Ordu-laurdena gutxi gorabehera

2015/05/22. Ireki dituzte ateak. Jarri dute musika. Ze ordu izango da? 19:15? “Mikel, ¿cómo se llama esta canción?”. Kike Amonarrizen hitzekin dut nik gogoratzen doinu hau. Aizpea Goenaga eta izeba Elenaren ahotsekin. Beni ta Marini programarako egindako bertsioa. Euskaraz. “Anything Goes” erantzun du. “Anything Goes”, hori bakarrik. Harrigarria. Mikel ezagututa, prest nengoen Wikipediak eman dezakeena baino informazio gehiago jasotzeko. Ze urtetan egin zen, ze helbururekin, nork abesten zuen (izena, abizena eta jaiotze-data), ze pelikulatan erabili zuten (izenburua, aktore bakoitzaren ideologia politikoa eta zuzendariaren odol-taldea)… Ez, berak ere badaki ordu-laurdenean ez diola denbora ematen. Ordu-laurdena. Gutxi gorabehera. Eta, poliki-poliki, teloia irekiko da hain bizirik sentiarazten nauen soinu horrekin. “Ñiiiiiiiiiiiiiiiiiiii…”. Askotan iruditzen zait entseguetan lasaiegi egoten naizela. Gelan prestatzen ditugu gero on stage egin beharrekoak, baina on stage kargatzen zaizkit pilak beste inon ez bezala. “Prestatzen ditugu”. “Prestatzen genituen” esango dugu hemendik aurrera. Fotologa datorkit burura. “Hoy se acaba uno de los capítulos más felices de mi vida” idatzi nuen 2010eko ekainaren 2an eguneroko birtual/bisual hartan (zoragarriak izan ziren Magisteritzako urteak). Esaldi bera errepikatu dut gaur neure artean hamar friki hauei begira. Harribitxiak. Ene ikaskide maiteak. Bukatu da. Ez dit penarik ematen oso ondo pasatu dudan arren. Lagun onak egin ditut eta asko ikasi dut, baina irauten dutena irauten dute gauzek. Hiru urteko beste kapitulu eder baten ostean, etapa berri bat hasteko gogoz irtengo naiz antzerki-eskolatik. Arte Eszenikoen Tailerra. Esperientzia polita benetan. Magiaz betetako pertsonekin egin dut topo bide zail bezain interesgarri honetan. Begiak itxi eta guztien aurpegiak ekarri ditut gogora banan-banan. Eskerrik asko oparitutako momentu ahaztezin horiengatik, people. Eskerrik asko ni hain ongi zaintzeagatik. Bukatu da. Eta iritsi da unea. Ordu-laurdena gutxi gorabehera. Eta publikoa iluntasunak irentsiko du. Eta fokoen argiak laztanduko gaitu.

Leave a comment »

Letrak, zientziak eta bakoitzaren interesak

Letrak ala zientziak? Beti egin zait zaila galdera horri erantzutea. Letretakoa naizela esango nukeen arren, Garcilaso de la Vega eta antzeko poeten testuen aztertzeak baino gehiago motibatzen nautelako atomoei buruzko bitxikeriek. Frantziako iraultza eta bigarren mundu gerra baino nahiago ditudalako elementuen taula periodikoa eta hiruko erregela. Letrak ala zientziak? Zein da txikitatik gustatu zaizun ikasgaia? Nik ez dakit, ez dit ezerk zirrara berezirik eragin. Beno, bai, baina ez ikasgai batek bere osotasunean. Ez al da globalegia “ikasgai” hitza? Matematikak gustuko dituenari matematiketan lantzen den guztia gustatzen al zaio? Ingelesa atsegin dut nik, baina phrasal verbs delakoa edonor nazkatzeko modukoa iruditzen zait. Lehen Hezkuntzako 5. mailako INGURUNEA daukat gogoan. Bakarrik irekitzen zen liburua hainbestetan begiratutako irudi haiek utziz agerian. Eta hainbestetan irakurritako azalpenei errepaso bat emateko aprobetxatzen nuen orduan. UGALKETA. “Gizonezkoak bere zakil zutikorra emakumearen baginan sartzen du” bezalako esaldiek egiten zuten 94. orrialdea hain interesgarria. Interesa. Hori da behar duguna. Letretan. Zientzietan. Gutxiago erakartzen gaituzten gaietan. “Erraz esaten da!” pentsatuko duzu. No worries, baby, eginbehar oro bihur daiteke jolas azukre pixka batekin. Nahikoa omen da koilarakada bat. Halaxe zioen Mary Poppinsek. “Just a spoonful of sugar helps the medicine go down in a most delightful way”. Abestiak, antzerkia, ipuinak… Dena da artea, dena da magia. Poppinsak nahi ditugu hezkuntzan. Zer ikasten dugu? Zer ahazten zaigu? Gogoratuko ez dugun zerbaitetan aritzeak merezi al du? Zer irakasten digute? Nola? Zer da benetako ikasketa? Azterketak gainditzea? Ala gure jakituriaren eraikinari beste adreilu bat gehitzea? Zeintzuk dira zure ezagutzak? Zer da benetan barneratu duzuna? Nik zakil zutikorra.

Comments (1) »

Zortea

Pegatina polita jarri zidan Haritzek gurpil-aulkian. Lau hostoko hirusta bat. Zorte ona emango al dit? Hala esaten da, lau hostoko hirustek zorioneko egiten gaituztela. Ez direlako aurkierrazak, normalena hirukoak direlako. Ez, beste arrazoiren bat egongo da, ile kizkurreko txinatarrak ere ez dira maiz ikusten eta haien kasuan aipatu al du inork zorte ona? Imajinatu Haritz Chin Lu izeneko gizon batekin besoetan. “Para que te dé suerte” esan eta nire magalean jartzen txinatarra. Nik berdin eskertuko nuke, eh, baina deseroso xamarra deritzot beti norbait gainean eramateari. “Chin Lu, Chin Lu, mugitu pixka bat, hankak lo hartu dit eta”. “Chin Lu, Chin Lu, gehiegi jan duzula uste dut, zenbat pisatzen duzu?”. “Chin Lu, Chin Lu, galtzak zikindu dizkidazu”. “Chin Lu, Chin Lu, zure artilezko jertseak azkura ematen dit lepoan”, “mina zure ipurdiko hezurrak izterrean”. “Chin Lu, Chin Lu, izerdi-usaina duzu”. “Ezin ikusi dezaket semaforoa, burua handiegia duzu, Chin Lu”. Zalantzarik gabe, askoz dut nahiago hirusta. Honek, pegatina izanik, funtzionatuko ote du? Marrazki bat besterik ez da. Magritte-en koadroa bezala. “Ceci n’est pas une pipe” idatzi zuen margolari belgikarrak piparen irudiaren azpian (“hau ez da pipa bat”), eta ez zebilen oker, irudiak irudi baitira. Beraz, hau ez da hirusta bat. Hirusta baten irudia da. Baina nahiko ongi doakit dena nirekin dagoenetik. Beno, den-dena ez, ze azkenaldian momenturik desegokienetan etortzen zait kakalarria bisitan. Komunik ez inguruan gehienetan. Komunera laguntzeko eskatzerainoko konfiantza ematen ez didan jendea bestetan. Hori zorte ona bada, txikitan esaten genuen moduan, nire amona motorista. Eta duela bi aste gertatu zitzaidana ere… Egiako aldapan behera nindoala eta eskuaren nahi gabeko mugimendu baten ondorioz, Zanpanzar tabernaren kontra kolpatu nuen aulkia. DANBA! Harrituta begiratu ninduten barruan zeudenak. “Mutil honek ez al daki atea normal jotzen?” irakur zitekeen haien aurpegietan. Ez nuen minik hartu, baina Belén ez dabil oso ondo ordutik. Zer? Nor den Belén? Aurreko gurpila, eskuinekoa. Belén Rueda. Eta orain ez dakit Erregeei zer eskatu. Beste gurpil bat, lau hostoko hirusta bat ala ile kizkurreko txinatar baten irudi bat.

Leave a comment »

Ohera

AMONA: Ohera noa.

BILOBA: Ondo lo egin.

AMONA: Zuk hemen gelditu behar al duzu?

BILOBA: Bai, aita laster itzuliko da.

AMONA: Hobe duzu lotara joan, ze haren zain bazaude… Azkenaldian berandu etortzen da. Nik uste laguntxo bat duela, ligeren bat.

BILOBA: Galdetu nion.

AMONA: Ta?

BILOBA: Nahiago omen du tximu bihurtu.

AMONA: Ez zaio asko falta.

(Bilobak barre egiten du eta amona muxu bat ematera hurbiltzen zaio. Mua)

AMONA: Ondo lo egin, potxola. Tortilla nahi?

BILOBA: Ez, eskerrik asko.

AMONA: Zatitxo bat sobratu da.

BILOBA: Jango du aitak.

AMONA: Eta zuk zer?

BILOBA: Ni afalduta etorri naiz.

AMONA: Ba afaldu berriro.

BILOBA: Berriro? Zenbat aldiz afaldu duzu zuk?

AMONA: Platanoak erosi ditut.

BILOBA: Oso ondo.

AMONA: Bat zurituko dizut?

BILOBA: Ez.

AMONA: Ez zaizkizu gustatzen?

BILOBA: Bai, gustatzen zaizkit.

AMONA: Sagarrak ere badaude.

BILOBA: Ya.

AMONA: Jan.

BILOBA: Jan zuk.

AMONA: Ez, ni ohera noa. Beste muxu bat, bonita.

(Mua)

BILOBA: Agur, amonita.

AMONA: Jogurtak hozkailuan utzi dituzu?

BILOBA: Ez, komuneko zulotik bota ditut.

AMONA: Qué descarada, chica.

BILOBA: Es que vaya pregunta. Hozkailuan, non bestela?

AMONA: Atera bat.

BILOBA: Activia?

AMONA: Ez, Ativia ez, rosas del jardín.

BILOBA: Frutas del bosque?

AMONA: Bai, hori.

(Bilobak jogurt bat ateratzen du hozkailutik. Amonari ematen dio)

AMONA: Nik ez dut nahi.

BILOBA: Orduan zergatik esan didazu ateratzeko!?

AMONA: Zuk jateko.

(Bilobak jogurta hozkailuan sartzen du)

AMONA: Ez al duzu jan behar?

BILOBA: Ez!

AMONA: Beno, ba ni ohera noa.

BILOBA: Aio.

Leave a comment »

Pertsonekin ez

Bederatzi urte nituela, Urkiolako udalekuetara eraman ninduten. Nik ez nuen joan nahi, baina beti familia giroan eta etxekoez inguratuta egoteak semearenganako gehiegizko babesa ekar zezakeela esan zioten nire amari. Alferrikakoak izan ziren hilabetetan egindako negarrak. Eta ez hain txarrak Urkiolan pasatako bi asteak. Hala ere, bada amorruz gogoratzen dudan zerbait: Egarria. “Laguntzaileak” ez zidan urik ematen. Bazkalorduan bakarrik. Basotxo bat bakarrik. Berak zioenez, bestela gero praketan pixa egingo nuelako. Urik ez. Eta uste dut Itsaso izena zuela. Urte batzuk beranduago, Segurako ingeles-udalekuetara joatea erabaki nuen. Amak, badaezpada, argi utzi zion han nire laguntzaile izango zenari: “Bebe mucha agua”. Ba ura edan behar izan nuen urik nahi ez nuenean ere. “Tu madre dijo que bebes mucha agua”. Asko gustatuko litzaidake orain entzutea horrelako lerdokeriaren bat. Orain erantzun egingo nuke. Gehiegitan isildu naizelako. 2009an, nire ingeles-maila hobetzeko gogoz jarraitzen nuenez (orduan ingeleseko irakasle izateko ikasketetan nenbilen gainera), aukera polita iruditu zitzaidan Viajar y Estudiarrek eskaintzen zuena. Balentziako Unibertsitateak elbarrituentzat antolatutako ikastaro bat atzerrian. Asturiasko neska itsu batekin egin nuen bidaia. Dublinera. Bertan elkartu ginen Espainiako beste txoko batzuetatik abiatu zirenekin. Gu bezala ikastera zihoazenekin eta monitore-lanetan jardungo zutenekin. Boluntarioak. Haietako bati dutxek eragiten zioten kezka. Dutxek, bai, dutxatzen lagundu beharrak. Grabatuta gelditu zaizkidan hiru esalditan laburtzen da haren minusbaliotasuna: “Yo sólo toco el cuerpo de mi chica”, “nos dijeron que necesitabais ayuda, pero no nos dijeron que tanta” eta “si hubiera sabido, habría traído una esponja con un palo”. “Nora etorri naiz?!” pentsatu nuen mutil hura ni makila bati lotutako esponja batekin garbitzen imajinatu nuenean. Urrutitik, distantzia mantenduz. Nazkaz. Eskuarekin ukitu nahi ez zuen zomorroa nintzen. Dublinen baino gehiago ikasi nuen ingelesa Segurako URALEKUetan, baina Irlandan jakin nuen zenbaterainokoa datekeen jendearen… Nola esan? Jendearen… ausardia? Oso ausarta behar du izan horrela hitz egiten duen norbaitek. Edo oso motza. Bila dezala beste zerbait pertsonekin lan egiteko gai ez denak. Torlojugintza adibidez.

Leave a comment »

Jaikitzeko gogoa

Ohean. Jaikitzeko gogoa. Baina ni ez naiz jaikitzen, ni jaiki egiten naute. Ama eta arrebak oraindik lo daude. 06:59, zazpi kanpai entzun ditut. Eta beste zazpi entzungo ditut bi minutu barru. Ze guayak garen Zumaian, ezin puntuan jo, aizu! Hemen dena bi aldiz egin behar da gainera, ez dakit zergatik. Tradizioa? Kapritxoa? San Pedro parrokiako kanpaiak San Telmo festak bezala datoz beti, errepikapenekin. Eta loa konpromisorik nahi ez duten ligeak bezala doa batzuetan, azkarregi. Konpromisorik nahi ez duten ligeak edo/eta eiakulazio goiztiarra dutenak. Zumaiarrak badira gaitz erdi, bi aldiz egin behar duela esan hurrengoari. Jaikitzeko gogoa. Eltxo-sareari begira gelditu naiz. Printzesa batena dirudi nire logelak. Amari ere hala iruditzen zaio ohea inguratzen duen oihal hau ikustean, baina uste dut oraindik jaiotza datorkiola burura hona etortzen den bakoitzean. Izarrekin apaindu nituelako lau paretak. “Parece un nacimiento” esan eta lurrean moketa ala goroldioa nahiago nuen galdetu zidan. Niño Jesúsekin baino gehiago identifikatzen naiz ni printzesekin. Disney direnekin, eh, ez Letizia bezalakoekin. Ametsak egi bihurtzen direla dioten abestiekin margotzen dut errealitatea, eta horrela dena da jasangarriagoa. Horrela noizbait norbaitek nik nahi bezala maitatuko nauela sinestea posible da. Dagoeneko badakit baietz, badela nonbait nire bila dabilen printzea. Motelena tokatu al zait niri? Despistatuena agian, eta bidean galdu da. Taaann taaann taaann taaann taaann taaann taaann, 07:01. Jaikitzeko gogoa.

Leave a comment »

Mel eta Ranger

GAIZKA: Hildakoan zerura joateko pertsona ona izatea nahikoa da?

XANTI: Hildakoan ez, hil aurretik izan behar da pertsona ona.

GAIZKA: Hori badakit. Baina ba al da beste baldintzarik?

XANTI: Bataiatuta zaude?

GAIZKA: Bai.

XANTI: Ba lasai.

GAIZKA: Ez dut Jainkoan sinetsi behar?

XANTI: Ez dakit. Baietz uste dut.

GAIZKA: Bai!? Nola egongo naiz lasai orduan?!

XANTI: Ez duzu sinesten?

GAIZKA: Ez, zuk?

XANTI: Nik ere ez.

GAIZKA: Eta ez zaitu kezkatzen?

XANTI: Jainkoak?

GAIZKA: Jainkoan ez sinesteak.

XANTI: Ez. Zu?

GAIZKA: Ni zer?

XANTI: Kezkatzen zaitu?

GAIZKA: Zerk, Jainkoak ala Jainkoan ez sinesteak?

XANTI: Jainkoak seguru ezetz.

GAIZKA: Zergatik?

XANTI: Ez duzulako sinesten. Nola kezkatuko zaitu sinesten ez duzun zerbaitek?!

GAIZKA: Eta elizaz ezkontzen banaiz?

XANTI: Ezkondu zu!? Norekin?

GAIZKA: Zer da okerragoa, fededuna izan gabe elizaz ezkontzea ala ezkontza zibila?

XANTI: Okerrena Txomin eta Idurreren argazki-albuma.

GAIZKA: Egia! Fededunak izanda ere, zeruko ateak itxita bi horientzat!

XANTI: ¡Por cursis!

GAIZKA: Jaja

XANTI: Es que… vaya fotos.

GAIZKA: Gainera hondartzan. Ezkontza egunean eliza eta jatetxea bakarrik zapaldu genituen, eta ezkontzako argazkiak hondartzan??? No me parece.

XANTI: Modan daude itsasertzeko pose barkaezin horiek. Uretara, aizu! Soineko ta guzti! Behin batzuk ia ito ziren olatu batek bultzatuta.

GAIZKA: Merezita!

XANTI: Gauza ilogikoagorik… Nor ezkontzen da itsasoan?!

GAIZKA: Txomin eta Idurre ez behintzat.

XANTI: Hara, argazkiak hondartzan ateratzea txuriz ezkontzea bezala da! Gezurra galanta! Blanco pureza, ¿a quién quieren engañar?

GAIZKA: Blanco pureza, eta ordurako… más puta que las gallinas.

XANTI: Nor, Idurre?

GAIZKA: Adibidez.

XANTI: Bere ahizpa ere hankaxabal xamarra omen da.

GAIZKA: Jaione hankaxabala? Ba txikitan monja izan nahi zuen.

XANTI: Txikitan ez, handitan.

GAIZKA: Beno, bai, handitan, baina txikitan esaten zuen.

XANTI: Zuk zer izan nahi zenuen?

GAIZKA: Spice girl kirolaria.

XANTI: Jaaajajaja, benetan!?

GAIZKA: Bai.

XANTI: Ez hori inori kontatu, eh!

GAIZKA: Zergatik ez?

XANTI: Lagunik gabe geratuko zarelako. Aholku bat emango dizut, Victoria Beckham.

GAIZKA: Kirolaria ez zen Victoria Beckham, Mel C zen.

XANTI: Berdin du, nire aholkua da…

GAIZKA: Ah, eta Victoria Beckham ez zen Victoria Beckham, Victoria Adams zen.

XANTI: Oso interesgarria, baina nire aholkua…

GAIZKA: David Beckhamekin ezkondu zenean oraindik Spice…

XANTI: Aholkua ematen utziko!!!?

GAIZKA: Eman, eman.

XANTI: Noizbait norbaitek galdetzen badizu, zu… (keinu bat egiten du eskuarekin ahoa kremailera bat izango balu bezala itxiz)

GAIZKA: Galdetu zer?

XANTI: Txikitan zer izan nahi zenuen.

GAIZKA: Txikitan ez, handitan.

XANTI: Bai, txikitan zer izan nahi zenuen handitan.

GAIZKA: Ta zer egin behar dut, isilik geratu?

XANTI: Edo beste zerbait erantzun. Albaitari, suhiltzaile, irakasle… normalagoa den zerbait.

GAIZKA: Baina zertarako ibili gezurretan?

XANTI: Zure ametsa abeslari izatea zela esan orduan. Egiak erdizka kontatzea ez da guztiz gezurretan ibiltzea.

GAIZKA: Erdizka kontatzen al dituzu zuk egiak?

XANTI: Nik ez nuen neska izan nahi.

GAIZKA: Ezta nik ere.

XANTI: Spice girls, Gaizka, girls. Spice GIRLS!

GAIZKA: Melanie es mucha Melanie, eh, ojo.

XANTI: Zure iragan iluna. Nirea ez bezala, sekretupean gorde beharrekoa.

GAIZKA: Zuk zer izan nahi zenuen ba?

XANTI: Power Ranger gorria.

Leave a comment »

Ordezkoa

AINHOA: Nola bururatu zitzaizun Andoni ordezkatzeko aktoreen zerrendarako nire izena ematea?

MAITE: Marrazki bizidunetan bezala. Bonbillatxoa piztu zitzaidan.

AINHOA: Marrazki bizidunei ez zaie bonbillatxoa pizten.

MAITE: Ez?

AINHOA: Ez. Noiz ikusi duzu zuk Heidi bonbillatxoarekin?

MAITE: Heidi ez, baina…

AINHOA: Marco? Pedro Harriketa? Andereño Kixkurne?

MAITE: Zein da andereño Kixkurne?

AINHOA: Autobus magiko batean ikasleekin eguzki-sistemara, lurraren erdigunera edota giza gorputzaren barnera joaten zena. Hor ibiltzen zen umeekin gora eta behera.

MAITE: Zer zen, pederasta?

AINHOA: Andereñoa esan dizut!

MAITE: Jijiji

AINHOA: Jende asko etorriko al da?

MAITE: Normalean bete egiten da aretoa.

AINHOA: Nik uste Goenkaleko nire bahiketaren eszena gustatu zaiola zure irakasleari. Inpaktantea izan zen, baietz?

MAITE: Inpaktantea nire irakaslea Goenkale ikusten imajinatzea da. Con lo españolita que es…

AINHOA: Zerrenda osotik niri bakarrik deitu badit, zerbaiteagatik izango da.

MAITE: Bai, zerrenda osoan zu bakarrik zeundelako.

AINHOA: Pues vaya.

MAITE: Hala, jarri ileordea eta goazen mikroa probatzera.

AINHOA: Mikroekin egin behar al dugu?

MAITE: Zuk bai. Monologoaren zatia.

AINHOA: Ze monologo?

MAITE: Bakarrizketa.

AINHOA: Nik ez daukat bakarrizketarik.

MAITE: Bai, xirimiriarena.

AINHOA: Ze xirimiri ta ze xiribiton?! Nire pertsonaiak ez du eguraldiaz hitz egiten. Kartzelan dago bortxatzaile ero batekin, eh, ez igogailuan bizilagunarekin.

MAITE: Bortxatzailearena lehengo urtean egin genuen antzezlana da, Ainhoa!!! Esaidazu ez duzula hori ikasi!

AINHOA: Hasieratik amaieraraino eta hitzez hitz.

MAITE: Beno, ba esaidazu bestea ere ikasi duzula!

AINHOA: Ze beste!?

MAITE: Bidali nizuna!!! Aurtengoa!!!

AINHOA: Niri bortxatzailearena bidali zenidan!

MAITE: Biak bidali nizkizun!!!

AINHOA: Bakarra iritsi zitzaidan ba.

MAITE: “Bakarra iritsi zitzaidan ba”, “bakarra iritsi zitzaidan ba”! Ez al zaude lasaiegi!? Hogei bat minutu barru irekiko dituzte ateak eta zuk oraindik ze obra den ere ez dakizu!!!

AINHOA: Eta esaten ez badidazu…

MAITE: ¡Sin fuste!

AINHOA: Jaja, gustatzen zait izena. Sin fuste. Komedia, ezta?

MAITE: ¡Qué tonta eres, tía!

AINHOA: Con el debido respeto, guapita de cara, más tonta eres tú.

MAITE: Zer egingo dugu!?

AINHOA: Zuk ba al dakizu nire testua?

MAITE: Bai zera! Memorizatzea kostatzen zaidanarekin… nirea justu-justu!

AINHOA: Baina zertaz hitz egin behar dudan jakingo duzu. Zuk esan gogoratzen duzuna eta gero nik inprobisatuko dut.

MAITE: Inprobisatu!? Gidoian ez dagoen zerbait esaten baduzu arriskuan jarriko gaituzu! Ezingo dugu ikasitakoarekin jarraitu eta burura etortzen zaizkigun lehen lerdokeriak bota beharko ditugu! Eta hilabetetan egindako lan guztia zer!?

AINHOA: Ze lan?

MAITE: Entseatzen pasa ditugun orduak!

AINHOA: Nik ez dut ba entsegu-egunik gogoratzen.

MAITE: Andonirekin entseatu dugulako!

AINHOA: Eta zergatik entseatu duzue Andonirekin presoa azkenean ni banaiz?

MAITE: Ze preso?! Aurten ez dago presorik! Zenbat aldiz esan behar dizut?!

AINHOA: Quien dice preso dice hombre del tiempo.

MAITE: ¿Hombre del tiempo?

AINHOA: Xirimiria nahi baduzue, xirimiria izango duzue. Igual me meo on stage, jajajaja. Ez, lasai, ez dut horrelakorik egingo. Ay, ¿cómo era lo del wheather?

MAITE: ¿Wheather?

AINHOA: Dublinen hango eguraldiari buruz esaten dutena.

MAITE: If you don’t like the weather, wait five minutes and it will change.

AINHOA: Yes. Zer iruditzen hori nire bakarrizketarako? Ya pega, ¿no?

MAITE: No.

AINHOA: Zertan ari zara?

MAITE: Andoniri deitzen. Berak bakarrik salba gaitzake. Kaka!

AINHOA: Zer?

MAITE: “Telefono hau itzalita edo estaldurarik gabe dago”.

AINHOA: Pues tranqui, ya le llamarás luego.

MAITE: ¡¿Luego para qué?!

AINHOA: Tú sabrás para qué le quieres llamar.

Leave a comment »

Bi eta bat

Ezkerreko eskuaren mugimendu batekin hasi zen guztia. Ez nuen nik mugitzen, bakarrik mugitzen zitzaidan. Ihes egin nahian zebilen txoritxoa irudikatu zuen mentalki amak orduan. Eskuan gordeta nuela zirudien. Harrapatuta. Baina uda hartan harrapatu nuena ez zen txori bat izan, salto txiki haiek ez ziren hegazti batenak. Hegorik ez enzefalitisak. Eta, agian horregatik, ihes egiteko aukerarik ere ez eskua ireki nuenean. Baina horrek ez du bere jarrera justifikatzen. Ni hiltzen saiatu zen eta, egoera larrian utzi ninduen arren, azkenean nik akabatu nuen. Etor dadila niregana borrokatzeko gogoz dabilen edonor/edozer, beti naiz garaile. Etsaiak ezin izan zidan bizia kendu eta ordutik bi Telmo daude, bi aldiz jaio nintzelako hil gabe. Bigarren urtebetetzea ospatu ohi dut uztailaren 30ean. Hala ere, aurten ospakizuna pixka bat atzeratzea erabaki dut. Izebaren urtebetetzea ere badelako, eta berarekin ospatzeak ilusio handiagoa egiten didalako. Madrilen dago orain, Maruchi izeneko emakume harro baten azalean. Telebistari begira abestuko dut Zorionak zuri gaur lehenengoz. Pantailaren beste aldetik entzungo ez nauela jakinda eta gauean telefonoz hobeto intonatu ahal izateko entsegu moduan. Bi aldiz kantatuko diot behin jaio bada ere. Ez daude bi Elena, Elena bakarra da. Eta badakit zergatik. Elena bezalakorik ez dagoelako.

Leave a comment »

Egia

XANTI: Gogoratzen txatean ezagutu nuen neska?

GAIZKA: Zein, Niñamala17?

XANTI: Argazki bat bidali zidan atzo, begira.

GAIZKA: Ooh!

XANTI: Ooh, bai, ooh! Horixe esan nuen nik, “ooh”!

GAIZKA: Zer gertatzen zaizu? Ah, badakit, zuri ilehoriak gustatzen zaizkizu. Nik honi egingo nioke mesedetxo bat.

XANTI: Honek ez du zurekin nahi.

GAIZKA: Ta zurekin bai?

XANTI: Bai.

GAIZKA: Ba ez du ematen.

XANTI: Zergatik?

GAIZKA: Ez zaitut oso pozik ikusten.

XANTI: Ez nagoelako.

GAIZKA: Ilehoria ez delako?

XANTI: Engainatu egin nauelako.

GAIZKA: Tindatu egiten duelako?

XANTI: Gezurra delako.

GAIZKA: Zer?

XANTI: Ez dakit.

GAIZKA: Ez dakizula? Orduan…? Zerk kezkatzen zaitu?

XANTI: Facebooken jarri zuen argazkiko txakurra berea omen da.

GAIZKA: Ta?

XANTI: Txakurrek jabeen antza dute, Gaizka, ez al zara konturatzen!? Niñamala17k bulldog aurpegia duela iruditzen zaizu? Ez, ezta? Ba hortxe dago arazoa. Bere txakurra bada, hau ez da nire Niñamala17. Eta nire Niñamala17 hau bada, Facebookeko argazkikoa ez da bere txakurra.

GAIZKA: Ai, Xanti, ze tontolapikoa zaren! Antzarena ez da beti hala izaten. Pinttok nire antza al du? Beno, agian ez da adibiderik onena, baina jakin kasuak eta kasuak daudela.

XANTI: Ez ni animatzen saiatu, gezurren bat bota dit marizikin honek. “Honek” zerbait esateagatik, ze auskalo nor den eskuetan dudana.

GAIZKA: Ba zure marizikina, nor bestela?

XANTI: Jo!

GAIZKA: Zer, bulldog itxurako ligeak nahiago?

XANTI: Nik egia nahiago.

Leave a comment »

Tresna-barrara saltatu