Kontrasteak Hego Untzillaitzen

KU-KU!

Aurreko asteburuan Atxarten izan ginen Peloia eta biok. Hego Untzillaitzen. Larunbatean, eguraldi ilun samarrarekin, Gatzaieta baserriaren ondoko aparkalekuan autoa utzi, eta Hego Untzillaitzera abiatu ginen.

Baina, oraingoan, sektore berri bat probatzeko asmoarekin. Elosuko harrobian eta Labarganetan askotan izan gara. Larunbatean, berriz, Saukuko behekoa behekaldea sektorera jotzea erabaki genuen.

Autoa utzi eta oinez bost minutu egin baino lehenago:

-Ostia! Krokisak ez dizkiat hartu!-Peloiak.

-Juan Olvidos memoria de grillo! Guantxe jungo nauk kotxea bila. Eon hai pixka bat!

Motxila Peloiarekin laga, eta autora itzuli nintzen krokisen bila. Horiek gabe nahiko lan izaten dugu!

Peloiak berriro ere:

-Uste diat kukua aitu detela!

Eta berehala entzun genuen argi eta garbi. Ku-ku! Ku-ku!

-Hik ba al dakak diruik karteran?

-Askoik ez, baina zeozer bai.

-Aurten ere salbatu diagu urtia!

Kukua ez zen isildu ere egin goiz osoan. Hala ere, giroa, ilun samar zegoen.

Tarraka-tarraka, iritsi ginen gure sektorera.

Lehenengo hiru bideak egin genituen.

Hasteko, lehenaren lehen luzea, 5c-koa.

Gure hormaren eta goian ikusten den horma beldurgarri horren artean, Untzillaitzera igotzeko diagonal txikia izeneko bidea pasatzen da. Eta asteburuetan, batik bat, jende ugari pasatzen da hortik gora eta behera. Batzuetan beldur pixka bat ere ematen du, harriak botatzeko arriskua hor dagoelako. Eta kaskoak ez dira guk nahi bezain gogorrak.

Peloia bigarren bidean

Egin nuen nik ere bigarren bidea, eta bilgunera iritsi nintzenean, hiru tipo goitik behera.

Eta nik neure artean:

-Nik hau ezagutzean diat ba. Baleiken ere agertu dek dala gutxi.

-Iepa!- esan nion.

Eta ezagutu ninduen Landerrek:

-Joño! Nik tarteka irakurtzen diat hire bloga. Idatzi gutxi, baina jardun bazibiltzate, ezta?

-Bai. Saiatzen gaituk.

Agurtu eta goitik behera jarraitu zuten hirurek. Nik ere beherako bidea hartu nuen. Baina kontzientzia atximurka hasi zitzaidan:

-Zeozer idatzi beharko dek, ezta?

-Idatzi? Ze pereza. Eta zertarako? Kattanek ere ez zidak irakurriko eta.

Kafetxo bat hartu, bizkotxo pixka bat jan, eta hirugarren bideari ekin genion.

Ze sibarita bihurtu garen! Mendira kafiakin, txorrostakin… Barritak eta letxiak!

Laugarrn bidea gogortxoa ikusi genuen, eta bosgarrenari ekin genion. Eguneko errazena izan arren (5b zailtasunekoa) hartan ibili nintzen okerren.

Beherako bidean, Elosuko harrobitik pasatu ginen. Bagenuen susmoa rokodromoko pare bat lagun han egongo zirela, eta hantxe zeuden. Pena ez niela argazki bat atera.

Hala ere, Peloiak berehala bota zien perla:

-Oyes! De primero eskalatu bihar dek, e! Horrela ez.

Ainhoa eta Mante agurtu eta beherako bidea hartu genuen.

Orain, Peloiak esaten duen moduan slow mountain egiten dugun honetan, presak alde batera utzita, eta maskarilla jantzita, Mañarian trago bat hartzera geratu ginen, etxera itzuli aurretik. Bista ederra terrazan, Mugarrari begira.

-Ez dek leku txarra beraneatzeko! Jende gutxi eta haitza lepo!

KA-KA!

Horixe pentsatu nuen krakatekoa sentitu nuenean.

Astelehenean, martxoak 29, Atxartera joan ginen, berriro ere. Giro hobearekin, baina kukuaren arrastorik gabe. 29 ez dut uste egunik aproposena denik niretzat. Eskaladako istripurik larriena 2007ko uztailaren 29an izan nuen. Ederki deskribatu zuen Larregik gortuko sarrera batean. Zoritxarrez, uste dut galduta dagoela. Nik behintzat ezin izan dut aurkitu.

Astelehenean giroa askoz ere hobea zen. Gorbeia parez pare geratzen da Untzillaitzen hegoaldetik.

Eguraldi garbia izan arren, haize zakarra zebilen.

Labarganetara joan ginen, eta eskubiko aldera jo genuen, bide erraz batekin hasteko.

Motxila kendu eta gauzak ateratzen hasi nintzenean, konturatu nintzen zerbait lurrean uzten banuen hegan joango zela Mañariaraino.

-Hi, Peloi! Goazen beste nonbaitea. Haiziak hegan eramango gaitu bestela.

Berehala alde egin genuen handik. Betiere Nostradamus bideari begiratu eta gero:

-6c! Eta gainera, krokis zaharrean mantenido jartzen dik.

-Hori in beharra ziok jubilatu baino lehen!

Haizeak bidalita, gora jo genuen, Koberretape izeneko sektorera.

Han ere ez zen giro haizearekin, baina, hala ere, pixka bat erosoago egon zitekeen.

Lehendabizi, erlatiz honetara igo ginen.

Bideek izugarrizko itxura zuten, baina merkeena 6a+ zailtasunekoa da.

Berotzeko, beste zerbait bilatzea pentsatu genuen, eta berriro ere beheko aldera abiatu ginen. Erlaitzetik beherako tartea aprobetxatuz, bi eta hiru luzeko bide batzuk daude, ikastaroetarako eta prestatuta, eta haietatik hastea pentsatu genuen.

Peloiak geroago esan zuen moduan beheko luze horiek preszindibleak dira. Eta ni ere iritzi berekoa naiz.

Egin zituen Peloiak 11. bidearen lehen bi luzeak (4a eta 5c), eta gero nik egin nituen.

Ondoren, 10. bidearen lehen biak (5a eta 5b) egin zituen, luze bakar batean, aurrekoa bezala.

Esan bezala, lehen luzeak errazak dira, baina seguruak ez daude oso hurbil, eta hasiera etzana denez, hautsa zegoen haitzean itsatsita.

Halaxe, nik bigarren bideari ekin nionean, irrist egin eta ezkerreko besotik zintzilik geratu nintzen. Sekulako krakatekoa sentitu nuen, baina ez nuen eskua askatu. Hasieran, sorbalda atera nuela pentsatu nuen. Gero, tendinitisa egin ote nuen pentsatu nuen.

-Erosi txak katu hanka berriak! Mythosak!

-Marrua aituta ere, hi adarra jotzen! Kraboia!

Ez dakit zer daukadan, baina sorbalda oraindik ez dago behar bezala, eta indar falta sumatzen dut. Dana dala, bihar ere proban jarri beharko dugu, ea zer dioen.

Esan nion Peloiari jaisteko, eta berriro ere bide bera eskalatu behar izan zuen, materiala errekuperatzeko.

Nik, bihotz onekoa izanda, esan nion Peloiari:

-Nik gaur ezin diat eskalatu. Auskalo noiz egongo naizen berriz eskalatzeko moduan. Baina, nahi badek, in zak hor goiko bia bat. Nik aseguratuko.

Bi aldiz pentsatu gabe, goiko erlaitzera jo genuen berriro ere.

Zulotik zulora bidea aukeratu zuen, 6a+ zailtasunekoa. Beno, aukeratu zuen edo aukeratu nion:

-In zak hau! Itxura ederra zeukak!

Bai egin ere. Erraz eta ondo egin zuen. Sobrao y eso.

Eta ni inbiditan, probatzeko aukerarik gabe. Eskalada ez da leihaketa, baina Peloiak egiten badu, nik zergatik ez? Hor geratu da erronka ahal denerako.

Zorte pixka batekin, bihar bertan izango dut arantza ateratzeko aukera. Ea zer dioten nire sorbaldak eta Peloiak.

Gortu!

Egino

Kaixo, aspaldiko partez.

Bizi gara bai. Eskalatzeko gogo adina aukera izan ez arren, gurean jarraitzen dugu.

Iaz, Haritzekin Eginon izan ginenetik, haria etenda egon da, ez dugu informaziorik eman. Baina informazioa egon egon da. Covid 19az kutsatu aurreko asteburuan, urriaren 17an, Aiztondon egon ginen Peloia eta biok.

Geroago, Haritz eta hirurok Aritxulegin izan ginen. Abenduan, uste dut. Behetik gorakoa egin, eta Arritxulo aterpetxea itxita zegoenez, bueltan sagardotegian bazkalduta (artean legezkoa zen), eta kupeletara bisita gidatuak eginda, gustura etorri ginen bueltan.

Gero, herritik irten ezinak eta horrelakoak etorri ziren. Baina, halako batean, federatuta egoteak ateak zabaldu dizkigu, eta presaka atera gara harriari gogoz heltzera.

Lehenengo saioa aurreko asteko larunbatean egin genuen. Saioa, edo saio ahalegina, hobetgo esanda.

-Hi! Bazekau eskalatzea jutia!

-Kriston haizia ziok emanda!

-Haizia ta ostiyajk! Bihar Eginoa!

Eta han joan ginen aurreko larunbatean, goizean goiz Eginora. “Haizia ta ostiyak” esan zuen listoa ni izan nintzen. Ostiyik ez genuen somatu, baina haizea galanta, bildurtzekoa!

-Hi! Ez al dek arraroa Lezeko parkinean kotxe bakar bat, fragoneta bakar bat eta autokarabana bakar bat ere ez eotia?

-Osssssso arraroa! Gu bakarrik enteratu ote gara federatuok eskalatzera joateko aukera daukagula?

Eginoko monolitoetara joan ginen pasieran, motxilarik eta ezer gabe. Lehen monolitoaren azpian geratu ginen flipatzen, hango bideei begira.

-Hik hori ikusten al dek? Desplomatua, lisoa, heldulekurik ez… Baina hau zer dek?

-Monolito hau okerreko aldera etzanda ziok!

-Bai, motel! Koka kolan txapa ziztrin horietatik zintzilikatzen banauk, bidea desekipatuko diat!

Eta horrelaxe, buelta bat eman, autora bueltatu eta Zumaiarako bidea hartu genuen. Baina bueltzatzeko zina eginda!

Eta gaur, agindutako moduan, bueltatu gara.

Peloia eta biok, nola ez. Karmelori abisatu behar genion, dronarekin grabatzeko, baina ez diogu konpetentzia egin nahi Adam Ondrari. Bera honetatik biz da eta. Gu, berriz, honi esker.

Ba, horixe. Abiatu gara goizean goiz, Zumaian euririk egin ez izanaren zantzuekin. Bidean, Bergara parean, euri txikia ari zuen. Eskerrak ordurako, eguraldiaren itxurari erreparatuta, Eginorako bidea hartu dugun, Atxartera joateko aukera ere ez baitugu baztertu azken unera arte.

Tunela pasatu ondoren, Araban sartu garenean, hasieran euri txiki pixka bat ari zuen, baina Gasteizera hurbildu hala, erabat desagertu da.

Eginora iritis garenean, Lezera jo dugu zuzenean. Gaur behintzat bazeuden pare bat furgoneta, eta horrek lasaitu egin gaitu. Bazirudien aurreko astean espabilatu bakarrak edo despistatu bakarrak ginela.

Hainbeste denbora haitzean eskalatu gabe egon ondoren, gorputzari kosta egiten zaio. Buruari, berriz, hobeto ez galdetu!

Beraz, bide erraz-erraz eta eder-eder bat egitea proposatu diot Peloari: Goxo-goxo.

Lehen luzeari Peloiak berak ekin dio, ohitura zaharrari jarraituz. Bigarrenari nik, eta hirugarrenari, berriro ere, Peloiak. Hemen hirugarren luze horretako une bat.

Peloiak berak esan duen bezala hau inbernal bat da en toa regla.

Diedroan, pixka bat gorago, krux bete-betean.

Iritsi da gora, eta iritsi naiz ni ere atzetik.

Atension, problema.

Galdera bota dit Peloiak, xuabe-xuabe:

-Hik rapelatzeko zeoze ekarriko huan, no?

Eta nik, zeako zeara begira:

-Ostia! Ikusi al dek putre hori? Ba ez, ez diat ekarri. Deportibarako bakarrik etorri nauk preparatuta. Beno, horretarako ere ez, magnesiorik ez diat ekarri eta.

-Eta orain zer?

-Laksai, Etxeberria. Zerbait asmatuko dugu.

-Bai! Goan hasi hai kaka ematen Berri Txarrakekin!

-Erraxa dek. Hik jaitsi ni hurrengo bilgunera. Gero, handik nik jaitsiko haut lehen bilgunera arte, eta hik ni handik lurrera arte. Ni lurrean naonian, hik lehen bilgunetik rapellatu eta kitto!

-Otxua ekartzia baino errazo!

Ailegatu gara lurrera eta Itturri sektorera jo dugu zuzenean.

-Ze, sugegorriyan bidia? (Bide horrek badu izen bat, baina pitzaduraren barruan sugegorri bat topatu nuenetik, pixka bat zailagoa iruditu zati beti. Errespetu handiago ematen dit).

Hala ere, Peloia aurrena joango zela jakinda, joaten utzi diot. Jatorra zer naiz ba.

Joan da, egin du, eta egin dut, gero, nik ere. Zer esango dizuet, ba. Kanteran eskalatu duen edonork ezagutuko du puti-puti bidea. Ba niretzat, sugegorriaren bideak ere badu haren antza pixka bat.

Gero, zuhaixka inguratzen duen bidea egin dugu. Peloia aurretik bidalita, beti ere.

Moldatzen da mutila. Postureoak postureo, lokalean egiten duen lana igartzen zaio honi.

Nik ere egin dut, eta konpromiso saihetsezin bat nuenez, autora itzuli gara.

Jendea Eginora iristen ari zen orduan, hain zuzen ere.

Akaso gaueko txandan aritzen gara, eta oraindik ez gara konturatu.

Ondo lo egin.

Ohera noa.

Bihar ere haitza zain izango dugu eta

Gortu!

Susin Haritzekin

Otsail eztiegi, primadera xirtxilegi

Halaxe dio gure sukaldeko egutegiak, otsaileko orrialdean. Eta horixe esaten nion Peloiari otsailean eta martxoan giro bikainarekin eskalatzeko aukera izan genuenean. Atxartera irteera batzuk egin genituen, itxialdian sartu aurreko asteazkenean izan zen azkena.

Gero itxialdia amaitu arte, jai. Ondoren, Yosemiten egon gara pare bat aldiz, eta Aiako Harrian ere bai, Haritzekin, Ethanekin eta Julenekin.

Gaur Eginon

Goizeko 6etan egin dugu hitzordua, bero handia egingo zuelakoan. Jaso ditut Peloia eta Haritz arranplan eta abiatu gara. Mendarotik aurrera, behe lainoa.

Araban ere behe laino handia, eta Gasteiz parean 6ºC.

-Ta gu manga motxian!-esan diot Peloiari.

Eginora iritsi eta oinez hasi bezain pronto joan zaigu hotza. Susiren hasierara iritsi eta trasteak prestatzen ari ginela ahots batzuk entzun ditugu.

-Eskerrak goizo geratu garen! Bestela ilaran jarri behar.

Bi mutil iritsi dira, Aguraingoa bat behintzat, geroago esan didanez.

-Nik lehenengo hiru luzeak egingo dizkiat, eta hik azkenengo hirurak-bota dit Peloiak.

Eta ekin dio bideari.

Gero esan digu ez duela asko gozatu lehen luze horretan. Lehen luzea beti izaten da arraroa guretzat, gorputza pixka bat berotu edo ohitu arte.

Bilgunera iritsi denean, Haritz hasi da, eta hamabost bat metroko abantaila hartu arte zain egon naiz ni txintxo-txintxo.

Bilgunean elkartu garenean, bigarren luzeari ekin dio Peloiak.

Ordurako jende gehiago iritsi da Susiren hasierara. Eta Aguraingo mutilak esan dit batzuk Susin sartu direla eta beste batzuk Lore festan.

Susi eguna izan da gaur itxuraz. Denak Susira!

Luzea amaitzen ari nintzela, suelto zegoen harri bat zapaldu dut kanal batean, eta han joan da goitik behera. Berehala egin dut orrua, baina zorionez ez du inor harrapatu. Eskapada!

Hortik aurrera sueltoago ibili da mutikoa. Luzea bukatu duenean, Haritz abiatu da aitaren atzetik, traineruen pareko katu-oinekin.

Bideoan ere bai.

Puzkerra eta zikina izan dugu luze horretan. Aurrena batek, hurrena besteak handiagoa. Bilguneetan tregua egitea adostu dugu behintzat.

Hirugarren luzea ere Peloiari tokatu zaio. Ordurako eguzkia horman sartzen hasita zegoen. Hala ere, giro zegoen, brisa freskoa iristen baitzen tarteka.

Badoa Peloia.

Bistatik galdu dugu berehala, eta bilgunera iritsi denean, hasteko agindua eman dio Haritzi.

Badoa gure mutikoa.

Hirugarren luzeko bilgunera iritsi garenean, sokaburua aldatu dugu: nire txanda.

Aita-semeak bilgunera iritsi direnean, zapatillak jantzi eta bosgarren luzea hasten den tokira abiatu gara oinez. Beno, nik ez ditut katu-oinak kendu ere egin. Izan ere, sandalia ziztrin batzuekin joan naiz, eta harri artean ibiltzeko badaezpadakoak dira.

Bosgarren luzeari ere nik ekin diot.

Izugarri gustatu zait luzea. Honezkero lau bat aldiz egingo nuen, baina memoria txarra daukagunon abantaila horixe da: behin eta berriz gauza berarekin harritzea.

Nik ere argazkia atera diet. Hain ederki zeuden bilguneko itzalpean!

Hurbilago.

Bosgarrena amaitu ondoren, azken luze erraz bat bakarrik geratzen zitzaigun. Hura ere egin dugu, eta gel hidroalkolikoa eman ondoren, bostekoa eman diogu elkarri.

Haritz ondo portatu da. Pausoren batean nondik nora joan behar zuen galdetu badu ere, ondo moldatu dela esan beharko dugu. Diploma prestatu beharko diogu.

Walirekin ere akordatu gara.

Kamiseta berritzeko ordua ere badela pentsatu dugu. Berak ulertuko digu.

Hortik aurrera, beti hainbeste kostatzen den aldapa igo, eta beherako bidea hartu dugu. Beherako bidea ere ez da makala, izerdi patsetan bukatzen dugu beti.

Eginora iritsi gara, Kujo ilkusi gabe, autoa hartu eta Zumaiara.

Bihar gehiago!

Gortu

Kobazulotik Eginora

2019. urtea ere joan zaigu, baina nik pare bat kronika neuzkan egiteko, eta hemen dituzue halako batean.

Kobazuloak

Udazkenean euri dezente egin du, eta ez dugu eskalatzeko aukera handirik izan. Baina Peasok ekarri zigun konponbidea. Kobazuloan sartzea proposatu zigun, eta Peloiak eta biok baietz erantzun genion, inolako zalantzarik gabe.

Hala, abenduaren 21ean, Lastur aldera abiatu ginen Peasoren lingotean. Kaskoa, zikintzeko moduko arropa, katiuskak, frontala… Material xelebrea ohituta gaudenerako.

Lehenik eta behin, Lasturreko bidegurutzea eskuinean utzi eta aurrera jarraitu genuen. Harrobia pasatu ondoren, lingotea aparkatu genuen baserri bat baino pixka bat lehenago (uste dut Ugarte berri dela baserriaren izena.

Katiuskak eta arnesa jantzi, eta kaskoa buruan jarrita, haitzuloaren sarrerara abiatu ginen.

Espedizio-burua kobazuloaren sarreran.

Sartu ginen barrura eta hantxe hasi zen gure gozamena. Begiratu batera, begiratu bestera, eta aho zabalik geratzen ginen. Sartu eta ezkerrerantz jo genuen, gero eta estuagoa zen tunel moduko batean barrena. Amaieran, hamar metroko rapel bat dago, eta soka bilgunetik pasatzen ari ginela, norbaitek kristoren puzkerra bota zuen.

Formazio bitxiak ikusten dira horrelako lekuetan.

-Kabendio! Kabroia! Hemen harrapatuta gatxibek!

Joan zen behintzat usaina, eta rapelatzen hasi ginen: lehenik Peaso, atzetik Peloia, eta azkenik, ni. Soka jaso eta pixka bat aurrerago errepidera atera ginen. Laburra bezain ederra izan zen.

Autoa hartu eta Itziarrera abiatu ginen. Poligonoaren gaineraino joan eta beherantz jarraitu genuen, bidegurutze batera iritsi arte (azken zatia zementuzko pista batean barrena egin genuen). Han, lingotea utzi eta katiuskak jantzi genituen berriro ere. Peloiak ez, ez zeuzkan eta.

Autoaren atzetik eskuinera hartu eta bigarren kobazulora abiatu ginen: Aixa kobazulora.

Kobazuloaren sarrera ikusgarria da, badirudi Costa Rican edo zaudela. Argazki hau kobazulotik irtetean atera zuen Peloiak.

Aixa kobazuloa ikaragarria da. Sartu ondoren, behera egin genituen ez dakit zenbat metro. Labirinto hutsa da, oraintxe pasabide estuak, gero galeria izugarriak. Lurrean arrastaka ere ibili behar izan genuen zenbait pasabidetan.

Zulo estu batetik pasatu behar zenean, Peloiak pentsatzen zuen: “Peaso kabitu bada, ni ere pasatuko nauk”. Eta nik ere pentsatzen nuen, Peloia kabitzen bazen ni ere pasatuko nintzela nola edo hala.

Hemen zulo estu batetik irteten.

Behera, pasabide estuetan barrena.

Galeria batera iristean, zulo batetik sartzen ginen eta berriro galeria berera iristen ginen. Arrastaka, kabitu ezinik eta arnasestuka ere bai askotan. Nik paliza dezentea hartu nuen behintzat.

Barren-barrenean, leku ikusgarriak daude.

Eta leku batean, estalaktita eta estalagmita izugarri bana, elkarri musu emateko prestatzen hasita daude. Mila urtetik behin 5 edo 10 cm hazten direla kontuan hartuta, berriro joaten garenean ere ez dugu alderik somatuko.

Pixka bat aurrerago, metro erdiko zabalerako pitzadura baten ertzean eseri ginen, hankak zintzilik genituela. Argiak itzali eta hantxe egon ginen isiltasun osoan. Argia piztutakoan gauza bera pentsatu genuen hirurok:

-Hemendik ez haiz ateratzen argirik gabe, ni pa dios!

-Gainera, ez ziok koberturarik. Hemen galtzen bahaiz, teleberrin agertuko haiz fijo! -bota zigun Peasok.

Egia esanda, argiarekin ere, ez dakit handik ateratzen jakingo genuen Peloiak eta biok, Peaso egongo ez balitz.

Lur azpian bukatuko duzue. Horixe zen Baldin badaren disko baten izenburua. Eta hala amaitu genuen guk ere, lur azpian. Orain alternatiba ederra daukagu, hormak bustita daudenerako. Mila esker, Peaso! Kostako zaik orain gutaz libratzea.

Berriro ere gorako bidea hartu eta lehen eginda atera nintzen kobazulotik (goragoko argazki bateko postura benetakoa da). Jefea ere nekatuta atera zela esango nuke.

Gorputza bere onera ekarri beharra zegoenez, autoa hartu eta Zumaiara bueltatu ginen, pixka bat hidratatu eta txistorra probatzera.

Hau errepikatu beharra dago!

Egino

Urtea amaitu baino lehen, bageneukan erronka bat Peloiak eta biok: Larregirekin eskalatzea. Ez digu aukera handirik eman urtean zehar, baina azkenean, hilaren 24an Eginora joateko hitzordua lortu genuen.

Aukeratutako bidea Iturrimurri zen. Urte batzuk joan dira azkena egin genuenetik.

Goizean goiz aterata, ilunpetan iritsi ginen Eginora.

Larregi berehala atakean:

-Eliza aurrean utzi behar al dek kotxia? Zertarako dakak kuatro por kuatroa?

Abiatu ginen gure bidearen oinera, baina uste baino gehiago kostatu zitzaigun bidea aurkitzea. Basotik atera arte, ondo gindoazen.

Ondoren hasi ziren kontuak.

Bat hemendik.

Beste bat handik.

Eta ni beste alde batetik. Batek ezkerrerago behar zuela, beste batek eskuinerago…

Azkenean iritsi nintzen bidearen hasierara. Eta ardi galduek ere aukitu zuten bidea.

Badator Peloia.

Larregi ere iritsi zenean, Peloiari bi sokak eman eta aurretik bidali genuen. Bide osoa aurretik egiten utzi genion, gainera. Ez dut uste kexa handirik izango duenik. Hemen, hasteko prest.

Hasi orduko:

-Harria! -oihukatu zuen Peloiak, eta kortxo baten tamainako harri koskor bat erori zen.

Geroago, harri handiago bat bota zuen, abisatu gabe, ez zen konturatu eta.

Eta orduan Larregik:

-Hau blokian jarriko diat!

Egin zuen Peloiak lehen luzea, eta ni abiatu nintzen ondoren, eta Larregi, atzetik.

Bigarren luzean hasi zen ikuskizuna. Peloia eskalatzen, Larregi kantuan eta ni aseguratzen, barreari eutsi ezinik. O pelon, pelon, pelon blues…

Peloiak luzea amaitu zuenean, berriro ere ni abiatu nintzen bigarrena eta Larregi atzetik.

Bigarren luzearen amaierako bilgunean.

Eta hirugarren luzearen hasieran.

Guztira lau luze eginda, bidea amaitu eta bostekoa eman genion elkarri.

Bukatzen.

Ondoren, abenduaren 24 zenez eta Inda-mendira joaterik izan ez genuenez, gure aletxoa jartzea erabaki genuen. Eta hemen dago, berandu bada ere.

Atzean Ori mendia ikusten zen elurtuta, baina adartxoek ez dute ikusten uzten.

Beherako bidea aurkitzeak ere lanak eman zizkigun. Marka gorriak dauden arren, hasieran despistatuz gero, ez da erraza izaten elorrien marketatik libratzea. Behin arrastoan sartuta, jaistea bakarrik geratzen zen.

Autora iritsi, eta bueltan, Arrasaten geldialdia egin genuen, gasolina hartzeko. Ederki ikusten da handik Anbotoren ekialdeko aurpegia. Han daukagu Mari Urrika zain.

Gortu!

Irati

Aurreko igandean, hilak 27, Ziordiara joan ginen Lope eta biok. Lo egiteko ordubete gehiago izanda, goizeko zazpietan jaso ninduen txintxo-txintxo.

Bide erraza da, Ziordiako espoloi ospetsuaren babesean dagoena. Paraje aparta, Sakana eta Beriain ikusteko talaia zoragarria.

Autoa harrobiaren sarrerako hesiaren aurrean utzi genuenerako, bazeuden beste bi han aparkatuta. Lehen autoan ez zegoen inor, eta bigarrenekoak arnesa soinean jarrita zeuden, trasteak prestatzen.

Guk motxila hartu eta bideari ekin genion.

Lehen ere eginda daukagu biok Irati bidea. Gainera, Lopek ez zuen argazkirik atera, eta nik oso gutxi. Ezusteko handia izan genuen, hala ere.

Lope aspaldian batere ibili gabe omen zegoen. Ni, berriz, Peloia adina. Ia-ia korapiloa (korapil sendo hau) nola egiten den ahaztuta.

Ekin nion lehen luzeari, eta lur piloa zegoela konturatu nintzen.

-Ze arraroa -esan nion Loperi- Ematen dik goitik lurra erori dala.

Bigarren luzean, horrez gain, beste zerbait ere aurkitu nuen.

-Aibadios! Zer da hau? Gatza ematen dik.

Eta gatza zen, bai. Pentsatu nuen belarra ez hazteko edo botako zutela. Baina erabat harrituta negoen.

-Harrigarria, Xabier!

Hirugarren luzea amaitu nuenean, berriz, bilgunetik zuzen-zuzen bi parabolt zeudela ohartu nintzen. Harrituta, berirro ere. Bide berri bat ote da? Ez al zen trabesia tokatzen ezkerrera? Krokisa begiratu gero, erraz ikusten da bideak ezkerrera jarraitzen duela. Baina, ezin izan nuen krokisa mobilean ikusi. Harrigarria hori ere. Lehen ez nuen arazorik izaten.

Lope iritsi zenean azaldu nion nire zalantza, baina berak ere ez zeukan argi.

Beraz, laugarren luzeari zuzen ekin nion. Lehen parabolta txapatu, eta behera begiratu nuenean, berehala ohartu nintzen hura ez zela betiko bidea. Txapa kendu, eta destrepatu egin nuen kontu handiz.

Trabesian, berriz, sasi dezente zegoen. Oraindik eskuan dauzkat arrastak. Bilgunera iritsi nintzenean, goian norbait zebilela ikusi nuen. Ordura arte ez genuen inor ikusi.

Berriro ere harrituta: “Bakarrik eskalatzen ari ote da? Gorago beste norbait egongo ote da?”. Arraroa zen, soka jasotzen ari zela zirudien eta.

Lope iritsi zenean, hurrengo bilgunera jo nuen, eta hantxe egin nuen topo eguneko pertsonaia sekretuarekin. Hizketan hasi ginen, baina berak gaztelaniaz egiten zuen. Bidea garbitzen ari omen zen. Eta hurrengo bilgunean parabolt bat sartu omen zuen, bilgunea indartzeko.

-Ez zara ba Antxon Gorrotxategi izango?

Berak baietz. Galdetu zidan ea ezagutzen genuen bidea, edo lehen aldia genuen. Nik erantzun nion bere bide guztiak edo ia guztiak egin ditugula, eta asko zor diogula.

Gustura zegoen gizona bere bideak jendeak atsegin dituela eta eskalatzen dituela jakinda. Eta gu zer esanik ez. Eskertu nion, berriro ere, bide horiek sortzea. Lope iritsi zenean, beste pixka bat egon ginen berriketan. Tartean, esan zigun egin berri genuen luzearen bariante bat sortu zuela. Ni sartu (eta atera) nintzen huraxe, hain zuzen.

Hurrengoan hortik joan beharko dugu, erraz samarra omen da (IV+). Baina, nik, non sartzen nintzen jakin gabe, atzera egiten erabaki nuen. Beraz, bariante berri hori eginez gero, ezkerrera eta pixka bat behera jo behar da ondoren, hurrengo bilgunera joateko.

Jarraitu nuen nik gorantz, eta Antxonek beherantz jo zuen, bariante horren bilgunea eta inguruak garbitzera, aitzur txikia eskutan.

Gorako bidean argazki bat atera nion Antxoni.

Lope bilgunean egon zen adi-adi, nik abisua eman nion arte.

Badator.

Leku ederrean egon ginen.

Lope bilgunera iritsi zenean, esan zidan argazki bat atera behar genuela Antxonekin. Arrazoia zeukan, baina ez genuen garaiz erreakzionatu.

Beste luze labur bat eginda, goian geunden. Eskua eman, “ez gatxuk makalak” esan, trasteak jaso, eta behera, harrobian barrena.

Behera iristen ari ginela, hormara begiratu eta han jarraitzen zuen Antxonek bakar-bakarrik lanean. Ez da makala!

Ea hurrengorako Peloia animatzen den. Eta eskatzen hasita, ea Larregi ere animatzen den.

Gortu!