Santa Eufemi

Gaur goizean, eskalatzera joan gara Peloia eta biok.

Eguraldi txarra iragartzen zuten edonon asteburu osorako. Interneten zenbait webgunetan begiratu nuen, eta euria ematen zuten; baita Pancorbon ere.

Atzo, Watsappa bidali nion Peloiari, gaur goizeko zazpi terdietan jasoko nuela esanez. Eginora joango ginela, eta eskalatzea ezinezkoa izanez gero, perretxikotan behintzat saiatuko ginela. Baiezkoa erantzun zidan, baina zalantzan geratu zen adarra jotzen ari nintzaion edo ez.

Bizkaian, Markinatik Aulestira goazela, Santa Eufemi izeneko ermita bat dago mendian, eta aterpetxe bat ere bai, ermita baino beherago. Atzo, azken orduan pentsatu nuen gaur joateko moduko lekua zela. Eguraldi txarra eginez gero, ingurua ezagutuko genuela behintzat. Izan ere, ez dago hain urruti, baina ez genuen batere ezagutzen.

Peloia zazpi terditan Larretxon jaso, autobidea hartu eta Elgoibarrera joan gara, handik Markinara joateko. Ondoren, Aulestiko bidea hartu eta Atxagarai aterpetxearen kanpoan utzi dugu autoa.

Basoan, mahai eta banku ugari daude. Leku ederra bertan bazkaltzeko. Ikatza eramanez gero, parrilla ugri daude sua egiteko.

Facebooken aurkitu nuen informazioa, Sorgin erreka eskalada taldearen kontuan. Merezi duten gauzak ere aurkitzen dira tarteka.

Argazkian ikusten den moduan, hurbilketa oso laburra du. Ezkerreko aldetik iritsi gara.

Motxila ireki orduko konturatu naiz katu-oinak autoan utzi ditudala.

-Gaur hurbilketa motzegia. Beste buelta bat egingo diat, Peloi- esan diot.

-Nora hua?

-Kantu-hankak kotxian laga dizkiat.

Bueltan etorri naizenerako, Peloia hozten hasita zegoen.

Bi zati ditu Larruz izeneko sektoreak: goikoa eta behekoa.

Goikoan izan gara gaur. Ezkerreko bideari ekin diogu hasteko, 1 zenbakia duenari: Burokraziaz blai! (IV). Peloia hasi da, aspaldian bezala.

Haizea zegoen arren, ez zegoen aurreko astean Labarganetan egiten zuen hotz hura.

Deskuelgera iritsi eta behera. Ondoren, nik egin dut. Haitz ederra iruditu zait, itsasgarritasun onekoa. Pena bakarra da horma ez dela batere altua. Ingurunea, berriz, ederra eta lasaia.

Bigarren bideari ekin dio ondoren Peloiak: Presoak kalera (V+).

Bide horretan hasi dira fedezko pausoak, berriro ere. Itsasgarritasuneko pauso ederrak. Kostatu zaigu, baina ederki egin ere bai. Egin dut nik ere, eta eskuinerantz jarraitu dugu.

Ondoren, 4. bidea egin dugu: Amets (V). Peloia hasi da, beti bezala.

Egin dut nik ere, eta behera nentorrela, zabalik eduki behar ez nuen patrikan eduki behar ez nuen mobila erori egin zait. Eskerrak katua bezain ondo erori dela. Sastraka batzuk jo, eta plantxan iritsi da lurrera, garai bateko futbolariak bezala. Marka txiki bat ere ez zaio geratu.

-Hori bai dala ondo eroitzia! -Peloiak.

Ondoren, 3. bideari ekin diogu: Malen (6a+). Mobilik gabe, noski. Une batean, ezkerreko hankarekin bakarrik igo behar da plaka fin batera. Baina, ederki moldatu gara soka goitik genuela.

-Puntu gorria jarriko al diogu?

-Ez. Horrela hurrengo batean ere etorri egin beharko diagu.

-Konprome. Hartara, baten batek zerbait edukiko dik guri aurpegira botatzeko.

Ondoren, 5. bidera: PNVko eta bere morroiak (V).

Nik ere egin dut, eta eguneko azken bidean sartu gara: Alimotxuelo (V+).

Artean, hamaikak edo ziren. Sei bide egin, eta gustura geratu gara. Mendebaldetik laino beltzak ere hasi dira agertzen. Une batean bazirudien botako zuela, baina horretan geratu da.

Atzoko patata-tortilla atera, jan, trasteak jaso eta autora. Zalantzan geratu gara aterpetxean sartu edo ez, baina, azkenean, hori ere hurrengorako utzi dugu.

Markinara bueltatu eta Ondarroan barrena Zumaiara itzuli gara.

Frontonean tragoa hartu dugu gustura, gaur eskalatzeko itxaropenik gabe joan arren, goiz ederra pasatu dugulako.

Hurrengoan gehiago.

GORTU!

Hotza Labarganetan

Gaur goizean, Bizkaia aldera abiatu gara Peloia eta biok.

Hotza egin behar zuela jakinda, beranduago atera gara. “Onen orduan” guk esaten dugun moduan. Beno, hain berandu ere ez. Onak eguerdi aldean joaten dira eta. Zortzi terditan etorri zait Peloia bila, eta Bizkairako bidea hartu dugu.

Askotan akordatu naiz gaur Joanita Kirikirekin. Txikitan, Larretxora bizitzera joan ginenean, halaxe bota zidan behin:

-Han goian hotza ingo du ba?

Eta gaur ere, beste askotan bezala, behin baino gehiagotan errepikatu dugu Joanitari ikasitakoa.

Atzo, zalantza galantak izan nituen gaur nora joan erabakitzeko. Hasiera batean Ogoño, Itxiña, Bi haizpe, Egino eta Atxarte gutxienez banituen buruan, baina, azkenerako, Eginori eta Atxarteri soilik begiratzen nien.

Azkenean, Atxartera joatea erabaki nuen behintzat. Gatzaieta baserriaren ondoko aparkelekura iritsi garenean, beste auto bat bazegoen, eta iparraldeko matrikula zuen furgoneta bat ere orduantxe iritsi da.

Motxila handia bizkar gainean hartu, batere arroparik kendu gabe, eta abiatu gara, basoan barrena.

-Gaur izerdi gutxi aproximaziyuan, e? -esan diot Peloiari.

-Bai, motel!

Iritsi garenean, ez zen giro. Hego haize hotza eta indartsu samarra. Txamarra kentzeko batere gogorik ez. Egote hutsa ere ez zen samurra. Ordurako han zeuden beste bi mutil.

11. bidea egiten ari ziren, Pontie el casquio (5c, 30m) izenekoa. Eguzkia horman sartzen hasita zegoen. Eskerrak, haize hotza izan arren, egiten zuen hotzarekin eguzkiak haitza pixka bat epeltzea lortu du eta.

Guk eskuineko aldera jo dugu, eta Tristura izeneko 5c mailako bidean sartu gara.

-Txamarrarik gabe eskalatu beharko diagu, bestela gero izoztu egingo gaituk eta -Peloiak.

Eta hori esanda, txamarra kendu eta Peloiak berak ekin dio, gaur ere gogotsu iritsi da eta.

Argazkian, bidearen zati zailena hasten den lekuan dago.

Hortik gora bi parabol daude, oso gertu, zailtasuna hor dagoenearen erakusgarri.

Fedezko pausua da erabat. Eta gure moduko bi ateorentzat meritu bikoitza, nire ustez. Harrituta geratzen zara eskuentzat heldulekurik izan gabe hankekin soilik nola egin daitekeen gora.

Bilgunera iritsi denean, are hotz handiagoa. Deskuelgea prestatu eta behera.

Eskalatzen hasi baino lehen, txamarra kendu behar, eta horrek bai ez zuela batere graziarik egiten. Hala ere, txamarra kendu, soka lotu eta egin dut nik ere bidea, fede handiarekin.

-Bide honek Tristura dik izena, ezta? Ba, Euskaldun fededun edo horrelako zerbait esan beharko genioke.

-Nahekena – Peloiak- Orain, erdi aldera joango gaituk.

Bitartean, beste bi mutil ere iritsi dira. Guztira sei lagun egon gara Labarganetan eskalatzen, eta guztiak kasko eta guzti. Ohitura onak ere ari gara hartzen, pixkanaka.

Lehengo bikotea 11. bidea amaitzen ari zen, eta gu 12. bidean sartu gara: Golpe en el escroto (5c, 30m).

Badoa Peloia.

Argazkian, ezkerreko aldean ikusten den soka 11. bidea egiten ari zirenena zen.

Bukaera samarrean, leku jakin batean, ez dago oso argi nondik jarraitu behar den, hurrengo txapa ez delako ikusten. Lehendabizi, ezkerrera jo du Peloiak, eta gero txapa ikusi duenean, berriro ere eskuinera hartu, eta arazorik gabe iritsi da bilgunera. Arazorik gabe, eta batera berotu gabe.

Jaitsi dut, eta nire txanda. Peloiari ez zaio burutu pasatu ere egin kamera motxilatik hartu eta argazkiren bat ateratzea.

-Hotz honekin? Eskutik erortzeko ere…

Egin dut nik ere, eta Peloiak jaitsi nauenean, pentsatu dut ez zuela halako hotzik egiten. Baina, minutu bat ere ez dut behar izan, berriro ere txamarra janzteko.

Ondoren, haren ezkerreko bideari ekin diogu: Ponte el casquio (5c, 30m).

Bide horretan ez dugu inolako gorabeherarik izan, eta ederki igo gara biok ere.

Azkena iritsi diren biak eskuineko aldera pasatu dira, eta esan dute egiten zuen hotzarekin hiru bide eginda nahikoa zutela.

Guk ere egin ditugu hiru bide ordurako, eta proposamen hauxe egin dit Peloiak:

-Atxartera joango gaituk, betiko tabernara, bokata bat edo jan eta arratsaldian lehenengo espoloira joango gaituk, eskalatzera edo bisitan, besterik ez bada ere.

Halaxe, Gatzaietako parkinera itzuli gara. Ordurako ia 20 auto zeuden aparkatuta. Laster jarriko digute TAO sistemaren bat edo, han ere.

Mañariara jaitsi, eta Durango pasatuta, Abadiñora abiatu gara. Mendiolara doan bidegurutzea hartu, eta Olondora iritsi garenean, ezustekoa: ITXITA!

-Aiba dios! Atxarten tabernarik ez? Posible al da?

Lehen bazegoen Sagasta izeneko taberna bat, eta hara jo dugu. Baina, itxuraz, dagoeneko ez dago han tabernarik.

-Eta orain zer?

-Egun osoako baimena zeukagu, ezta? Abadiñon edo jango diagu zeozer.

Joan gara Abadiñora, eta esan diot Peloiari badakidala non dagoen herriko taberna. Ibili gara batera eta bestera, baina alferrik.

Taberna batean sartu, kaña bana eskatu eta bertakoari galdetu diogu. Baina, han ez omen dago herriko tabernarik. Inguruak zer itxura duen azaldu diot, eta herriko taberna hori Elorrion dagoela esan dit.

Txistua tragatu eta entzun egin behar:

-Ze esan diat nik? Hori Elorrion egongo dala!

Autoa hartu eta azkenean Elorrioko taberna batean plater konbinatu eder bat jan dugu. Herriko tabernan ez zuten bazkaririk ematen.

Bazkalduta, gure onera etorri gara. Goizeko hotzak eta dardarak ahaztu, eta aurpegia gorri-gorri eginda, autoan sartu eta Zumaiara.

-Berriz ere Labarganetan? -bidali dit Larregik watssapez.

Eta oraindik ere askotan joatea espero dugu. Ingurune zoragarria da, eta haitza ezin hobea.

GORTU!

 

 

 

Urtebete gehiago Labarganetan

Gaur, Labarganetara joan gara Peloia eta biok. Aurreko astean bion artean ehun urte bagenituen, aste honetan urtebete gehiago.

Zazpi terditan jaso dut eta Gatzaieta baserriaren ondoko aparkalekura iritsi garenean, ez zegoen beste autorik, ez karabanarik, ez motorik, ez eta furgonetarik ere.

Garbi ageri zen Gorbeia hegoaldean, hormaren oinarritik.

Atzo ere ibili ginen Zumaiako mugarriak bisitatzen.

Peloiak pentsatu zuen zazpi terditan zela irteera, hala esan omen nion nik, eta watsapp batzuk bidali ondoren, gure atzetik abiatu zen. Palankamugarrin harrapatu gintuen.

Gaur goizean uste baino errazago esnatu naiz. Atzoko martxaren ondoren, gehiago kostako zitzaidala usten nuen.

Gatzaietatik abiatu garenean, giro bikaina zegoen. Aspaldian euri gutxi egin duelakoan, horma lehorra aurkituko genuela usten genuen. Baina, ez da hala izan. Hormetako ur-arrastoak bustita zeuden.

Ez genuen horrelakorik espero. Hormei bidetik begiratu, eta sekzio bat ere ez zegoenez erabat lehor, hasierako planari eutsi eta Labarganetara abiatu gara.

-Noiz hasi behar diagu onen orduan etortzen? Hamabiak aldera edo…

-Bai. Hartara, ez diagu ibili beharko bideko belarrari ihintza kentzen.

Iritsi garenean, begiz jota geneuzkan gure 6a-ko bideek ez zeukaten itxura onegirik.

-Ezkerreko 5a hura egin beharko diagu, berotzeko- Peloiak.

-Ni ederki berotu nauk bidean motxila honekin. Jarri hadi hortxe, atzean Mugarra ikusten dala, eta argazkia aterako diat.

Ez da urtebetetze-opari txarra goiza Atxarten pasatzea eskalatzen.

Mugarra han zegoen argazkian, baina lainoarekin ez da oso ondo ikusten.

Urkiolan ere lainoa basoari itsatsita zegoen.

Peloia bera hasi da eskalatzen.

-Baxik txikitan esaten zuen bezala, nik nere urteetan nahi dudana egiten diat, eta ni hasiko nauk.

Eta hasi da.

Krokisean 3. zenbakia duen bidea da: Ilunbe (5a, 25m).

Pixka bat gorago.

Ederki egin du, gozatuz. Gora iritsi denean, abisua eman, eta deskolgatu egin dut.

Bien bitartean, bi gazte iritsi dira, eta 10. bidearen inguruan geratu dira.

Normalean, bakar-bakarrik egoten gara hamaikak aldera arte edo. Baina, gaur ez da hala izan. Egin dut nik ere bidea, eta eskuinerantz mugitu gara.

Gazteei kasu egin ondoren, Ekin (6a+/5c, 22m) bidean sartu gara. Bidea sabai izugarri baten ezkerrean dago. Hasieran, plakako pauso fin bat du, baina trukoa hartuta daukagu, dagoeneko.

Peloiak ekin dio berriro ere.

Jende gehiago ere iritsi da. Batzuk zaratatsu samarrak ere bai. Lehen aipatutako gazteak baino geroago etorri diren beste batzuek diskrezioz jardun dute, behar den bezala, zarata gehiegi egin gabe. Baina, beste bik edo hiruk distortsio dezente jarri dute.

-Garbiñe, hona! Garbiñe, hara! Garbiñe, hau! Garbiñe hura!

-Benga! Garbiñeeee!!!!

Eta horrela, Garbiñe gora eta Garbiñe behera. Haien hitz egiteko moduagatik edo, niri Arevalo etorri zait burura, gasolindegietan kassette pilo bat saltzen zituen ustezko umorista hura, eta Telecincoko programa kutre horiek ere etorri zaizkit burura. Guztiak batera hitz egiten, jesukristorena montatzen, inora ez iristeko.

Gurera bueltatuz, Peloiaren atzetik nik egin dut bidea. Eta ondoren, Germinator (6a, 32m) egitea proposatu diot. 5. zenbakia du krokisean, eta lehen aipatutako sabaiaren eskuinean dago. Sabaian, oraingoz ez dago biderik.

Bidearen hasieran dago zailtasuna, hirugarren txapara iritsi arte. Ur-arrastoa izan arren, lehor samarra zegoen, eta Peloiari bide horrek errespetu pixka bat ematen bazion ere, berak ekin dio berriro ere.

Judas, prest? Ekin!

Ederki egin du, eta gustura geratu da. Ez dago gaizki 51 urterekin horrelako sasoian egotea. Eta hobetzeko tartearekin, gainera. Egin dut nik ere, eta goiz bueltatzea komeni zitzaigunez, motxila betetzen hasi gara.

Lehengo gazteak Caguen Sotss bidean zebiltzan, krokisean 10. zenbakia duenean, hain zuzen ere. 32 metroko 6b zailtasuneko bidea da, eta batek bueloa ere jo du.

Peloiak ikusi du, eta alde egitean, paretik pasatu eta beraiekin pixka bat hitz egin ondoren, Peloiak esan dit hurrengoan bide hori egin behar dugula. Pozgarria da Peloiak berak proposatzea hori. Ari da pixkanaka burua gortzen (eskaladako muskulurik garrantzitsuena) eta gauza zailagoak probatzea eskatzen dio gorputzak. Ni esan banu aurpegia aldatuko zitzaion, eta “bahua orain ere balizatik kanpora” esango zidan. Horregatik da pozgarria Peloiak berak proposatzea horrelakoak.

Eguneko gauzarik harrigarriena izan da sektorean jende dezente geundela. Beherantz goazela ere, jende gehiagorekin gurutzatu gara, eta esango nuke guzti-guztiak eskalatzera zihoazela.

Aparkalekura iritsi garenean, erabat beteta zegoen. Bidearen beste aldean, auto bat, karabana bat eta furgoneta bat ere bazeuden. Gutxienez hemezortzi auto, moto bat, bizpahiru furgoneta eta autokarabana bat kontatu ditut.

-Furgofarra edo furgobirra edo horrelakoren bat jarri beharko diagu hemen igandetan, ezta?

-Ez zegok gaizki pentsatuta.

Autoan sartu eta zuzenean frontonara joan gara. Zerbezatzo bana hartu, “ez gattuk makalak” esan eta hortxe bukatu dugu gaurkoa. Ezin esan asteburu honetan alferkeriak jota ibili garenik.

Asteartean rokodromora!

Gortu!

 

 

100 urte Aiztondon

Atzo, Urriak 13, Aiztondora joan ginen Peloia eta biok.

Ehun urterekin eskalatzen dugun azken aldia izan da. Hurrengoan 101 izango ditugu bion artean, dalmatek bezala.

Goizeko zazpietan abiatu ginen Zumaiatik, eta Sakanara iritsi ginenean, bazirudien egunak ez zuela argituko. Argitu zuen halako batean, kostatu zitzaion arren.

Autoa utzi, eta berehala iritsi ginen hormara.

-Ze ingo diagu, Fliparax?

-Buff! Guk burua biuna zikau oraindik.

Azkenean, Clasica sur (5) bidean sartu nahi, baina, deskuidoan, Ainhoa (1) eta Irrintzi (2) aldera jo genuen.

Peloiak ekin zion.

Bilgunea prestatu eta han joan nintzen ni ere atzetik.

-Aurrekuan Irrintzi egin genian. Gaur, Ainhoa probatu beharko diagu, ezta?

-Bale.

Eta han abiatu zen Peloia txintxo-txintxo, bigarren luzean gora.

Peloia gora zihoala, behera begiratu nuen, eta norbait iritsi zela ohartu nintzen. Kasko horia burua zeukan, nik ikusi nuenerako. Baina, pertsona bakar bat ikusi nuen.

Handik pixka batera, eskalatzen hasi zen. Eta bai, bakarrik zebilen. Bakarrik, baina sokarekin aseguratuta.

Iritsi zen Peloia bilgunera, eta baita ni ere, pixka bat geroago.

-Luze polita, eh?

-Bai. Baina, bilgune hau ez dek oso erosoa. -Peloiak.

-Orduan segituan alde egingo diat gorantz.

Abiatu nintzen, eta bilgunera iritsitakoan, behera begiratu eta ailegatu nintzela jakinarazi nion Peloiari. Ordurako, beste bikote bat behintzat iritsi zen. Ari zen betetzen Aiztondo, pixkanaka.

Bazetorren Peloia.

Peloia bilgunera iritsi zenean, bat-batean haizea indartu egin zen, eta bazirudien euria hasi behar zuela. Elkarri begiratu eta zer egin pentsatzen egon ginen pare bat minutuz.

Azkenean, jaitsi eta beste bideren batean sartzea pentsatu genuen. Hartara, euria hasita ere, ez ginen blai egingo.

Goiz osoan, estalita egon zen Beriainen goiko partea.

Jaitsi ginen, pare bat rapeletan, eta zer bidetan sartu gintezkeen kalkulatzen hasi ginen.

-Joakina ederra dek- esan nion Peloiari.

Bakarrik eskalatzen zebilen mutikoa ere orduantxe jaitsi zen. Esto no es Chamonix bidean sartu zen, baina hirugarren luzean behera egitea erabaki zuen. Diedroan postura txarrean denbora dezente egon omen zen, eta hanketako bolaren bat igo omen zitzaion.

Joakina bidera joateko, ordea, Clásica Sur (5) bidetik sartu behar da, eta hango lehen bilgunea okupatuta zegoen.

Beraz, Esto no es Chamonix (7) bidean sartu ginen. Oraingoan, ni sartu nintzen aurretik. Bilgunera iritsi, soka deskuelgetik pasatu, eta Peloiak jaitsi ninduen.

Ondoren, Peloiaren txanda.

Ordurako trafiko dezente zegoen horman.

Ederki egin zuen. Baina, ez zeukan etxera joateko presarik.

-Beste bat egingo diagu, ezta?

-Bai, motel! Ea zer dagoen libre.

Krokisean agertzen ez den beste bide bati ekin genion. Peloia aurretik.

-Orain bazekiat zergatik etortzen garen hain goiz- bota zidan Peloiak- Gero ez delako giro!

Gustura geratu ginen behintzat, eta hurrengo asteari begira jarri ginen.

-Hurrengo astean mugarrien buelta egin beharko diagu. Larregi eskalatzera etortzen ez denez, guk joan beharko diagu mugarrietan bulder egitera.

-Bale. Baina, igandean gortzea, eh?

Ez dago barkatzeko gure Peloia.

Beraz, hurrengo asteko plana argi dago: larunbatean mugarritzera eta igandean gortzera. Nora? Hori ezin dizuegu esan, nora joango garen badakigun arren.

Irurtzun parean, bueltan gentozela, begiak ondo zabaltzeko esan nion Peloiari.

-Begiratu zak eskubira, aurrena. Segura baten bat badagoela, Herri baten sustraiak bidean.

-Bai! Han goian baziok baten bat!

-Orain, begiratu zak ezkerrera, Gu ta gutarrak bidean ere norbait ibiliko dek eta.

-Ez, ez ziok inor. A, bai! Han goi-goian baten bat baziok!

Nik ez nituen ikusi, eta eskerrak. Bestela inbidea ederra pasatuko nuen eta.

Zumaira iritsi, frontonean garagardo fresko bana hartu, eta hortxe bukatu zen gure goiz buelta. Hurrengoan gehiago eta hobeto!

Gortu!

 

 

Urrezko zizak. Araotz. Balizatik kanpo?

Igandean, hilak 19, Araotzera joan ginen Mutua, Peloia eta hirurok. Aurrez pare bat aldiz izan ginen Peloia eta biok Atxarten, baina argazkirik atera ez genuenez, ez nuen kronikarik idatzi. Lasai eskalatzea ere gauza ederra da, beste ardurarik gabe.

Badago sektore berri samar bat Araotzen, Urrezko zizak izenekoa, eta hara abiatu ginen.

Larunbat gauean, Mutua eta biok Zarautzen izan ginen Rosendoren kontzertuan, eta horregatik igandean normalean baino beranduago ateratzea erabaki genuen.

-Peloia! Bihar zortziretan -bidali nion whatsappa.

-Hain berandu? Onak bezela?

Baina, bitartean Mutuak beste ideia bat zuen buruan:

-Araotzea jungo gaituk. Atxarte urruti ziok.

-Peloiak onartzen badik, nigatik konforme.

Etorri zen Peloia bion bila, eta proposamena onartu zuen, nire harridurarako. Araotzera, beraz.

Iritsi ginenean fresko egiten zuen, 14º. Eta furgoneta bat baino ez zegoen aparkalekuan. Dolu haitz sektoretik igaro, Mutuak kateatutako 8a zailtasuneko Gena de Cartagena bideari begiratu eta gure sektorera iritsi ginen. Sektorearen eskuineko aldera joan ginen, bide luzeenak dituenera.

Krokiseko 2. bidera jo genuen: Petunia (5c). Berotzeko omen zen, baina Mutuari zenbat kostatu zitzaion ikusita, Peloia marmarrean hasi zen:

-Ez genuen inoiz utzi behar Egino!

Hamaika aldiz errepikatu zuen. Kontuak horrela, soka goitik genuela egitea erabaki genuen.

Mutuak ekin zion bideari, esan bezala, baina ez dago argazkirik.

Peloiarenak bai. Hemen korapiloa egiten, eta ni adi, badaezpada.

-Ez dek hain zaila, motel!

Mutuaren jarraibideen laguntzarekin, heldu zen bilgunera.

Gero, ni igo nintzen. Sentsazio on samarrekin, nire ustez. Baina soka goitik.

Poxpoliña (6a) bideari ekin zion ondoren Mutuak. Bide ederra da, eta plakan badauka pausotxo bat, ezkerrarekin eutsi eta eskuineko eskua bota beharrekoa. Ederki egin zuen bidea. Elegante. Eta aurrekoa baino lan gutxiagorekin. Askotan, lehen bidea izaten da txarrena.

Ondoren, Peloiak ekin zion.

Laster bota zuen Mutuak:

-Oraingoan de primero!

Eta eskerrak bota zuen, hala egin genuen eta biok.

Hemen Peloia.

Eta hemen ni.

Bide mundiala benetan.

Goiz bueltatu behar genuenez, beste bide bat egiteko astia geneukan, ez gehiago.

Eta 6a+ zailtasuneko Thank You aukeratu ordez, 6b/c zailtasuneko Dun Dun Di Di bidea probatzea erabaki genuen.

-Hi, Mutu, 6b/c hori zer dek? Ez erantzun. Nik esango diat. Kateatuz gero 6b eta kateatzen ez badek 6c, ezta?

-Bai, horrelako zerbait.

Bide gogorra zen, pausoak nola egin asmatu beharrekoa. Mutuak hasieran kale egin zuen, baina falta zitzaion heldulekua non zegoen ikusi zuenean, berehala kateatu zuen.

Ondoren Peloiaren txanda.

-Ze iten diu guk Eginotik kanpo? Ez genian inoiz Egino utzi behar!

Hirugarren txapara edo iritsi zen, eta pausoa atera ezin zuela ikusita, behera jaisteko agindu zidan. Mutuak ezetz, probatzeko. Eta Peloiak baietz, jaisteko.

-A0 egin eta jarraitu zak! Goikoa ederra dek eta! -Mutuak, Peloia animatu nahian.

Baina ez zen animatu, eta jaitsi egin nuen.

Ondoren, nire txanda. Saiatu nintzen eskakeatzen, ez nuela lortuko eta abar, baina han sartu nintzen.

-Benga -Mutuak- espresak jaso behar dituk eta.

-Hik hori esatea ere! Peloiarenk dituk eta!

Librean ez, baina A0 bat edo beste eginda ederki pasatu nuen. Gorago, bidea gozada hutsa da.

-Librean tira, baina “tranpak” egiten bapo moldatzen nauk -esan nien harro-harro.

Dena dela, ez kateatuta ere, gustura ibili nintzen “balizatik kanpo”. Peloia ere bai, baina kontrakoa esaten du. Itzuli beharko dugu, ezta?

Trasteak jaso eta aparkalekura joan ginen. Ordurako bazebilen norbait Corea sektorean eskalatzen. Furgonetakoak ere jaikita zeuden. Goizean izan genuen zarata egiteko tentazioa, baina ez genuen halakorik egin azkenean.

Zumaiara itzuli, frontonean kaña bana eta txibierro batzuk hartu, eta horretan amaitu zen gure igandeko goiz buelta.

Ez neukan kronika idazteko inolako asmorik, alfertuta nabilelako eta lan dezente ematen didalako, baina, azkenean, animatu naiz. Larregik du errua.

Gortu!

 

 

Berta

Larunbatean, hilak 23, Eginon izan ginen Peloia, Mutua eta hirurok, batera eta bestera ibili ondoren.

Hasierako asmoa Berta egitea zen, Peloiak eta  biok malloia berreskuratzeko plana egin genuen eta. Baina, ostiral arratsaldean ezusteko bat agertu zitzaigun WatsAppean. Mutuaren mezua:

-Ze! Nik libre dakatenian ez al da eskalatzen!

Frontoian Mutuarekin eseri eta berehala berotu zidan belarria:

-Bihar Herri baten sustraiak egingo diagu, ezta? Bi haitz horietan hasi beharra ziok!

-Neri berdin zaidak. Peloia konbentzitzen badek, hortxe sartuko gaituk.

Eta Peloiaren erantzuna, WatsAppean:

-Goan ere jan al dik burua?

Irurtzungo Haitz Txikian eskalatzeko asmoa genuenez, goizko zazpietan irtetea pentsatu genuen; normalean baino ordu erdi beranduago, alegia.

Etorri zen Peloia Puntanuetara, Mutua eta biok jaso eta Irurtzunerako bidea hartu genuen. Mutuak bidean lo kuluxka egiteko aprobetxatu zuen, beharra izango zuen eta.

Irurtzunera iritsi (Pagozelain geratu gabe), autoa utzi eta ezusteko ederra hartu genuen.

Irailaren 15era arte eskalatzea debeketuta dagoela dioen txartel pare bat ikusi genituen. Hemen ere agertzen da.

Mutuak berehala erreakzionatu zuen:

-Hemen debekatuta baziok, han sartuko gaituk (Haitz Handira seinalatuz).

-Gora gu ta gutarrak, ezta? -Peloiak eta biok- Ezta pentsatu ere! Goazen Eginora, Bertan malloia zain zeukeagu eta.

Eta halaxe, Eginorantz abiatu ginen autoan, bi aste lehenago utzitako malloiaren bila. Oraingoan, gu iristerako, betiko “parkina” ia erabat beteta zegoen. Egia esan lau edo bost auto baino ez dira sartzen, elizaren atzealde horretan.

 

Abiatu ginen, inoiz baino beranduago, eta arazorik gabe iritsi ginen Bertaren oinarrira. Hurrengo kontua bakoitzak zer luze egin erabakitzea zen.

Ez naiz gogoratzen zer zozketa klase egin genuen, baina hau izan zen ondorioa:

Mutuak lehen bi luzeak; nik, hirugarrena eta laugarrena, eta Peloiak, azken biak.

Ekin zion Mutuak lehen luzeari, bilgunera iritsi zen, eta abisua eman ondoren, Peloia eta biok abiatu ginen, ordena horretan.

Biok iritsi ginenean, bigarren luzeari ekin zion Mutuak.

Argazki xelebrea da, bai. Konturatu naiz. Baina ez nion besterik atera eta horrekin konformatu behar.

Hirurok bigarren luzearen amaierako bilgunean geundenean, bi soketako bat askatu zuen, niri eman, eta han joan nintzen ni ere.

Hirugarren eta laugarren luzea ederrak dira, eta biek daukate “pausotxoren” bat.

Hemen hirugarren luzean. Malloiaren arrastorik ere ez!

Eta hemen laugarrenean.

Laugarren luzea amaitzen den lekuan, Udaberri egiten ari zen bikote bat agurtu, eta beheko biei hasteko agindu nien. Ederki etorri ziren biak, eta luzean izandako gorabeherei buruz hitz egiten ari ginen artean, sokak jaso, oinak zapatiletan hartu eta hurrengo zatiaren hasierara oinez abiatu ginen.

Udaberri ederra joan zaigunez, izugarrizko landaredia zegoen eta kosta zitzaigun pixka bat lekua aurkitzea.

Peloiaren txanda zen. Ekin zionean, hauxe bota zidan Mutuak:

-Ikusten al dituk elkarrengandik nahiko hurre dauden bi txapa horiek?

-Bai -nik, tonto-tonto.

-Ba, azkena bide hau egin genuenean, A0 egin huan hor!

-Hi bai akordatu! -nik.

Bideoan ikus daiteke, aurrekoan garbi pasatu ez nuen kruxa. Peloia ekinean, Mutua aginduak ematen, eta ni, grabatzen.

Atzetik ni abiatu nintzen, eta pausoa nola egin behar nuen ikusita, txukun pasatu nuela esatera ausartuko nintzateke. Mutuari are gutxiago kostatu zitzaion.

Seigarren eta azken luzearen hasieran, eztabaida:

-Eskubitik dek! -nik.

-Ezkerretik dek! -Mutuak.

Horrelakoetan, normalean, huts egiten dut, eta horixe gertatu zitzaidan larunbatean ere. Eskerrak Peloia ezkerretik abiatu zen, Mutuari kasu eginda.

Bidea amaitu genuenean, normalean baino beranduago zen, eta normalean baino bero handiagoa egiten zuen. Hala ere giro ederra, brisa iristen zitzaigunean.

Eginora iristerako ordu bat eta erdia zen, eta handik ordubetera frontonean geunden, merezitako garagardoa dastatzen.

Badakit hurrengo egunean Larregi eta Manex ere zerbaitetan aritu zirela. Ea berriren bat jasotzen dugun.

Bitartean….

Gortu!

 

 

 

Irrintzi

Gaur, ekainak 19, Aiztondon egon gara Peloia eta biok. Arratsaldeko 5etan bukatu du gaurko lana, eta Zarauzko Itxas Mendi auzoan. Hantxe jaso dut eta Uharte-Arakil aldera abiatu gara.

Giro eskasa gure inguru honetan, baina askoz ere hobea Lekunberritik aurrera.

Gortuko bi gazteok jo ta fuego gabiltza azkenaldian. Bueno, jardun baino gehiago, jardun nahian. Baina eguraldia kontra izaten dugu normalean.

Beste bi zaharrak Gortutik bota ezinik gabiltzanez, gaur bidean pentsatu dugu zatiketa egin beharko dugula, eta gure kontura jardun behar dugula. Ikusiko dugu.

Iritsi gara seiak jota hormaren azpira. Peloiak motxila handia hartu du bizkarrean, materialarekin eta bi sokekin. Nik, berriz, nire atakeko motxila txikia.

-Gidaria eta bezeroa ematen diagu, Peloi! -egin diot burla.

-Eskerrak hurbilketa ez den oso luzea!

Eta, halaxe, berehala iritsi gara hormaren azpira. Bero zegoen, eta bi bikote eskalatzen hasteko prest zeuden. Zer bide hartu dituzten ikusi zain geratu gara, besteetako bat aukeratzeko. Bikote bat Esto si es Chamonix bidean sartu da, eta bestea, Clásica Sur bidean.

Panorama ikusita, Irrintzi bidea aukeratu dugu.

-Hi hasiko haiz edo ni neu? -galdetu diot Peloiari.

-Ni hasiko nauk -animatu da Peloia.

Lehen luzea oso erraza da, eta gustura egin du Peloiak. Betiko esaldia:

-Horrelako 30 luze behar dizkiagu! Biba konforta!

Peloiak motxila handia behean utzi du, baina nik nere motxila txikia bizkarrean eraman dut, ura behintzat eskura izateko.

Bigarren luzea. Nire txanda. Ezagutzen nuen bidea lehendik (duela dozena bat urte edo eginda), eta banekien plakako pauso finak dituela luzeak. Gainera, eguzkitan haitzaren itsasgarritasuna ez da hain ona izaten, eta sufritzen ikusi dut nire burua. Bai sufritu ere. Luzearen azken parabolta txapatu gabe eskuinetik “ihes” eginda iritsi naiz bilgunera. Eskerrak arte eder baten itzalpean dagoela. Izerditan blai: beroa, nerbioak… Ura edan eta Peloiari igotzeko agindu diot.

Hari ere kostatu zaio, baina ederki iritsi da bilgunera.

-Hurrengo luzea nondik deu? -galdetu dit.

-Hiru bide zeudek: ezkerrekoa, Clásica sur; erdikoa, Irrintzi; eta eskuinekoa, Fliparax.

Beraz, erditik jo du, txintxo-txintxo. Bilgunean esan duen moduan, asko igartzen da horman aurten ordu gutxi pasatu ditugula. Konfiantzaz eta  nahiko flojo gabiltza.

-Larunbatian berriro ere gortzea jun behar diu, e! -bota dit.

-Atxartera, lehen ere han ederki ikasi genuen eta! -jarraitu du.

Hirugarren luze horren bukaeran, iruditzen ari zitzaidan Fliparax bidearen aldera jo nahi zuela, eta ezkerretik joateko esan diot.

Iritsi da bilgunera, eta joan naiz ni ere. Luze hau askoz ere hobeto igo dut, baina burua hurrengo luzean neukan eta ez nengoen batere lasai.

Bilgunera iritsi naizenean, esan dit luzearen bukaera eskuineko pitzaduratik egin behar dela, nik egin dudan moduan, eta ez ezkerretik, nik Peloiari agindutako moduan.

Urduri nengoen. Luzeari ekiteko beldurrez.

-Ingo al dek hik, Pelon? Eske no me encuentro… -esan diot.

Hastera zihoanean, berriz:

-Ze ostia! Gortu in behar diu! Ingo diat nik, gaizki bada ere.

Eta abiatu naiz. Eta eskerrak. Luze horretan gozatu dut gehiena. Pitzadura eder batetik hasten da. Gozada hutsa. Plaka bat pasatu ondoren, inurritegi bat zapaldu dut eskuineko eskuarekin, eta inurriak besoan gora etortzen hasi dira.

Laster alde egin dut handik.

Bilgunera iritsi naizenean, pozik zoratzen nengoen. “Eskerrak gortu degun” esaten nion nere buruari. Gauza ederra da, niretzat behintzat, astegun batean horrelako aukera izatea.

Prestatu dut bilgunea, eta hasi da Peloia ere gorantz.

Giro mundiala zegoen, baina mendebaldean lainotuago ikusten zen.

“Bideo” bat:

Luzea bukatzen.

Rapela prestatu eta bigarren bilguneraino jaitsi gara, bi sokak elkartuta. Handik beste rapel bat, eta lurreraino. Barritatxoa jan, trasteak jaso eta poz-pozik autora.

Autora iritsi garenean, Peloia konturatu da beste auto baten kristal hautsi bat zegoela, justu gure autoaren ondoan. Han bertan hautsitakoa, beraz.

-Hemen ere lapurretan ibiltzen al dira?

-Fiatu hadi!

Eta horrela joan da gure gaurko kontua. Larunbatean, Berta egitera, malloia errekuperatzera.

 

Gortu!

Eguraldia ez dago gure esku

Gaur goizean, Eginon izan gara Peloia eta biok. Goizeko sei terditan jaso dut Larretxon (pixka bat beranduago, baina Larregi ez zegoenez ez da ezer gertatzen).

Eguraldi ederra zegoen, zoragarria. Tunela pasatuta Araban sartu garenean:

-Joño! Behe lainorik ez! Hau berria dek!- Peloiak.

Eginotik Nafarroa alderantz, berriz, pixka bat zatarxeagoa zegoen, baina giro ederra.

14º Eginon, baina, hala ere, kamiseta hutsean abiatu gara, lehenengo aldapan berotuko ginela jakinda. Iritsi gara Berta bidearen hasierara, han zegoen kaka piloa harri batekin kendu, eta eskalatzeko trasteak janzteari ekin diogu.

Eltxoak ere eraman ditugu gaur. Gure atzetik etorri dira hormaren oineraino. Eta gero ere, gurekin jarraitu dute, itzal baten moduan. Larregi eta biok 1985ean Tozal del Malloko Ravier bidea egin genuenekoa etorri zait gogora. Han ere, bilgunera iritsi eta pixka batera, gure eltxo hodeia iristen zen atzetik.

Itzul gaitzenen gaurkora.

Peloia mallatuta zegoen: ezkerreko besoa urratuta, aurpegiaren ezkerreko aldea ere bai, bizkarra…

-Goan ere eskalatzea jun gabe mina hartuta! Ze ibili haiz?

-Sekreto, sekretito.

-Eta gortzeko asunto hau, nola ingo yu, Peloi?

-Lehengo igandian ni hasi nitxuan, ba gaur hasi hadi heu!

Eta, horrelaxe, nik ekin diot lehen luzeari. 8ak eta 8 minutu erlojuak orduantxe. Bidea 6 luzekoa da, eta horietatik 3 luze 5c mailakoak. Banuen urduritasun pixka bat bart arratsean, baina lasai ekin diot, hala ere. Lasai, baina baldar xamar. Lehen luzea izaten da, normalean, deserosoena.

Iritsi naiz bilgunera, soka jaso, abisua eman, eta han agertu da Peloia. Mallatuta egon arren, ondo ibili da, eta berehala ekin dio bigarren luzeari.

Eguraldi ona, haizerik ez, eguzkirik ere ez (Berta bidean goizez ez du eguzkiak jotzen), eta gustura ari ginen tirriki-tarraka.

Artean zerua ez zegoen oso ilun, edo ez diogu erreparatu.

Eltxoek, bai, eltxoek han jarraitzen zuten, kaka ematen.

Bidean, harri sueltoak pilatuta erlaitzetan, belarra izugarri luze… Aspaldi inor pasatu gabe. Normala da, aurten daukagun giroarekin.

Iritsi naiz bigarren bilgunera, trasteak hartu, eta hirugarrenari ekin diot.

-Goan hasten dek ona, Pelon!

Abiatu naiz. Lehen bi txapak txapatu, eta zailtasunak hasten diren lekura iritsi naiz.

-Aurreko batian Mutuak eta hik eskubiko heldulekua erabili gabe egin zenuten pausoa -esan diot Peloiari.

Baina, nik gogoan nuen non dagoen eskuineko helduleku hori, eta aise egin dut pausoa. Lasaitua hartu du Peloiak. Pixka bat harrituta ere geratu da, purrusta espero zuen eta.

Txapatu eta martxan jarri orduko, Peloiari iruditu zaio eltxoak atakatzen hasi zaizkiola. Baina, ez:

-Ostia, Apolo, euria!

Nik, behingoatik, Larregiren posea hartu dut, eta pentsatu dut berehala pasatuko zela.

-Bilguneraino joango nauk, ez? (Malloia ez uzteagatik).

-Ez, ez. Dana bustitzen ari dek. Hobeto dek malloia utzi eta bertatik jaitsi!

-Susordene!

Eta, horrelaxe, malloia arnesetik kendu, paraboltaren txapan sartu, eta Peloiak bigarren bilgunera jaitsi nau. Handik, lehen bilgunera jaitsi nau, eta, ondoren, nik bigarren bilgunetik lehenengora jaitsi dut Peloia.

-Goain nola ingu yu? -Peloiak- Hik Trea ez dek ekarri, ezta?

-Ez. Baina, igual dek. Nik hi deskolgatuko haut, eta, gero, rapelean jaitsiko nauk hiru tukanakin.

Izan ere, lehen luzea luzeagoa da eta ezin genuen elkar deskolgatu, soka ez litzatatkeelako lurreraino iritsiko.

Jaitsi gara, eta horma blai zegoela ikusi dugu.

-Geratu dik! Hau segituan lehortuko dek!

-Ta goan ze in behar diau, berriz hasi?

Eta horretan ari ginela, berriro ere euria. Gutxi, baina euria.

Beherako bidea hartu dugu.

-Hemendik jaitsi al gara inoiz?

-Ez, hemendik igo egiten gaituk.

Harritza bukatu eta basoa hasten den lekuan:

-Aibadios, Peloi! Hor jendia ziok!

Lau mutil zeuden, gu baino zaharragoak, itxuraz. Gu baino gazteagoak ez behintzat. Poz berezia hartzen dut horrelakoetan, oraindik ibilbide pixka bat geratzen zaigula pentsatu nahian.

Han bota digu batek majo-majo:

-Al que madruga se le jode el dia!

Kuatroporkuatruakin ez zeuden ba!

-Holako bat erosi behar diat nik -Peloiak.

Izan ere, askotan aipatzen dugun kontua da zer izango litzatekeen horrelako traste batean ia hormaraino bertaraino joatea.

Haiek ere, etsita, kuatro por kuatroan sartu, eta beherako bidea hartu dute. Guk behintzat ia bide erdia eskalatu dugu, eta gustura. Haien bidea jarraitu dugu.

-A, joño, hemendik beste Cujoren paretik pasatuko gaituk -Peloiak.

Hara iritsi garenean, esan diot argazki bat aterako niola Cujori.

Ba argazkian ikusten den soka hori etenda dago. Cujo zaunka hasi zaigu amorru betean, eta soka eten du. Eskerrak hesia dagoen.

Bidean aurrera jarraitu dugu eta hesia amaitzen den parean txakur bat atera zaigu. Hura sustoa. Cujo zela uste genuen, baina ez. Hura ez zegoen gure aurka.

Baina, berehala erreakzionatu dugu:

-Hi, honek irten badik, Cujok ere aukera izango dit, ezta?

Eta, besterik gabe, saltaka abiatu gara Eginorantz.

Zumaiara iritsi garenean, frontonean zerbeza bana hartu dugu eta Ibanek lanperna batzuk atera dizkigu. Hau bai esponsorra!

Gaur gortu dugu, baina ez gara erabat asetu. Hau osatu beharra dago.

Aurreko astean

Aurreko igandean ere Eginon izan ginen, Peloia, Lope eta hirurok. Susi bidea egin genuen. Lehen hiru luzeak Peloiak egin zituen buruan, eta azken hirurak, nik. Lope, berriz, ondo eta gustura. Hala esan zuen behintzat.

 

Gortu!

Irati

Igandean, goizeko sei eta erdiak aldera arranplara iritsi nintzen eta han zegoen Larregi zain. Autoan sartu eta abian jarri ginen.

-Ta Peloia?

-Guardia omen zeukak.

-Aitzakiak! Ta Mutua?

-Guardian, ezta? Eta soka berria alferrik galtzen!

Giro ederrarekin abiatu ginen, baina Gasteiztik atera orduko, egundoko behe-lainoa aurkitu genuen. Baina ez zegoen kuidadorik, altuera txikia izaten du eta.

Ziordian autoa utzi eta oinez abiatu ginen, harrobi aldera.

-Autoa honaino ekarri besterik ez! -Larregik.

-Bai, arrazoia daukak. Uste nian bidea okerrago egongo zela. Hurrengorako bazekiat.

Gainera, kaskoa autoan ahaztu zitzaidan. Baina, atzera bila ez joateagatik, biserarekin eskalatzea erabaki nuen. Ez dut berriro egingo.

Artean ez zebilen inor, noski. Gu izaten gara, normalean, goiztiarrenak. Eta hala komeni, eguzkiak gehiegi berotu baino lehen, babesa bilatzeko. Irudi ederrak eskaintzen ditu behe-lainoak.

Hurbiltzen.

Iritsi ginen Irati bidea hasten den lekura.

Lehen bi luzeak nahiko belartsuak dira, eta sentsazioak ez dira onegiak izaten. Baina, hirugarrenetik aurrera bidea askoz ere ederragoa da.

Larregi hasi zen bidea egiten.

Banoa ni ere.

Bigarren luzean neu jarri nintzen buruan, eta kosta zitzaidan seguruak aurkitzea eta bideari jarraitzea.

Iritsi nintzen bilgunera, eta berehala etorri zen Larregi ere.

Hirugarren luzean, gauza aldatzen hasi zen. Larregiren txanda zen, berriro ere, eta gustura somatzen nuen horman gora.

-Hau bai, Xabier! Hau bai! Horrelako metro asko behar dizkiagu!

Bukatu zuen luzea, eta ni abiatu nintzen atzetik.

Hurrengo luzeak ezkerrera jotzen du, trabesian. Oso erraza da. Abiatu nintzen, eta metro gutxira, arroka-zubi batean bilgunean egin eta Larregirik etortzeko esan nion.

-Hau ez dek bilgunea! Ez al dek ikusten hor goian beste puntu gorri bat dagoela?

-Arrazoia! Honaino ailegatu haizenez, segi bilguneraino.

Eta han joan zen. Hurrengo luzea, bosgarrena, Larregiri egokitu zitzaion.

Leku horretatik aurrera plaka izugarri politak daude, gure gustukoak.

Larregik bilgunetik ateratako argazkia.

Hurrengo luzean neu jarri nintzen berriro buruan. Hala tokatzen zen eta. Plakara iritsi arte ez dago asegururik, baina bai pitzadura ederrak. Haietako batean sartu nuen Larregiren fisurero bat.

Plakara iritsi eta hortxe hasi zen eguneko dantza. Pauso ederrak.

Eta berehala etorri zen Larregi. Urari tragoska bat jo (nik ez nuen eraman, motxila minimalista prestatu nuen eta), eta azken luzeari ekin zion.

Igo nintzen ni ere, bostekoa eman eta galdetu nion:

-Ze ordu deu?

-Hamarrak eta laurden.

-Ez gaituk makalak! Bigarren luzean erdi galduta ibilita ere, bi orduan bidea likidatuta!

Litxarreriren bat jan, zerbezarik ez, trasteak jaso eta beherako bide luzeari ekin genion.

-Bidaliok Peloiari argazki bat, eta esan Odolaren mintzoa (5b, 150 m) egin dugula. Kazula-kazula!

-Oraindik ere sinistu egingo dik gainera!

Beherako bidean, Marieta izeneko bidea seinalatu zidan Larregik.¡

-Hori ere egiteko zegok!

Eskuinerago ere txaparen baten distira ikusi genuen, baina zer bide izan daitekeen arrastorik ere ez. Ea norbaitek ikertzen duen pixka bat Interneten.

Jendea zebilen Birra morettin. Batzuek bigarren luzean zeuden, eta beste batzuek, azken luzean. Gu bigarren bilgunean geundenean iritsi zirenak seguru asko.

Eta gero eskalatzera zihoan bikote batekin gurutzatu ginen.

-Ze pereza orain eskalatzera joatea, ezta?

-Bai, eguzki galdatan… Tabernan zerbeza freskoa hartu beharrean!

Iritsi ginen herrira, tabernara joan eta… Itxita!

-Inoiz baino goizago bukatu diagu eta! Ze nahi dek ba?

-Orduan, frontonean hartu beharko diagu.

Eta, horrelaxe, Zumaiara etorri ginen bueltan.

Hurrengo asteburuan (laster) ea nola gabiltzan boluntario aldetik. Sokak erabili gabe usteltzea pena izaten da.

Gortu!

 

Aiztondora, siestarik gabe

Ostiralean kuadrilako afaria egin genuen. Ondoren, mus partida, nola ez. Eta Klaudio eta biok berriro ere arrasatu egin genuen, nola ez!

Larunbat goizean, ohea utzi ezinik, pentsatzen ari nintzen zer kristotarako joan behar dugun eskalatzera ajea izango dugula jakinda. Hala ere, hitza emandakoan bete egin behar denez, larunbat arratsaldean Aiztondora joan ginen Peloia, Lope eta hirurok.

Arratsaldeko lauretan atera ginen Zumaiatik. Giro fresko samarra zegoen Zumaian ordu horretan. Arranplan jaso nituen biak (Lope minutu bat berandu iritsi zen), autobidea hartu eta Leitzarango autobidean barrena, Irurtzun pasatu eta hango horma tzarrei begira flipatzen egon ginen.

-Daon siesta giruakin ze egiten diagu guk hemen? -Peloiak, bidean gindoazela.

Eta ni amorratuta:

-Gustora egingo nikek siesta nik ere!

Baina, gortu behar denean, gortu egin behar!

Uharte Arakilen, salgai zioen letrero bat ikusi genuen etxe batean, eta Peloiak berehala bota zuen:

-Hara! Larregiri esan beharko zioagu etxea erosteko Uharte Arakilen!

Aralarrera igotzeko zementuzko pistan gora abiatu eta berehala utzi genuen autoa bide bazterrean. Beste auto bat eta furgoneta bat behintzat bazeuden, seinale horman norbait aurkituko genuela.

-Krokisa ekarri al dek? -Peloiak.

-Bai. Mobilean zeukat -nik.

-Mobila ta ostiyak! Antiejoik gabe ez ziok ezer ikusterik! Lehen paperean ekartzen genian.

Iritsi ginen hormaren azpira. Ezkerreko aldean, Clásica Sur inguru horretan bikote bat ari zen eskalatzen. Gure asmoa Iñaki Goñi egitea zen, baina han inguruan bi neska eta gizon bat ari ziren eskalatzen. Krokisean X letraz markatuta dagoen bidea ari ziren egiten.

Gu iritsi ginenean, gizona bidea amaitzen ari zen. Ajeak aje, gustura geratu ginen Peloia eta biok gizona gutxienez gu baino hamar urte zaharragoa zela pentsatuta.

Elkarri begiratu eta:

-Ño! Oraindik urte batzuk bazeuzkeagu eskalatzeko!

Ondoren, neska bat hasi zen igotzen. Iñaki Goñi bidea libre zegoela ikusita, hari ekitea erabaki genuen. Peloiak espedizioetako motxila handia eraman zuen, eta hantxe utzi zuen.

Peloiak lehen bi luzeak eta nik azken biak egingo nituela erabaki genuen. Oraingoan ez naiz gogoratzen Peloiak hala agindu zuen edo nik neuk proposatu nuen.

Han hasi zen behintza gizona goraka, poliki-poliki. Ajea ez da ona izaten eskalatzeko, eta Peloiak duda dezente zeukan, ez zen asko fio nirekin:

-Seguru al hago hau dala?

-Bai, motel. Arranka!

Peloia eskalatzen, ni aseguratzen, eta nire mobila motxilan. Eskerrak Lopek argazkiren bat atera zuen.

Lehen bilgunea bainuontzi antzeko batean egiten da. Iritsi zen Peloia, bilgunea prestatu eta sokak jaso zituen.

-Hasi hadi heu -esan zidan Lopek- hartara espresak jasoko dituk, eta niretzako lan gutxiago.

-Hik gaur ez dek espresik bota nahi, ezta?

Eta halaxe, abiatu nintzen. Berehala etorri zen Lope atzetik.

Nahiko baldar aurkitu nuen nire burua, baina pentsatzen nuen aurrera egin ahala gero eta hobeto ibilitzeko nintzela. Iritsi ginen Lope eta biok bilgunera, eta Peloiak bigarren luzeari ekin zion. Ez da luze zailegia, baina pare bat pauso baditu, ongi begiratu beharrekoak.

Bigarren luze horretan ere lanak izan nituen, eta hori bidea ezagutzen nuela. Peloiak esan zuen bilgunea ez zela erosoa hirurentzat.

Horixe ezetz, pentsatu nuen nik, baina horrelakoak askotan gertatzen dira, eta berehala aurkitu nuen konponbidea. Bilgunera iritsi nintzenean, Loperi zegoen lekuan geratzeko esan nion. Peloiak soka bat askatu, nik soka hura lotu, eta berriro ere Loperi jarraitzeko esan genion. Bilgunera iritsi zenean, hirugarren luzeari ekin nion.

Aurten iaz baino askoz gutxiago ibili gara horman, eta hori asko igartzen da. Rokodromora joaten gara, eta akaso indar pixka bat hartuko genuen (nik gutxi, Peloiak dezente), baina buruak horman ohituta egon behar du, lasai ibiltzeko eta gozatzeko.

Ederki sufritu nuen bilgunera iristeko. Baina, tartearen maisuaren esanak gogoratuz, txapatzen sufrituz, iritsi nintzen bilgunera.

Hasi zen Peloia eskalatzen, eta Lope atzetik zintzo-zintzo. Hemen ederki igarri zuen Lopek horman geundela, sekula ez zen eta horrelako horma batean egon.

Argazkian ondo ikusten ez bada ere, luzearen amaieran desplometxoa dago, plakara irten aurretik. Eta hortxe dago luzearen kakoa, kruxa.

Elegante samar iritsi zen Peloia ere bilgunera. Eta, ondoren, Lope igo zen. Lanak eman zizkion luzearen amaierak, baina txukun atera zen.

Azken luze erraza egin eta oinez abiatu ginen beherantz.

Ni nindoan aurretik eta basurde bide batetik jaisten amaitu genuen.

Autora iritsi baino lehen, Lope Peloiaren motxilaren bila joan zen hormaren oinera (hau bai mutila!), eta Zumaiara itzuli ginen.

Frontonean tragoa hartu eta espedizio buruak esan zuen askoz gehiago joan behar dugula horman eskalatzera, rokodromoan ez dela ikasten, horman oinekin eta buruarekin eskalatu behar dela, eta bla bla, eta fiu fiu.

Hurrengoan gehiago eta hobeto.

Ahal bada behintzat.

Gortu!