada horretan ohitzea pixka bat kostatzen da hasieran, baina behin trukoa hartuta, ederra da.

Badoa Peloia hirugarren luzean gora.

Ondoren, laugarrenari ekin nion nik.

Laugarren luzea oso bertikala da, desplomatua ere bai tarte batzuetan. Baina bideak pasagune errazenak bilatzen ditu.

Bilgunetik, honela ikusten nuen behean Peloia.

Badator.

Laugarren bilgunean nengoen. Horman R4 jartzen duela ikus daiteke.

Eguzkia guregana hurbiltzen ari zen.

Hala ere, ez zuen batere berorik egiten, eta gure atzetik iritsi zirenak arropa gehiago janzten ari ziren.

Iritsi zen Peloia eta baita bosgarren luzean gora abiatu ere.

Bosgarren luzea amaitzen ari nintzela, eguzkiak harrapatu gintuen.

Ondoren, seigarren luzeari ekin nion.

Goiko parte horretan, horma etzanagoa da, eta eskalada errazagoa.

Peloia seigarren luzea amaitzen.

Eta zazpigarren luzearen hasieran.

Zazpigarren luzearen amaierako bilgunetik.

Ni, bilgunera iristen.

Eta zortzigarren luzearen hasieran.

Giro ederra ikusten da, baina haizeak dezente jotzen zuen, eta fresko zegoen.

Peloia bederatzigarren luzean.

Luze berean, pixka bat gorago.

Ni, bederatzigarren luzea amaitzen.

Eta hamargarrenari ekiten, eguneko azken luzeari.

Iritsi nintzen gora, bilgunea prestatu eta beste ezer baino lehen, arropa jantzi nuen, ez zegoen bromarako eta. Ondoren, hasteko abisua eman nion Peloiari.

Iritsi zen, eta argazkia atera nion, Agüeroko malloak atzean zituela.

Ni ere leku berean jarri nintzen, argazkirako.



Orduak aurrera zihoazen eta nahikoa egindako sentsatzioa geneukanez, jaisten hasi ginen. Jaitsiera luzea da eta pixka bat astuna egiten da. Ferratara iritsi arteko bidea ez da batere segurua, tentuz joan behar da. Laguntzeko dauden sokak eta abar egoera txarrean daude. Kontuz ibiltzeko lekua da.

Baina bistak ezin hobeak dira.

Juxtu Peloiaren gainean Rigloseko malloen goiko aldea ikus daiteke.

Bagoaz behera, poliki-poliki. Peloia ferratan behera.

Eta iritsi ginen lurrera. Lasaitu ederra. Atzean Agüeroko malloak ikusten dira. Ezagutuko ditugu bertatik bertara noizbait.

Gure hormari azken bistazoa bota eta bueltako bidea hartu genuen.

Artean, jendea eskalatzen ari zen. Nik badakit non dauden, ea aurkitzen dituzuen. Non dago Wali?

Ia ordubete geroago autoa zegoen lekura irtisi eta herriaren sarrerako parkinera abiatu ginen. Han txiringito bat zegoen eta bertan bokata bat jatea pentsatu genuen. Ia hiru eta erdiak ziren ordurako.

Gutxienez hamabi bokata desberdin egongo ziren aukeran, baina berehala aukeratu genuen. Biok bokata bera gainera: Kalamarrak ali-oliarekin.

-¿Quereís un poco de tabasco? -zerbitzariak.

Eta guk baietz. Bokata bero-beroa jan eta Jacara itzuli ginen.

Ostiralean euritan esnatu ginen eta Zumaiara buelta, egun eder batzuk pasatu ondoren.

Ea noiz egiten dugun berriz horrelakoren bat.

Gortu!

Lau egun Huescan

Honezkero konturatuko zineten astegun buruzurian gortzea gustatzen zaigula. Ia beti bakar-bakarrik egoten garelako, batez ere.

Oraingoan, Jacan izan gara Peloia eta biok. Aurreko asteko astelehen goizean joan eta ostiral goizean bueltatu ginen Zumaiara.

Astelehena, ekainak 3

Astelehen goizean Peloia jaso eta Jacara abiatu ginen autoz. Etxea bageneukan aste osorako, eta lehenik eta behin erosketa batzuk egin genituen.

Etxera joan, traste guztiak utzi, bokata bat jan eta Panticosara abiatu ginen. Giro ederra zegoen, baina bero egiten zuen.

Panticosa, hain leku ederra izanda, desastre hutsa da: hotel handi bat, hotel handiago bat, hotel erraldoi bat, abandonatutako eraikinak, amaitu gabeko aparkaleku ikaragarriak… Penagarria!

Casa de piedra izeneko aterpetxera joan eta haren atzeko aldeko bide bat aukeratu genuen: Via del Nano.

Hormaren azpira iritsi ginenean, ederki egoten zen basoaren itzalean.

Zuhaitzaren eskuinean hasten da bidea.

Peloiak ekin zion lehen luzeari, dagoeneko ohitura bihurtu denari jarraituz.



Hasiera oso bertikala da, pixka bat desplomatua ere bai.

Baina behin zati hori amaituta, horma asko etzaten da, eta itsasgarritasuneko pausoak hasten dira.

Hortik aurrera bistatik galdu nuen mutila, eta bilgunea prest zeukanean, hasteko abisua eman zidan.

Abiatu nintzen ni ere. Hasiera pixka bat arraroa egiten da, baina gero errazagoa da. Eguzkitan geunden, berotan, eta ez genbiltzan nahi bezain gustura.

Bigarren luzea egin eta bilgunera iritsi nintzenean, argazki hau atera nion Peloiari.

Berehala ekin zion bigarren luzeari.

Bilgunetik bista ederrak.

Baita Peloiaren atzean ere.

Esan zizkidan hango mendien izenak, Garmo Negro eta abarrak. Baita Panticosatik ateratzen den bide bakoitzak nora jotzen duen ere.

Hirugarren eta azken luzeari ekin zion Peloiak, bere txanda zen eta.

Bideko azken pausoak.

“Han goian hotza egingo du ba?” esaten zidan Joanita Kirikik txikitan, Larretxora bizitzera joan ginenean. Baina Panticosa alde hartan bero egiten zuen. Eskalatzeko bero handiegia guretzat.

Bidea bukatzen den tokitik pixka bat oinez ibilita, Espolón de Rebollón izeneko bidearen oinera iristen da. Baina, alde batetik, bero egiten zuelako, eta, bestetik, autoan hainbeste denbora pasatu ondoren nekatuta geundelako (ni bai, behintzat), jaistea erabaki genuen.

Leku horietatik jaistea ez da broma, aurrez bertan ibili ez bazara. Kostatu zitzaigun pixka bat, baina aurkitu genuen jaisteko bide “erraz samar” bat.

Casa de Piedrara iritsi, gauzak motxiletan sartu eta eskalatu ondoren hainbeste maite duguna egin genuen: zerbeza eder bana hartu, patxada ederrean.

Autoan sartu eta Jacara itzuli ginen.

-Bihar gutxiago ibili beharko diagu autoan, ezta?

-Bai -Peloiak- baina goiz ibilil beharra zegok, Tobazon eguzkiak gogor joko dik eta.

Jacako etxera iritsi eta kalera joan ginen, bueltatxo bat ematera. Etxera goiz bueltatu, afari pasa egin eta ohera.

Asteartea, ekainak 4

Aspalditik geneukan Tobazo mendiaren hegoaldeko horman dagoen Valle de Canfranc bide ederra egiteko gogoa. 450 metroko altuera du, luze zailenak 6a-ko zailtasuna du, eta guztira 14 luze dira. Krokisean 15 ageri badira ere, 11. luzean egin beharrako gauza bakarra eskuinera 25 metro ibiltzea da. Ez du inolako zailtasunik, baina aseguratuta egin behar da hala ere.

Krokisean jartzen du goiz ibiltzea komeni dela, bide luzea delako eta guztia eguzkitan eginez gero, sekulako paliza delako.

Beraz, iratzargailua bost eta erdietan jarri genuen. Txintxo-txintxo jaiki, gosaldu, komunetik pasatu (ezinbestekoa) eta motxila txikia, ura eta barrita batzuk hartuta, Canfranc aldera abiatu ginen. Herria atzean utzi ondoren, Candanchura doan errepidean kanpamentu militar abandonatu bat dago, Rioseta izeneko lekuan. Hantxe utzi genuen autoa.

Argazkian ikusten ez bada ere, ez aparkatzeko seinale bat dago ezkerreko aldean. Eskerrak Peloia konturatu zen. Autoa hartu eta errepidearen beste aldean dagoen aparkaleku txikiago batean utzi nuen. Hori bai, Peloiak harri batzuk jarri behar izan zituen lurrean, hara sartu ahal izateko, dezenteko koska zegoen eta. Orduan ulertu nuen zergatik jartzen duen krokisean autoa han utzi behar dela.

Abiatu ginen. Peloia ziztu bizian, eta ni, atzetik harnasestuka.

Lekua ikusgarria da, baina hala ere dezente sufritu nuen aldapa gora.

Hormaren parera iritsi ginenean, itxura hau zeukan.

Erdi-erdian duen enbutu antzeko horretatik igotzen da, bost luzetan. Seigarrenean horma bertikala da, eta horixe da bideko gakoa.

Bitartean, Peloiak aurrera jarraitzen zuen.

Argindar-zutoinak zenbakituta daude, eta zortzigarrenean, eskuinera hartu eta harritza batean gora igo behar da, bidearen hasieraraino.

Peloia zain neukan. Hauxe da bidearen hasiera adierazten duen plastiko xelebrea.

Luze bakoitiak Peloiarentzat ziren, eta bikoitiak, niretzat.

Ekin zion Peloiak. Goizeko 7ak eta hamar ziren. Giro ederra, ez hotz, ez bero, eta kareharri bikaineko horma.

Luze gehienak 30 metro ingurukoak dira. Ez dira bereziki luzeak, beraz.

Abisua eman zidanean, gustura abiatu nintzen ni ere. Bilgunera iritsi eta bigarren luzeari ekin nion. Horma nahiko etzana da, baina itsasgarritasuneko pauso ederrak ditu.

Bost luze horiek nahikoa antzekoak dira, eta di-da egin genituen. Hemen Peloia bigarren luzea amaitzen.

Eta hirugarren luzean. Bizi gindoazen.

Ni, laugarren luzearen hasieran.

Higadurak eragindako zimur ederrak ditu haitzak, eta horrek asko errazten du eskalada.

Laugarren luzearen amaierako bilgunean.

Hemen Peloia bosgarren luzean.

Iritsi zen seigarren luzea, baina ondo ari ginen. Ez zitzaigun iruditzen huts egingo genuenik.

Ekin nion seigarrenari.

Pauso luzeak ditu, baina ederki atera genuen. Zati bertikala bukatzen denean, harriz betetako gune etzan baten amaieran dago bilgunea. Handik ez dago laguna ikusteko aukerarik. Beraz, ezin argazkirik atera.

Iritsi zen Peloia seigarren bilgunera. Barritaren bat jan…

Eta berehala ekin zion zazpigarren luzeari.

Berehala iritsi zen bilgunera. Abisua eman zidan, eta Peloiaren parera iritsi nintzenean, hauxe bota zidan:

-Hi! Eta kaskoa?

-Ostia! Ba falta diat!

Eta horrela ekin nion zortzigarren luzeari, kaskorik gabe. Argituko al da misterioa?

Zailena eginda geneukan, eta argi ikusten genuen uste baino lehenago iritsiko ginela gailurrera. Eguzkiak harrapatu gintuen, baina ordurako izugarrizko haize-boladak iristen zitzaizkigun. Zenbat eta gorago orduan eta gogorrago jotzen zuen haizeak, hormaren babesa galtzen gindoazen heinean.

Peloia, bederatzigarren luzeari hasiera ematen dion bilgunean.

Badirudi “ke patio!” esaten ari dela.

Eta ni leku berean. Kaskoa galdu nuen, baina burua ez.

Ekin zion Peloiak bederatzigarren luzeari. El espejo izeneko plaka leun bat du, itsasgarritasuneko pauso ederrak dituena.

Pixka bat gorago dagoen plaka leun horri esaten diote El espejo.

Eta plakaren gordinean.

Eskuineko eskuarekin heltzen ari zen zulo ederra uztea zen gakoa, eta zuzen igo behar zen, erliebe txiki batean ezkerreko hanka jarrita. Fedezko pauso horietako bat da.

Hurrengo luzea, hamargarrena, babaresa eder batetik hasten da. Handik gora horma oso bertikal dagoela ikusten da. Hortik aurrera, horma gainditzeko biderik errazena bilatzen du bideak.

Hamargarren luzeko babaresa atzean utzi ondoren.

Hamargarren luzea amaitu baino lehen, argazki hau atera nion Peloiari.

Atzean, ezkerrean, kanpamentu militar abandonatua ikus daiteke. Autoa ere ikus daiteke, zoom eginez.

Bilgunea xelebrea da. Harri pila bat, aurreko aldean.

Eta desplome ederra atzean. Argazkian, Peloiak luzea amaituta zeukan, eta hamaikagarrenaren hasierara joan zen. Ikusten denez tarte erraza da, eta horregatik ez dugu luzetzat hartu.

Hurrengo luzeari Peloiak ekin zion. Haitzak itxura txarragoa dauka tarteka.

Hurrengo luzea, berriro ere, niretzat.

Eta Peloia luze berean.

Hamabi luze eginda geneuzkan ordurako. Bi bakarrik falta zitzaizkigun, baina haize zakarra zebilen.

Peloia hamahirugarren luzearen hasieran.

Amaitu zuen bere luzea, eta berehala iritsi nintzen ni ere.

Peloia bilgunean utzi, eta aurrera. Azken luzea ertz erraz batetik doa. Haizea zen zailtasun bakarra. Mendiaren gailurrera iritsi nintzenean, honela ikusten zen Peloia azken bilgunean.

Ederki ikusten da han behetik gailurreraino desnibel galanta dagoela.

-Jarri handi tentexeago! Ia ez haut ikusten eta!

Bai jarri ere!

Peloia iritsi zenean, han nengoen ni parrez-parrez.

Atzean, nire eskumuturraren parean Balaitous ikusten da.

Hemen Peloia kasko eta guzti

Gailurretik bista ederrak.

Jaisteko ezker aldera jo genuen, baina krokisak dioenari jarraitu ordez, La Tuca eski estazioraino joan ginen, eta handik Riosetara jaisten den bidea hartu genuen.

La Tucako eski estaziorako bidean.

Eta handik behera.

Iritsi ginen ibarraren beheko aldera. Autoara iritsi ginenean, Peloiari bonbilla piztu zitzaion:

-Goazen Somport gainean dagoen aterpera. Ederki egoten dek han zerbezatxo batekin.

Bidean gindoazela, talde handi bat ikusi genuen errepidearen eskuinean eskalatzen.

-Haitz horrek konglomeratua ematen dik, ezta? -galdetu nion Peloiari.

-Bai. Ikastaroren bat izango dek, hainbeste jende dagoenean. Eta denak kaskoarekin!

-Nik ere behar diat bat.

Somportera iritsi ginen, baina ez genuen zerbezarik hartu. Itxita zegoen.

-Handia da ba!

Atzera Jacara joan ginen. Dutxatu, bazkaldu eta siestatxoa egin genuen, kalera joan aurretik.

Hurrengo egunerako iragarpena txarra zen.

-Zer egin behar diagu bihar?

-Peña Ruebara joango gaituk, ostegunerako bidea ikastera.

Baina hori hurrengo atalean kontatuko dizuet.

Zer gertatu ote zen nire kaskoarekin? Haizeak eraman zuen? Bele batek lapurtu zidan? Peloiak bota zuen ostikoz jota?

Gortu!

Badoa 2017

Eta azkar-azkar gainera.

 

9b ez dugu inoiz egingo, baina 9ko txikiko bertso ziztrin bat bai:

Dinosauroak gortzen
urtea igaro.
Egindako gehiena
blogean dago.
Laurok gozatu dugu
kirolaz harago,
ondoren frontonean
hartuta bi trago.
Urtea oparo
joan da eta nago
gustura zeharo.
Aurtengoz akabo.
Hurrengoan hobeto
eta gehiago

Hidratazione, hidratazione!

Hitz horixe izan nuen buruan larunbateko ibilaldian behin baino gehiagotan, inportantea delako ondo hidratatzea, txakalaldiak harrapatu baino lehen. Egurra eman genion, ordea, gorputzari, eta espero bezala maila-maila eginda bukatu genuen, agujetekin eta nekatuta, baina igandean zer okurrituko Peloiari eta bioi eta eskalatzera joatea! Gortzeko jaio ginen, nonbait.

Taldean egin nuen jairako deialdia, baina ez zuen arrakasta handirik izan. Apolok agortuta zeuzkan bonusak (puntu positiboak), astean zehar gortzen ibilita; Mutuak, berriz, nahi bai, baina azkenean “ezin izan nuen”. Peloia eta biok hasi ginen plana egiten; ni Ziordiko “Marieta” bia berria egiteko gogoarekin nabil aspaldian; Peloiari askorik inporta ez, baldin eta ez bada kanpoko balizetarako plana, hau da, eskalatzen eroso eta disfrutatzen dabilen bitartean, EA konforme. Tartean sartu zitzaigun,ordea, Apoloren gomendioa, “Egin zazue ‘Birra Moretti’; ‘Marieta’ noaindik garbitu gabe ziok, oinez egin behar dituk tramo batzuk…”. Birra Morettiri abantaila batzuk ikusi nizkion: oso bia ederra da, gozatzekoa, ezagutzen nuen lehendik, Zumaiara goiz bueltatzeko aukera emango zigun… Eta zerbeza marka italiar horrekin akordatu naiz, “Hidratazione, hidratazione!”, larunbateko ibilaldiarekin.

Arbarako paretako biak, Ziordian (Smithyren blogetik hartua).

Igande goiza. Zazpietan abiatu gara Arranplatik, eta ilunpetan joan gara Gasteizitik Lautadan barrena Ziordira. Kanteraren atean aparkatu kotxea, orduantxe argitzen, eta paretaren oinetara iritsi gara.

Eguna argitzen ari zela iritsi gara.

Peloiari proposatu diot sokaldirik zailena berak egitea, “Hi entrenatuta hago eta!”, eta tokatzen zaionarekin konforme mutila; gauza ederra plafoiko erregea izatea, nahiko entrentorekin. Trasteak prestatu ditut eta jarri naiz gorako prest. Abiatu aurretik, ordea, sorpresa: motxila ligertu beharrarekin, Peloiak ez du ekarri kamerarik! “Nola egingo diat nik gero blokeko erreportajea, argazkirik gabe?”, eta Peloiaren erantzun lausoa: “Fiu-fiu, bla-bla… esto… nahi… ezin… non… ba… ummm”. Total, Peloia izango dela gaurko argazkietako protagonista bakarra. Zer egiten duten batzuek famoso izateko…

Lehen sokaldian.

Ederki egin ditugu sokaldiak, erraz, bata bestearen atzetik, eta bi ordu eta erdirako goian gara.

Hirugarren sokaldia.

Laugarren sokaldia.

Bosgarren sokaldian.

Amino, Pelon, azkena da eta!

Eskua eman elkarri, ohiko “Ez gattuk makalak!”, eta bezperan sobratutako urdaiazpiko-hondarrak eta barritaren bat janda, trasteak jaso eta behera abiatu gara, goialdetik aurrena eta harrobian barrena, gero, pistan behera. Gu eskalatzen ari ginela ikusi dugu beste batzuek aparkatu dituztela kotxeak, eta beherakoan ikusi dugu non ari ziren eskalatzen, batzuek “Rock circus” bidean eta beste batzuk “Marieta”-n. Kotxera iristen ari garela, beste bi lagunekin gurutzatu gara, haiek gora eta gu behera. “Jo, sar hadi orain paretan, 12:00etan, eguzki berotan…”, eta Endoiako Julianarekin akordatu naiz, beste behin ere: “Egina bale!”.

Paretan eskalatzen, txiki-txikiak.

Kotxea hartu eta Zumaiara, eta Arrasatetik pasatzean, ohiko begirada Anboto aldera: “Hor ziok! Hor ziok! [‘Mari Urrika’]”. Zumaian, Peloiak kotxea garajean sartu bitartean, tragoa eskatu dut Ondartxoko taberna batean, zerbeza handi bana; ez da “Birra Moretti” markakoa, baina honek ere balio du hidratatzeko. Gortu!

Bueltatu gara!

Aspaldian beste eginkizun batzuek kateatuta eduki naute, eta ezin izan dut eskalatu Atxartera joan ginenetik (ikus hemen). Jarraitu, jarraitu ditut beste gortukideen eskaladak eta gorabeherak (eneeeeeeeee!!! Zenbat hitz eta indar alferrik galtzen den uasapeko mezuetan, eta zer esanik ez Frontonako terrazan), eta baneukan gogoa berriz ere pixkanaka normalidadean hasteko, gortzeko.
Peloiarekin topo kontzentrazioan, asteartean.

-Hi, eiak bakarrik laga beste bi hoiekin!
-Zer dek, Pelon, zer dek?
-Jarduna! Bi hoiek zikek… Puztu egiten dituk, laineztu… Hau egin behar diu eta bestea, eta bestea…
-O, Pelon, o, Pelon…
-Eiak bakarrik laga beste bi hoiekin.
Hizketan hasita, dida egin genuen plana, gaurko, ostegunerako. Biok oporretan, eta Peloiak “Susi” egiteko zeukanez, Eginora joango ginela. Luzitzeko aukera eman behar zaio mutilari, hainbeste ordu rokodromoan entrenatzen pasata.

Halako batean, hara non ikusten dugun Apolo, gure sekre, kontzentrazioaren beste muturrean.
-Oyes, eskalatzera, ostegunean?
-Ezin diat, lan egin behar diat, fiufiu eta blabla…
Total, Peloia eta biok geratu ginen gaurko, 06:00etan Arranplan. Bai, oso goiz da, baina berandu joanez gero, eguzkiak berotu egiten du Eginon. Berotu, kazula, kazula.
Jaso nau Peloiak, eta han joan gara, autopistan barrena Gasteiza, eta gero Egino aldera. Bidean, behelainoa eta tarteka euri-tantaren bat, eta ohiko konbertsazioak: semeak gasolinarik gabe utzi diola kotxea, eta parada Itziarren; Euskadi Irratiko notizien editorea lotan egongo dela oraindik, ez dutelako ezer ere esan Urkulluren gainean…

Herrian gaude, 07:00etan.

Goizeko 07:00ak. Peloia belaunikatuta paretaren aurrean, Meca aldera errezatzen bezala…

Giro ederra eskalatzeko, eta han abiatu gara paretetara. Cujo bizi den etxearen ondotik isil-isilik pasa gara, baina ez zegoen zakurraren arrastorik.

“Aldapan gora…”. Untzak abesten du, ezta?

Paretaren azpialdean jarrita, trasteak prestatu eta 08:00ak aldera hasi gara eskalatzen. Beldur nintzen enkordatzeko korapiloa ahaztu egingo ote zitzaidan, baina ez…

Ni hasi naiz, bigarren sokaldia (zailena) Pelon Gullichi “uzteko”.

Hau bai erne aeguratzen!!

Ez duzue nire argazki askorik aurkituko kronikean. Izan ere, Peloia kamerarik gabe etorri zaigu, beste hark esaten zuen bezala, “Porque es peso de más”. Pentsatzen ari omen da mobila erostea, baina hori bere printzipioen kontra omen doa eta fiufiu eta blabla.

Bigarren sokaldia oso ederra da, plaka bertikal batean gora. Peloia hasi eta ematen  zuen bolbora zeukala atzamarretan! Zer den plafoiko errege izatea!

Hasieran

Erdialdean

Gorago

Ia goian

Bilgunera iritsita, betiko zalantzak. Hemen krokiseari begira, zerbait kusiko balu bezala…

Pelon, non dituk anteojuak?

Tarte bat oinez egin eta hurrengo sokaldirako prestatu naiz.

-Pelon! Atera beharko didak, ba, argazkiren bat!

-Asmatzen badiat…

Hauxe emaitza:

Ni ere izan naiz eskalatzen! Hemen froga.

Ondoren, laugarren sokaldia:

Laugarren sokaldia tente hasten da, eta oso ederra da.

Eta oinez 80-100 metro inguru eginda, azken sokaldi zailari ekin diogu. Hemen Peloia bilgunera iristen:

Kuku!!! Ezetz harrapatu!!!

Eta zer pozik gure mutila gora iritsi denean!

Altxa ukabila!!

Eskua eman, eta pentsatu dut diferentziko ederki gaudela, hemen izan ginen azkeneko aldiarekin  alderatuta (ikusi Apoloren kronikea hemen). Apolo ia erdi hil zitzaidan aurrekoan, deshidratatuta eta plakiak jota, eta oraingoan bidean gora gindoazela ura edan eta barritak jan ditugu; gainera, badaezpada ere, bukatutakoan, zerbeza bana, hobeto hidratatzeko.

Peloia sokak zenbat neurtzen duen kontatzen: metro bat, bi metro…

Gora irten, eta oinez joan gara Aztorearen ondoko jaiskunera.

Ez, ez da Usain Bolt. Peloia esplikatzen ari da tirolina nola jarri behar den. Orona, noizko tirolina?

Bidetik basora jaitsi, onddo-arrastorik ez zegoela egiaztatu eta makila bana hartu dugu, badaezpada ere, gure zakur madarikatuari aurre egiteko.

Ederki aldatu da itxura bost orduan…

12:00. Ordu ederra! Apolori uasapa jarri diogu, 13:00etan, Frontonan, trago bat hartzeko, eta han geneukan zain, fin-fin mutila.

-Oyes, kamiseteak? Atzean marrazkiarekin? Tiranteduna beltza? Zozesano…

Baina hori kontatuko du gure sekrek, hurrengo kronikean…

Gortu!!

2016 iruditan

Agindu nuen iazko eskaladen estatistika moduko bat egiteko asmoa nuela, baina diapositiba-emanaldi triste honekin konformatu beharko duzue. Ez daukat gehiagorako astirik.

https://www.youtube.com/watch?v=MlIJQQhgZqU

Agur bi mila eta hamasei

Urtearen azken egun honetan, zorionak gure presidente Larregiri, Berrian irabazi berri duen sariagatik.

http://baleike.eus/zumaia/1483175783848

Ea animatzen den, bide batez, Gortuko hurrengo urteko kronika idaztera. Hemen saria askoz ere handiagoa da. Irakurleak zain-zain egoten dira eta.

 

Ondo bukatu urtea eta gortu askoz ere gehiago hurrengoan!

 

Haitz hauetan (Artetan) ez dago olagarrorik


st1:*{behavior:url(#ieooui) }

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:”Taula normala”; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:””; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} txargain.JPG

Olarro egunaren biharamuna Zumaian. Mutuarekin nago geratuta 07:00etan Fielatoan, eta jaiki orduko, kaleko zarata entzunda, badakit jendea dabilela oraindik kalean, parrandan.

Irten naiz kalera eta beldurtuta geratu naiz: Marina gainezka dago; Amaiako plazako aulki gehienetan jendea, gaupasa eginda; hanburgesa-saltzailea jo ta fuego ari da lanean Errotako izkinaren aurrean; Erribera kalean ematen du santelmoak direla…

Fielatora iritsi eta han da Mutua. Apolok kalabazak eman dizkigu gaurkoan (biuna!) eta biok bakarrik goaz, baina ez dakigu seguru nora; euria egin du gauean, aurreikuspena ere ez da ona, eta ea nola argitzen duen egunak, nora joan erabakitzeko. Okerrenera, bidean hamaiketako ederra eginda etxera, baina suerte pixka batekin badakigu Irurtzun pasa orduko argiago egongo dela eguraldia.

Bidean goazela hizketan, pixkanaka zehaztu dugu zer egin: Artetara joango gara, hango Txargain izeneko mendira (La Sima deitzen diote Escaladas en Navarra liburuan, eta beste leku batzuetan “La proa de Txargain”). Badira han 120 metroko pare bat bia, eta horietako bat egiten ahaleginduko gara; han txarra baldin badago, beti egongo da hor Aiztondo, eta han ere txarra eginez gero, Eginora. Hasteko, ordea, geldialdia egin dugu Pagozelain, Mutuak gosaltzeko eta nik bigarren kafea hartzeko.

pagozelai.JPG

Gaur, Apolorik eta bere komuneko kudeaketarik gabe, askoz ere azkarrago egin dugu jan-edana, eta bagoaz aurrera.

Biaizpetik pasatzean, paretari begiratu diogu eta ikusi dugu tarteka bustita dagoela. Baina ateri dago, eskalatzeko ondo, eta ez da gutxi! Irurtzunen gelditu gara, ogia erosteko, gaurkoan Mutuak Lanako gazta mitikoa jan nahi du eta, eta laster gara Irurtzundik Goñirako bidea hartuta, Beriainen bizkarraldean. Kilometro batzuk eginda, iritsi gara Olloko bailarara, eta Arteta herrira. Zer paraje polita, ezkutu-ezkutuan! Gainaldean, guztia zaintzen, guk eskalatu nahi dugun pareta.

txargain2.JPG

Arteta pasata, errepidean gora hasi gara, eta 7. kilometroaren parean, autoa aparkatu dugu. Prestatu ditugu traste guztiak eta badaezpada ere argazkia atera diot krokisari eta bideari, behar izanez gero eskura edukitzeko.

krokisa.JPG

prestatzen.JPG

bidea.JPG

Ez zait inoiz gertatu, gaurkoa da lehen aldia: mendira joan behar eskalatzera eta aldapa igo beharrean jaistea!

portuxar.JPGparetaportuxarko-bidetik.JPG

Portuxar izeneko parajetik behera egin dugu bidean, eta halako batean, paretaren parean, goraka hasi gara. Segituan hasi gara hurreratzen, eta bia batzuk ikusten dira.

paretera-hurreratzen.JPG

Itxura ederra dauka!

ederra-pareta.JPG

Berehala ikusi dugu guk eskalatu nahi dugu espoloia, eta 0 bilguneko bi paraboltak ere bai. Haraxe igo gara, lehen bilgunera.

espoloia2.JPG0_bilgunera_sartzen.JPG

Lehen sokaldia

Neu hasi naiz eskalatzen. 6a-koa omen da. Lehen metroak erraz samarrak dira, baina segituan tentetzen da pareta.

1_sokaldia_1.JPG

4/5 segurura iritsita, paso batean ez atzera eta ez aurrera geratu naiz. Esan nezakeen ez dudala ondo lo egin eta ez nengoela zentratuta; edo magnesio-poltsa etxean ahaztuta, magnesiorik gabe eskalatzen ez nagoela ohituta; baina egia aitortzea ere sanoa da: beldurtu egin naiz , ez naiz ausartu bi parabolten arteko 3 metro ziztrin horiek egiten, ez nuelako garbi ikusten, konfiantzarik ez neukalako, eta, zoritxarrez, buruak gehiegi egiten duelako lan hemen: hain behean ikusten da azken segurua, hanken azpian, eta hasten zara kalkulatzen zeren kontra hartuko duzun kolpea… Mutuari eskatu diot jaisteko eta berak egiteko. Halaxe egin du, eta ni beldurrarazi nauen pasoa erraz pasa ere bai, ezkerraldetik. Bilgunera iritsi eta segituan igo naiz ni ere. Erraz asko pasatu dut lehen ezin nuena!

1_sokaldia.JPG1_sokaldia_2.JPG1_sokaldia_3.JPG

Bigarren sokaldia

Pentsatu dut gogor egin behar diodala neure buruari eta han joan naiz aurretik ni, 6a+-ko sokaldia egitera. Aurrekoa baino zailagoa da graduazioari begira, baina orain konfiantza handiagoa daukat, ez nago hotzean.

Lehen metroak orain ere errazak dira, helduleku onekin, eta iritsi naiz pasorik zailenera. Mutuari eskatu diot eusteko eta ondo aztertu dut. Garbi dago nola egin behar den, eta han joan naiz gora, baita bilgunera iritsi ere. Bilgunearen eskuinaldeak zulo handi bat dago haitzean, eta beleen habi pila bat ere bai. Hor dabiltza kra eta kra, gu bidali nahiko bagintuzte bezala.

2_sokaldia.JPG

2_sokaldia_dsc03419.JPG

Mutuari etortzeko esan eta berehala etorri da. Bere txanda da.

Hirugarren sokaldia

Bi aukera dauzkagu orain. Eskuinaldekoa zailagoa da, 6c, eta ezkerraldekoa errazagoa, 6b. Itxura ere politagoa dauka azken horrek, plaka batetik, eta han joan da Mutua. Ederki igo ditu lehen metroak, erraz, baina abisatu dit beste parte bat zailagoa dagoela goialdean, fisuran.

3_sokaldia_dsc03430.JPG3_sokaldia_dsc03427.JPG3_sokaldia_dsc03431.JPG3_sokaldia_dsc03434.JPG

Han ibili da gora eta behera, deskantsatu eta igo, jaitsi, deskantsatu eta igo, friend bat ere sartu du, hurrengo parabolta bitartean distantzia handia zegoelako, eta halako batean lortu du bilgunera iritsi eta dena librean egitea. Ona! Gustura geratu da.

Nik lehen metroak ondo samar egin ditut, baina oso bertikala da, batzuetan desplomatua ere bai, eta ez daukat inolako lotsarik fifi bat inprobisatu eta paraboltetan zintzilikatu eta deskantsatzeko. Besoak neka-neka eginda dauzkat, baina sokaldia polita da, ederra, eta haitza mundiala, latza eta gastatu gabea. Friendera iritsi naizenean, nahita geratu naiz handik zintzilik, ea agoantatzen ninduen ikusteko, azkeneko aldian Apolok Biaizpen sartu zuenean han joan zen eta hankaz gora behera! Ederki agoantatu dit, eta Mutua gustura utzi dut.

3_sokaldia_1.JPG3_sokaldia_2.JPG

Laugarren sokaldia

Erraza da oso, 4b-koa. Hasieran, kanal batetik doa, txorien goano eta guzti, eta erraza da bideari jarraitzea. Terrenoa gero eta errazagoa da, eta bilgunea egin dut goialdean. Hau da bakea eta isiltasuna dagoena! Behien zintzarriak besterik ez dira entzuten! A zer diferentzia, Biaizpen edo hemen eskalatu: han autobiaren zarata izugarria da; hemen bakea eta lasaitasuna dira nagusi. Mutua segituan etorri da.

4_sokaldia_dsc03436.JPG4_sokaldia_dsc03440.JPG

Trasteak txukundu eta argazki bat ere egin dugu.

tontorrean_bukatuta.JPG

Jaitsiera ez dago garbi adierazita, baina galtzeko beldurrik ere ez dago. Nola edo hala, hasieran harrien gainetik eta gero basotik, errepide aldera irten gara, eta Portuxarko bidea hartuta, autora ailegatu gara.

Euria ere gurekin iritsi da, eta egin dezala orain nahi duen guztia!

Autoa hartu eta behera egin dugu, portua hasten den lekura, ur-lantegiaren ondora, eta bide bazterrean geratuta, gazta jan eta zerbeza edan dugu. Ez zeuden txarrak!

eada-gazta-dsc03451.JPGmutuaren-gazta_dsc03448.JPG

Haitz hauetan ez dago olagarrorik, baina ezta beharrik ere! Pentsatu dugu hurrena ere etorri behar dugula, ahal bada sasoi hobean, besoak indartuta eta gehiago gozatzera. Laster izango ahal da!

laster-arte-dsc03449.JPG

Kuttuna (hau ere motxilarik gabe)


st1:*{behavior:url(#ieooui) }

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:”Taula normala”; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:””; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;}

st1:*{behavior:url(#ieooui) } txikia_osorik.JPG

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:”Taula normala”; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:””; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:”Times New Roman”; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} Astean zehar hizketan zer egin behar dugun eta ez gara konforme jarri asteburuan gortzeko asmoetan: nik nahi nuen egin zerbait luzea eta erraza, disfrutatzekoa (adibidez, Txindokiko Txema); Apolok, berriz, zerbait gogorragoa; Mutuak, azkenik, Kuttuna (150 m, 6c+ edo V+, A1), Biazpen, batez ere Txindokin biaren azpialdera ailegatzeko izerdi asko bota behar delako. Azkenean biak konforme jarri zitzaizkidan derrigor Biaizpera joan behar genuela, eta han nik nahi nuena aukeratu; “Caballé” proposatzekotan egon nintzen, baina iruditu zitzaidan “Kuttuna” askoz ere tentagarriagoa zela. Nire beldurra zen zatirik zailenetan arrastaka ibiltzea, baina konbentzitu ninduten zati horiek artifizialean ere egitea bazegoela esanda. Han joan ginen larunbatean, Irurtzun aldera, “Kuttuna” egitera.Kuttuna, Arlegiren webgunetik:

2-Kuttuna: 150 mts. 6c+ (V+/A1), 3h-3h30′

Vía totalmente reequipada con parabolts, fue abierta por Carlos Velázquez y Santi Galar a principios de los 80. Casi nadie sabía de su existencia, por lo que se ha repetido muy poco, hasta que ha sido reequipada. Tiene la R4 y un corto tramo del L5 común con la “Txemi”, y la R6 y 7 común con la Virgen, así como la salida a la cima. Si andamos justos en los 6b, convendrá llevar uno o dos estribos. Comienza debajo de un desplomito triangular.

Krokisa ikusi nahi duenak, berriz, webgune horretantxe dauka.

07:00etan geunden geratuta eta 06:55ean han zeuden Fielatoan nire zain Mutua eta Apolo. Mutua puntual? Zaila sinesten, ezta? Aldatu egin ote zaigu, ba, mutila? Irurtzuna iritsi aurretik konturatu naiz ezetz, gauzek lehenean jarraitzen dutela, Pagozelaiko ohiko paradan:

-Mutua gosaldu gabe etorri da, beti bezala

-Apolok komunekoa kudeatu du, nahiz eta etxean beste bat ere kudeatu duen

Lainotuta dago, baina eskalatzeko primerako eguraldia. Mutuak ogia behar omen du, gazta ekarri duelako. Pagozelain ogirik ez eta Irurtzuna joan beharko dugu. Akordarazi diot lehengoan ere eraman omen zuela urdaiazpikoa Atxartera, baina gero ez genuela usaindu ere egin, eta bueltan eraman zuela etxera. Horrek akordarazten dit Peloiaren Pueyoko ardoarena: mendira joaten ginenean beti esaten zuen Pueyoko ardoa zekarrela, ederra, ona, baina ez genuen ikusten, are gutxiago dastatzen; zenbat buelta egin ote zituen Pirinioetara ardo-botila hark, existitu bazen, behintzat!

Irurtzuna joan eta ogi-barra erosi du Mutuak:

-E? Bakarra? Horrekin ez gaituk beteko!

Eta bagoaz Txikiaren azpialdera. Autoa aparkatu, trasteak hartu eta aldapan gora abiatu gara. Sareak jarri dituzte, errepidera harririk ez erortzeko, eta ondotik pasa gara gure bidea nondik hasten den ikusi nahian.

azpialdeandscn0736.JPG

Berehala ikusi dugu desplomea, baina haraino iristekoa arriskutsu samarra iruditu zaigu, eta lotzea erabaki dugu. Sarearen goialdean parabolt pila bat dago sartu dute sarea jarri duten langileek, eta haietan aseguratu gara.

Neu hasi naiz igotzen lehen sokaldia (V+), boluntario; desplometxoak helduleku onak dauzka, eta goragoko plaka ere polita da, eta segituan naiz zuhaitzaren enbor gainean, bilgunean. Dena prestatu eta igotzeko esan diet Apolori eta Mutuari. Biak hasi dira igotzen, baina berehala Apolo gelditu egin da:

-Larre! Katu-hanketan hik zer hanka dakak?

Mutua etorri denean eman dizkit azalpenak: katu-hanka berriak ekarri ditu Apolok, estreinatzako (orain dela bi urte pasa erositakoak!), baina min ematen diote eta behera jaistea erabaki du. Errukitu egin naiz:

-Biuna! Sufritu zak pixkat!

Oraindik ere gogoan daukat, katu-hanka zaharrak puskatuta ere ez zituela inoiz berriak, “pacergrado” omen ziren eta…

kuttuna_1_sokaldia.JPGkuttuna_1_sokaldiadscn0738.JPG

Mutuak motxila kendu du bilgunean zintzilikatzeko, eta orduan akordatu gara: Apolo oinez badoa gora, bide errazetik eta eskalatu gabe, zergatik ez eman berari motxila? Gazta, zerbeza, oinetakoak, arropak… Ez ditugu ezertarako behar!

-Hi! Gora al hua oñez? Hartzak motxila!

Mutua berriz ere behera jaitsi da, eman dio motxila Apolori eta atzera bilgunera etorri da. Ea hastea daukagun behingoagatik…

Bigarren sokaldia 6a+-ekoa da, plakan, eta han joan naiz.

Oso polita da, adherentziako paso batzuekin, paraboltekin ederki aseguratuta.

kuttuna_2_sokaldiapict0969.JPG kuttuna_2_sokaldiadsc03347.JPGkuttuna_2_sokaldiadsc03348.JPG

Apolok aparkalekutik argazki batzuk atera dizkigu.

kuttuna_2_sokaldiadscn0756.JPG

kuttuna_2_sokaldiadscn0757_markatuta.JPG

Hirugarren sokaldia (hau ere 6a+-ekoa) diedro batetik doa, eta hasieran eta oso-oso polita da; amaieran, bilgunera  iristeko, paso arraro samar batzuk daude, baina betiere egingarriak.


kuttuna_3_sokaldiadsc03353.JPGkuttuna_3_sokaldiadscn0762.JPG

Nire txanda da. Laugarren sokaldia V+ da. Bilgunetik eskuinaldera, plaka bertikal batetik, eta helduleku onak behar nahitaez… Kostata, aurkitu dut ezkutuan zegoena eta gora egin dut. Erraz samarra da, baina tartean badaude paso “bitxi” batzuk, batez ere bilgunera iritsi aurrekoak, diedroan.

kuttuna_4_sokaldiadscn0767.JPGkuttuna_4_sokaldiapict0977.JPG

Bilgunean bat egiten dute “Txemi”-k eta “Kuttuna”-k, eta ikusi dugu jendea hurbildu dela “Los tres mosqueteros” biaren azpialdera. Beste batzuek ibaia zeharkatu eta Caballera abiatu dira. Mutua segituan etorri da.

kuttuna_4_sokaldiadsc03359.JPGkuttuna_4_sokaldiadsc03361.JPG

Aurrealdean daukagu bosgarren sokaldia (librean 6b+, edo A1). Plaka bertikala da, eta liso samar ikusten da bilgunetik. Han joan da Mutua, eta han ibili da librean atera nahian.

kuttuna_5_sokaldiadsc03363.JPGkuttuna_5_sokaldiadsc03367.JPGkuttuna_5_sokaldiadsc03372.JPGkuttuna_5_sokaldiadsc03374.JPG

Nire txanda iritsitakoan, erraz samar pasatu dut Mutuari hainbeste kostatu zaiona, estriboa sartuta. Mutuak dio 6b+ baino zailagoa dela; ni saiatu naiz baina ez zegoen ia non heldu! Artifizialean egiteko ere ez da erraza, parabolt batetik bestera tartea dago eta…

kuttuna_5_sokaldiapict0982.JPG

Bilgunean bat egiten du “Kuttuna”-k “La virgen” bidearekin, eta azken horretatik egin dugu gora. Librean 6b da, eta halaxe igo da Mutua; zatirik zailenean, parabolten artean iltzeak daude sartuta, nahi izanez gero A0n egiteko, eta halaxe egin dut nik; iltze batzuk auskalo noizkoak diren, baina oraindik ere agoantatzen dituzte 90 kg…

la_virgen_6_sokaldiadsc03376.JPGla_virgen_6_sokaldiadsc03380.JPGla_virgen_6_sokaldiadsc03382.JPGla_virgen_6_sokaldiapict0984.JPGla_virgen_6_sokaldiapict0992.JPG

Mutuarekin elkartu bilgunean eta gora jarraitu dut (IV+-eko paso bat) eta tontorreraino igo naiz, Apolo han egongo den esperantzan, baina motxila besterik ez dago. Apolo falta! Orduari begiratu diot; 13:00ak.

tontorrera_iristendsc03383.JPG

Zapatilak jantzi eta behera abiatu gara, berandu da eta.

Bagoazela, mutil bat igo da, “Herri baten sustraiak”-etik, eta argazki bat egiteko eskatu diogu, baina azkenean ez dakit zer gertatu den, baina argazkirik ez kameran. Behera goazela, Apolo dator gora. Asperrraldi ederra hartu omen du, gure zain, eta buelta bat ematera joan da, Arteta ingurura, han ere pareta ederra ba omen da eta…

Autora iritsi eta zerbeza freskoa, behintzat, edan dugu, materiala txukundu bitartean. Gero, Apolok arrainastua jarri digu musika eta 14:30ak pasatxo ginen Zumaian, goseak ireki-ireki eginda.

arrainastuadsc03387.JPG

Amaierako oharrak:

  • Ikusten duzuenez, Pueyoko ardoak badauka ondorenekoa, mitoaren jarraitzailea: Lanako gazta! Ez genuen probatu azkenean eta Zumaiara etorri zen bueltan!
  • Norbaitek segurtasun-mosketoi gorri bat aurkituz gero Txikiaren azpialdean, Mutuarena da.