Untzillatx

Atxarten dago Untzillatx mendia (941 m). Mendebaldean Mugarra eta ekialdean Alluitz menditik Anbotora arteko kresta ederra.

Atzo egun mugitu samarra izan genuen, eta gaur goizerako ez neukan plan argirik. Atxartek boleto asko zituen. Gaztetan trenez joaten ginen Durangoraino ostiral arratsalde edo gau partean, eta handik oinez joaten ginen Atxarteraino. Eta hantxe pasatzen genuen asteburua. Igande arratsaldean berriro Durangoraino oinez joan, motxila handia bizkarrean hartuta, eta Zumaiara. Hura bai zela bizimodua!

Goizeko zazpiretan, Larregi nire bila etorri denean, motxilaz eta sokaz gain, krokis piloa neukan esku artean: Aritxulegikoak, Kopakarrikoak, Atxarteko Untzillatxeko hegoaldekoak… Eta azken hori erabili dugu azkenean.

Zumaiatik atera eta Urkiolarako bidean dagoen Gatzaieta baserriaren ondoko parkingean utzi dugu autoa. Fresko zegoen artean.

Elegante azaldu zaigu Untzillatx mendia. Harria, harria eta harria. Harri piloa dauka mendi horrek, Atxarteko harrobiek haginkada ederrak eman dizkioten arren.

Duela hamar bat urtetik hona edo, bide mordoa zabaldu dute Untzillatxen hegoaldean. Sektore asko daude, eta liburuxka bat ere atera zuten 2008an, eta huraxe erabili dugu gaur. Hemen ere ikus daitezke krokisak. Lan galanta egin dute Durango aldeko hauek.

Lehen ere eskalatu genuen Elosuko harrobia izeneko sektorean, baina urteak ez dira alferrik pasatzen, eta bertako eskalada gida egin zutenetik bide berriak ere zabaldu dituzte.

Kontua da krokisean agertzen ziren bideak baino gehiago zeudela horman. Eta, jakina, ez dugu lehenengoan asmatu.

Hasteko, Landatu pague… (5c, 28m) bidean sartu gara (gure ustez).

Larregik ekin dio.

Halako batean, desplometxo batekin topo egin du, eta krokisa begiratzeko eskatu dit. Azkenean, ezkerreko aldera jo du eta egin nahi genuen bidearen bilgunera iritsi da. Gaurkoan, Peloiak kale egin digu. Aurreko astean guardia, aste honetan mendira… Gero astegun burutxuritan tximuarekin egon behar, edo plafoian, tximinoarena egiten.

Ondoren, nik egin dut bide bera, eta bigarren saiakeran asmatu dugun nahi genuen bidea egiten.

Hurrengo urratsa argi eduki du Larregik:

-Oroimen deika ari zikak!

Lehendik ere ezagutzen genuen bide hori, baina, berriro ere, gaizki sartu gara. Larregiri esan diot nondik joan behar zuen, baina memoriak huts egin dit, beste behin ere. Ezkerreragoko bide berri batera bidali dut, baina gero bueltatu da egin nahi genuen bidera: Oroimen (6a, 45m). Ederra.

Bilgunera iristen ari zela, soka bat ikusi dugu goitik behera jaisten. Laster azaldu da sokaren jabea ere, goiko bilgunean. Bakarrik etorri da. Goitik rapelatu eta top-ropean eskalatzen egon da gri-griarekin. Mutil jatorra. Eskertzen da horrelako jendean mendian.

Atzetik ni.

Hiru bide egin ondoren, eguzkia sartu da, jendea iristen hasi da, eta Untzillatx mendiaren gailurrera igotzea pentsatu dugu. Izan ere, hainbeste aldiz egon gara Atxarten, eta ez genuen Untzillatxen gailurra ezagutzen. Pozgarria izan da, behingoagatik, gu baino jende helduagoa (zaharragoa) ikustea.

Traste guztiak jaso eta gorantz abiatu gara.

Egia esanda, harrituta geratu naiz lekuarekin. Ederra, inpresionantea, jesukristoren plakak, garbi-garbiak, txorrerak, desplomeak, karehaitzaren kolore gris ilun hori…

Merezi izan du goranzko ahalegin horrek. Ez da Peloia gaur gailurra egin duen bakarra. Guk ere egin dugu bat, aspaldiko partez.

Bagoaz gorantz.

Haitzaren itxurarekin, formarekin eta abarrekin aluzinatzen egon naiz.

Gainera, Untzillatxeko igoera guztian eskalatzeko bide pila bat dago. Gehienak gogorregiak guretzat. Baina harrigarri politak.

Uste baino luzeagoa izan da igoera.

Mendia hegoaldetik mendebalderantz igotzen da.

Gora iristen.

Iparraldera, Durango, Urdaibai…

Gailurreko buzoian, bi txartel zeuden. Jaso egin ditut. Pentsatzen dut dagozkien klubera bidali beharko direla kartaz, garai batean egiten zen bezala. Baten batek baldin badaki, jakinarazi mesedez.

Hemen gaude biok, jator-jator, atzean Mugarra daukagula.

Eta hemen, kronista sufritua (zenbat lan ematen duen honek).

Atentzioa eman digu tontorra baino metro gutxi batzuk beherago ikusi dugunak. Lasarteko gizon batek pago bat (edo akaso gehiago) landatu du, eta kurioso-kurioso ari zen pagoari itxitura egiten, animaliek ez jateko, edo gure moduko animaliaren batek ez zapaltzeko.

Zerbezatxo bana edan (ez dakizue ze ondo sartzen den han goian), barritaren bat jan eta behera. Gatzaietan, autoa bero baino beroago zegoen. Baina Urkiolan gora zihoazten txirrindulariak, haiek bai zeukatela beroa! Izango zen han probaren bat edo, jesukristoren txirrindulari pila zebilen eta Urkiolan gora, bakoitza bere dortsalarekin.

Mañariaren ere jendetza zebilen. Bazegoen festaren bat edo.

Zumaiara etorri, frotoian zintzurra busti eta hortxe bukatu dugu gaurkoa.

Gortu!

Urdaburu ertz herrikoia (Kopako harria)

Atzo, egunsenti ederrarekin hasi genuen eguna. Kopako harrian izan ginen Larregi eta biok.

Goizeko zazpietan jaso nuen moilan eta Oiartzun aldera jo genuen. Esan nion etxetik atera nintzenerako Azkoin baserria eguzkiaren argitan zegoela.

Pasatu ginen Aritxulegi gainetik, tunela zeharkatu eta Endarako urtegira iritsi ginen, Nafarroan, Lesakako bidean.

Errepidearen gainean ikusten den hori da Kopako harria (Kopakarri ere esaten zaio). Jatetxe baten ondotik pasatu, eta zementuzko pista batean gora joan ginen.

Hauxe gure parkinga.

Eta abiatu ginen Kopako harri aldera.

Lehen ere izan ginen paraje hartan, baina pasatuko ziren hamabi bat urte harrezkero.

Azkarregi joango ginen akaso, lehen bueltan ia mendiari buelta osoa eman genion eta. Iparraldeko aldera iritsi bezain pronto buelta hartu eta bigarrenean berehala bilatu genuen Urdaburu ertz herrikoia bidearen hasieran.

Bidearen hasieran, perretxiko bila.

Larregik ekin zion lehen luzeari.

Azkar abiatu zen, horregatik ikusten da argazkia mugituta. Hasi eta berehala pauso arraro samar bat dauka bideak. Asko pentsatuz gero besaurrea kargatzen duen horietakoa.

Hotz samar harrapatu gintuen, baina handik aurrera bideak ez zeukan misterio handirik, zailtasun aldetik.

Hemen ni lehen bilgunetik bigarren luzearen hasierara iristen. Parajea ikaragarria da.

Larregi inspiratuta zegoenez, bigarren luzea ere berari utzi nion.

Larregi gorantz eta ni aseguratzen.

Itzalek irudi ederrak erakutsi zizkiguten.

Bukatu genuen bigarren luzea ere. Eta azkenik, nik ekin nion hirugarren eta azken luzeari.

Larregik argazkian bi putre atera zituela esan zidan. Ez nuen ikusten zer edo nor neukan gainean, baina banekien zertaz ari zen.

Berehala iritsi zen Larregi bilgunera. Eguzkitan .eus-eko kamiseta zuri horrekin, kosta egiten da ikustea.

Elkarri eskua eman, urari trago bat jo, barritaren bat jan eta beherako bidea hartu genuen.

Artean goiz zenez, Eguzkilore sektoreko Bisben bidean sartu ginen. 5c-ko zailtasuna du eta ongo samar egingo genuela uste genuen. Ederki apaldu gintuen bideak.

Nik ekin nion.

Hortik gora horma oso bertikal jartzen da eta atzerantz ere botatzen du argazkian ikusten den ertzera iritsi bitartean. Hala ere, helduleku onak ditu eta ez da hain zaila horraino iristea.

Ondoren hasi ziren kontuak. Zuzenean, ezin. Eskuinetik, ezin. Azkenean, pixka bat ezkerrera jo nuen, eta pasatu nuen trantzea, nola edo hala.

Nire arrakasta ikusita, Larregik soka goitik zuela eskalatzea pentsatu zuen.

Oraingoan behintzat .eus-ekoak gustura egongo dira gurekin. Kasualidadez (egia da) Larregi eta biok .eus-eko kamisetarekin agertu ginen, eta etekina atera nahi diogu, hurrengoan beste kolore bateko kamisetaren bat jasotzeko asmoz. Izan ere, kamiseta zuria egokia izango da yatean ibiltzeko, baina mendirako…

Soka goitik izan arren, nahiko lan izan zuen Larregik ere. Baina ederki ikusten zaio sponsorraren propaganda.

Larregik amaitu zuenean, berotzen hasita zegoenez, goiz samar izan arren Zumaiarantz abiatu ginen. Abiatu, bai, baina Arritxulo aterpean geldialdia egin genuen lehenik. Hidratazio planaren lehen zatiari ekiteko.

.eus eguna amaitzeko, frontoiaren kanpoan hidratatzen ari ginela,

Gorkak esan zigun bera ere kamiseta berdin-berdinarekin ibili zela goizean lasterka. Ez dago kexatzeko moduan nik dakidan bat.

Gortu!

 

 

Rock Circus

Rolling Stonesen disko ezagun bat da Rock and Roll Circus, eta Ziordian badago Rock Circus izeneko bide bat. Bururatu zait izena agian hortik datorkiola. Huraxe egiteko gogoa geneukan, eta atzo joan ginen azkenean, hiruko osoa, Gortuko trinitatea.

Argazkiaren ezkerreko espoloi zuri dotore hori Ziordiako espoloia da. Hori ere egin beharko dugu egunen batean. Baina, atzo egin genuena, erdi-erdian geratzen da. Itzaletan ikusten den lekutik hasi eta zuzen samar goraino.

Goizeko zazpietan etorri ziren Larregi eta Peloia nire bila. Hotz egiten zuen, baina eguraldi ederra zegoen. Araban, ordea, izotza ikusten genuen nonahi (gatz piloa ere bai errepidean botata) eta Peloiaren autoko termometroa -2º C-raino jaitsi zen. Eskerrak maiatzaren lehen eguna zen.

Iritsi ginen. Ez dakit besteak, baina nik gorputza ez neukan erabat bere onera etorrita. Errepetiziotako eguneko parranda batek zer aje uzten didan ikusita, hobe dut parranda gutxiago egin eta mendira gehiago joan.

Autoa harrobiaren sarreran utzi.

Eta poliki-poliki hormarantz.

Lehen bi luzeei Peloiak ekin zien. Lehena oso erraza da, eta ez oso polita. Belarra, lurra…

Hotz egiten zuen, eta itzala lehen luzean bakarrik aurkitu bagenuen ere, hatzak berehala hozten zitzaizkidan.

Tramiteko lehen luzearen ondoren, bigarrenari ere Peloiak ekin zion.

Lehenengo segurua txapatu eta babaresara. Pauso gogor samarra dela ematen du, baina babaresan sartu ezkero, erraz samar egiten da.

Kontuak gorago hasi ziren.

-Bazekiat zeatik esaten dioten “gotas de agua”- Peloiak- Hau blai ziok!

Ur tanten zatia (gotera ere entzun izan dugu) amaitzean, zati lehorrera sartzeak yu-yu pixka bat ematen zuen, katu-hankek irrist egingo zutela zirudien eta.

Luzea ondo luzea zen: 55 metrokoa. Badoa gorantz (eta ni ahozabalka hasteko beldurrez).

Bigarren bilgunera iritsi eta abisua eman zuenean ni abiatu nintzen, eta atzetik, Larregi.

Hurrengo luzea, Larregirentzat.

Orduantxe konturatu ginen katu-hanka berrien premia duela, edo zaharrei zola aldatzekoa.

Gora eta gora beti.

Peloiak eta biok ere luzea eskalatu, eta eskuinerantz jo zuen Larregik. krokisean II eta III mailakoa dela jartzen badu ere, tentuz ibili beharra dago.

Iritsi nintzenean, hurrengo luzea nik egin behar nuen ideia neukan, baina Larregik egiteko gogoa azaldu zidan, eta gustura utzi nion.

Ekin!

Luze ederra da, plaka bertikal samarra. Luzearen erdialdera dago bideko kruxa (honezkero ohitu zarete). Atsedentxo bat hartu, eta ederki atera zuen Larregik.

Gero ni abiatu nintzen. Nahiko ondo iritsi nintzen kruxera (uste baino askoz okerrago, egia esan). Pausoari begiratu, nire soka espresetik atera, eskuineko eskuarekin A0 egin eta ezkerreko eskua kazora. Txupao. Gero izango ziren kontuak. Hor nago kruxa pasatu ondoren, ezkerrerantz joanda, luzearen amaieraren bila.

Peloaik, plafoiko gizonak, ederki egin zuen pausoa. Baina bilgunera iritsi zenean errieta egiten hasi ez zitzaidan ba!

-Saiatu ere ez hain egin! Biuna! Saiatu ere ez!!!!

Ez dakit zer egin nion Peloiari, autoan ez nuen behintzat puzkerrik bota, baina haserre zegoen nirekin. Azken luzeari nik ekin nion. Bazen ordua. Bilgunean Peloia marmarrean entzuten nuen: “Hau ai dek orain ere esplikaziyuak ematen!”. Eta geroago Larregi barrez.

Aurreko astean isiltasunaz ederki gozatuko zuten hauek. Hemendik aurrera garai batean Justanean musean bezala ibili beharko dut: hitzik egin gabe. Hau da marka!

Bukatu nuen luzea, eta han etorri zen beste parea.

Aurrena karakola.

Eta gero, barea.

Kar-kar. Mendekatia izan ni ere…

Maiatzak 1. Bezperan amaitu ziren Santelmoak. Ez dakit horregatik edo zergatik, baina zerbezarik ez.

Trasteak jaso. Barritaren bat jan eta beherantz, harrobian barrena.

Itzaletan ikusten den hori elurra da, edo txingorra bestela.

Ezin esan asko gozatu nuenik atzokoan. Bideak oraindik harri solte ugari du, baina pentsatzen dut jendea pasatu ahala garbituz joango dela. Ea zer dioten beste biek.

Gortu!

 

Santelmotan, Elmer

Atzo
Argitu dezadan lehenbailehen: gaurkoan hau idazten duena ez da blog honetako idazkari ofiziala, Apolo, baizik eta Gortuko trinitatearen presidentea, Larregi, alegia, eta horrek badauka azalpena. Astean zehar gortzen aritu gara, igandeari begira, Ziordian Rock circus izeneko bia egiteko asmotan Peloiarekin, baina atzo arratsaldean Apoloren uasapeko mezua Gortu taldera: “Bihar ezin diat jun gortzea”. “Uiiiiiiiiiiiii, arrazoi handi samarra izan behar dik”, pentsatu nuen. Total, Apolok taxistatza egin behar zuela gaur goizean eta ezin zela etorri. “Biuna!”, suabeena, Peloiak; ni, berriz, Evaristoren liburu batekin akordatu nintzen, askotan bezala: Por los hijos lo que sea.

Peloiari B plana proposatu nion: Elmer egitea, Eginon. Duela hilabete batzuk egin zuten Apolok eta berak (ikusi orduko kronika hemen), eta Circus hurrengorako uztea, hirurok gaduenerako. “EA konforme”, Peloiak.

 

Gaur goizean jaiki naiz…
Amaiako plazan geratuta nengoen Peloiarekin, 07:00etan. Loa amenizatua izan dugu Moila inguruko bizilagunok (bai, zahartzen ari naiz), eta bereziki akordatu naiz txosnetatik ailegatu zaidan abesti batekin: “Se acabó la diversión, llegó el Comandante y mandó a parar”, baina ez da etorri Fidelik eta musikak ozen jarraitu du gau osoan.

Etxetik irtetean, Arranpla aldetik sartu naiz Amaiako plazan, Marina alderako perspektiba hobea izateko, eta a zer panorama! Peloia zain neukan. “Jode, honek ematen dik Los otros“. Isil-isilik eta disimuluan, han abiatu gara Egino aldera. Aurretik, ordea, ezustekoa: Jadarre parean, ertzainen kontrola, akoholemia; “Gelditu!! Gelditu!!”, deseatu dut behingoagatik, baina aurrera jarraitzeko esan digute.

 

Eginhotz!
Zumaiatik 12º-rekin irten gara, eta Gasteiz pasa orduko, Lautadan, Sakana aldera, 2º besterik ez dago… Eguzki ederra daukagu aurretik, baina termometroa ez da igotzen. “Jodeeeeee!!!! Hotzaaaaaa”. Aparkatu, motxilak prestatu eta betiko duda, abrigatzeko zerbait hartu edo ez; izan ere, orain momentuan hotz, baina aldapa igotzen hasi orduko, izerditan hasten gara eta alferrikakoak dira beroki guztiak. Ez da erraza asmatzea… Txalekoak kotxean utzi ditugu. “Kondoskojones”, Peloiak.

Ez gara lehenak
Cujoren baserriaren aurretik isilik pasatu gara, ez esnatzeko, eta pistari jarraituta, burdinazko hesia pasatu eta aldapan gora egin dugu. “Peloia, hik zertarako daukak 4x4a? Hemendik kotxean igo behar diagu! Begira, hemen daukak aparkatzeko tokia!”. Baina Peloia, azeri zaharra, perretxikuez hizketan hasi da, hemen basoan irtengo direla, hurrena begiratu behar dugula fiu-fiu y bla-bla, despistatu nahian.

Basotik paretaren azpialdera irten eta ikusi dugu ez garela lehenak, beste batzuk aurreratu zaizkigula, Elmer bidean bertan. “Aibadios! Ta? Zer egingo diagu? Zain egon? Beste bia bat egin?”. Hizketaldia egin eta erabaki dugu zain egotea. Bi mutil dira, bata Bilbokoa eta bestea Logroñokoa. Trasteak atera eta Peloia boluntario hasteko. Ezagutzen du bia. Lehen aldiz etorri zen Apolorekin hark 103 kilo zeuzkanean, eta jaitsiera tekniko bat (erretirada, alegia) egin behar izan zuten; gero, hurrengoan, pixka bat geghiuago prestatuta, igo zuten, baina nahikoa petatuta bukatu omen zuen, eta orduan erabaki omen zuen plafoian entrenatuko zela, eskalatzeko lokalean, beso-zuztarrak gortzeko.

Trasteak jartzen eta prestatzen ari garela, Peloiaren fama areagotuko duen gertakaria: “Ostia! Kamera! Etxean utzi diat. Dena prest nitxakan… Mahai gainean etxean… Atzo kargatzen laga nian…”. Batzuek fama eta besteak tenitu, eta berriz ere izango da hau Juan Olvido memoria de grillo.

 

Ederra bia
Peloiak erraz igo du lehen sokaldia, elegante. Aste Santuko oporretatik tripatxoa aterata etorri zaigu (“La buena vida”, dixit), mejoratuta, baina besoetan dinamita dauka, eta hori igartzen da.

Ondoren nik bigarrena egin dut, gozatzen. Orduan esan du lehen aldiz Peloiak:
-Hau dek lasaitasuna!

Hirugarren sokaldia Peloiarentzat. Eskalada oso polita da, helduleku onekin, bertikala, gozatzekoa.
-Hau dek lasaitasuna! Hau dek isiltasuna!

Laugarrena hasi aurretik, eguzkitako krema atera eta eman dugu, Lorentzo ederki berotzen hasi zaigu eta. Peloiak ideia brillantea izan du: “Utzidak mobila, hiri argazkiak ateratzeko”, eta hauxe emaitza:


Sokaldi hau ere ederra da, eta gora ailegatutakoan, oinez jarraitu dugu 80 metro inguru, azken metroei ekin aurretik. Zuhaitz baten itzalean jarri gara, denbora egiten, gure aurretik zihoazenei tarte bat uzteko, baina Peloia fuerte dago eta nahi gabe ere harrapatu egiten zuen bilbotarra; begiratu eta ikusi argazkietan:


Orduan ere entzun dut, ozen eta garbi:
-Hau dek lasaitasuna! Hau dek isiltasuna! Hau dek espiritualitatea!

Alegia, nabaritzen zela Apolo falta zela. Makina bat aldiz entzun eta irakurri dugu aste honetan Peloiaren “Kraboiak!” ozena.

Goian elkartu ondoren, azken sokaldia, laburra eta erraza, niretzat.

Amaieran erreibindikazioraiko tartea: guk ere maiatzaren 7an bozkatzeko asmoa daukagu!


Ohi bezala, eskua eman diogu elkarri eta betiko esaldia esan: “Ez gattuk makalak!”, eta trasteak jasota, zerbait janda eta edanda, goialdera irten gara.

 

Bueltatzen
Bidexka estua doa mendiaren goialdetik, eta Aztorearen parean, kanalean behera hasi aurretik, Peloiak tirolinaren proiektuari heldu dio eta neurriak hartzen aritu da: “Ez dakit zenbat metro kable, tentsoreak…”. Hori dek eta, Peloia!

Bide estutik eta hartxingaditik behera, tarteka kontuz jaitsi beharra dago:

Aztorearen eta Usoaren ondotik pasata, atzera basoan sartu gara, eta berehala iritsi gara Eginora. Zain geneukan, ordea, Cujo, zaunkaka, ondo esnatuta.

Bidean, Euskadi Irratia (Peloia, noiz jarri behar dek Ozzy Ousborne?) eta Realaren partidua. 1-0 irabazten eta komentarista gustura, baina Arrasate pare horretan gindoazela beldurra nagusi, oraingoan ere ez zioten gola sartuko eta enpatatuko.

Kotxea garajean sartu, eta Labarran hidratazio-saioa (horrela esaten zaio, ezta, Libetx?); oraingoan, ordea, falta genituen gure irakurle finak, laguntzeko, eta Peloiak eta biok bakarrik moldatu behar izan dugu. Ederra zegoen!

“Egintzak kronikea!”, Peloiak. “Idatzizak luzea, literatura asko eta argazki gutxi. Nik gero komentario bat egingo diat”.

Zer diok, Pelon? Oh, Pelon, oh, Pelon-Pelon blues, oh, Pelon blues. Ederki ibili gaituk, ezta?

Eginon bueltaka, pozoi bila

Atzo, hilak 21, Eginora joan ginen Larregi eta biok.

Asmoa Matices bidea egitea zen, baina gauzak ez dira beti uste bezala ateratzen.

Eginora iritsi orduko, eguzkitako krema ematea izan zen hartu genuen lehen lana. Eguzkiak gogor jotzen zuen eta badakigu zer pasatzen den horrelakoetan. Orain, behintzat, ez dut AfterSun horietakorik erabiltzen.

Pixka bat aurrerago, burdinezko hesira iritsi baino lehenagoko azken baserrian, Kujo txakurra atera zitzaigun. Haserre, zerbait lapurtu izan bagenio bezala.

-Kauenlamar! Bueltarako makila eskuan!

Bagoaz aldapan gora, orain modan dagoen abesti batek dioen moduan.

Basoa zeharkatu eta hormen aldera iritsi ginen.

Hasieran, pixka bat kostatu zitzaigun bidea aurkitzea.

Oharkabean, bidearen hasiera atzean utzi genuen, eta kanal batean gora joan ginen, bi pauso aurrera eta bat atzera eginez.

Baina handik oker gindoazela ohartu ginen, eta bide beretik atzera jo genuen.

Argazki honen eskuineko aldean ni nago, kartel berde baten ondoan.

Kartelak eskuinera begira dagoen gezi bat erakusten du, eta azpian jartzen du debekatuta dagoela eskalatzea apirilaren 1etik abuztuaren 31 bitartean.

-Haundiya dek ba! Hemen ezingo diagu eskalatu, ezta?

Hain zuzen, gure bidea geziaren pare-parean hasten da eta, kartela ikusita, han ez eskalatzea erabaki genuen.

-Orain zer? Elmer? Usoa?

-Elmer azkar egingo genikek, baina zer ordu dan ikusita, badaezpada ere Usoan sartuko gaituk. Bidean gentozela, argazki bat atera diot Usoari. Bi lagun bidea amaitzen ari ziren argazkia ateratako momentuan.

Karteleko geziak adierazten duen aldera egon arren, barrurago dagoenez, ez zitzaigun argi geratu han eskalatu zitekeen edo ez. Gainera, jendea eskalatzen ikusita, hasiera batean ez zitzaigun burutik pasatu ere egin Usoan eskalatzea debekatuta zegoenik. Orain ez daukagu hain argi. Ea norbaitek laguntzen digun.

Ba azkenean, ibili-ibilita, Usoaren azpira iritsi ginen.

-Dame veneno, que quiero morí!

-Horixe egin beharko diagu, ezta?

Aurreko batean ere egin genuen Dame veneno bide bertikala. Eta hari ekin genion berriro ere.

Larregik ekin zion.

Ez dakit zer esango lukeen Mutuak, baina nire ustez bide honek badu gatza eta piperra, besoetan indarra eskatzen du eta. Gainera, seguruen artean aire pixka bat ere nabarmentzen da.

Iritsi zen bilgunera, eta abisua emandakoan, ni abiatu nintzen behetik gora. Ederki jotzen zuen eguzkiak, baina brisa ederra ere bageneukan.

Hor nator, eguzkitako betaurreko eta guzti.

Peloiak ez dakit zer duen soka honen kolorea dela eta ez dela. Aspaldian eskalatzera etorri ordez lan eta lan dabilenez, seguruenik askoz ere politagoa erosiko du laster. Bai, ezta?

Bilgunera iristean, ezkerreko besoa nahiko nekatuta neukala ohartu nintzen. Betaurrekoak kendu, eta bigarren luzeari ekin nion. Ederra da. Zoragarria. Baina nire besoak flojo zeuden eta kostatu zitzaidan luzea amaitzea.

Beste pixka bat…

Eta Usoaren tontorrean, bilgunea.

Larregiren txanda.

Luzea bukatzen. Beherago zegoela ezin nion argazkirik atera, horma barrurantz sartzen da eta.

Aupa Mauritzia!

Ni baino hobeto ibili zen atzo. Nik hidratazio falta nuela iruditzen zait.

Berehala konpondu genuen arazo hori. Barrita bana jan eta erabakia hartzeko ordua:

-Ze ingo iu?

-Nik nahiago diat Zumaira goiz joan eta lasai ibili.

-Horixe egingo diagu. Aztorea hor egongo dek hurrengoan ere.

Eta horrelaxe, zerbeza bana edan (hidratatzeko, ez gaizki pentsatu!), trasteak jaso eta jaitsierako bide ezagunari ekin genion. Kontuz joan behar da bide horretan behera. Ez da txantxa.

Hidratazio-plana Zumaian osatu genuen. Blok honen jarraitzaile fin batzuekin egin genuen topo, txiripaz.

-Hi! Gortuko kamiseta noizko?!!

-Ostia, Larre. Hauek igual ez die nahi gu beraiekin esertzea.

-Bai, mutil! Eseri lasai! Baina kamisetak noizko? E? E?

 

Gortu!

 

Berta

-Nun ibili zeate?

-Jun eta jun, eta Bertan.

Eginon izan ginen asteartean (hilak 18) Larregi eta biok. Peloia, oporretan ez dagoenez, lanera joan zen txintxo-txintxo. Eta entzun egin behar gainera:

-Hori, hori! Hik egin lana, friend batzuk erosteko.

Eta Peloiak bueltan:

-Nokturna egin behar dezue. Frontala ez ahaztu.

Adar jotzeak adar jotze, 14:30ean Larregi arranplan jaso eta Eginorako bidea hartu genuen.

-Kotxia garbitu beharko dek ba! Hau dek txerrikeria! Zenbat eltxo akabatu dituk?

Egino aldean eguraldia ez zegoen Zumaian bezain garbia. Laino gehiago zeuden eta goiko aldean haize freskoa ere bai.

Autoa herrian utzi, motxilak hartu eta hormara. Askotan izan gara Eginon, baina azkeneko alditik ia lau hilabete pasatu dira, eta berriro ere kostatu zitzaigun pixka bat Berta bidea hasten den lekura joateko biderik egokiena bilatzea.

Iritsi ginen, bero-bero eginda.

Krokisa begiratu eta Larregi hasiko zela erabaki genuen.

Krokisak dioenez, bidea itzaletan egoten da arratsaldez, baina hasiera ikusita beldur ginen ez ote ginen kiskaliko. Ez zen hala gertatu, zorionez.

Lehen luzea ez da oso polita, baina bideak asko irabazten du hortik gora.

Badoa Larregi gorantz.

Eta ni behean, aseguratzen.

Heldu zen lehen bilgunera, eta ni abiatu nintzen behetik gora.

Hurrengo luzeari nik ekin nion.

Posea egin eta aurrera.

Larregi bilgunean.

Eta badator.

Hurrengo luzea berriro ere Larregirentzat. 5c. Oraintxe hasten da saltsa. Krux eta krux. Idoiakua eta Kruxito.

Aspaldian baino hobeto ikusi dut Larregi, konfiantzaz eta behar bezala gortuz.

Ur tantek erakusten dute bidearen hasiera. Ondoren, horma tente jartzen da, baina helduleku ederrak ditu.

Elegante.

Bukatu du luzea Larregik, eta igo naiz ni ere. Hurrengo luzea, laugarrena, niretzat. Hau ere 5c. Arranka!

Pixka bat gorago.

Bilgunera iritsi eta berehala heldu zen Larregi ere, poz-pozik.

-Mutuak ezingo dik esan oraingoan ez degula bidea kateatu.

Handik, oinez egin behar dira hogeita hamarren bat metro, bosgarren luzeari ekiteko.

Iritsi ginen Berta idatzita zeukan plaka batera eta Larregik ekin zion eskalatzeari.

Baina berehala konturatu zen balizatik kanpora zebilela, eta Berta bidea ezkerretik zihoala.

-Destrepatu zak! -bota nion erronka.

Eta bai destrepatu ere.

Jaitsi, ezkerretik aurrerago jo eta hara hurbiltzeko esan zidan, bertatik bertara aseguratzeko.

Bidearen 5c mailako hirugarren luzea zen, eta hirutik bi Larregiri egokitu.

Euria hasita ere, badago non ezkutatu.

Ekin zion Larregik bidearen bosgarren luze eder honi.

Ur tanta zoragarriak. Itsasgarritasuna.

Bilgunera iritsi, abisua eman, eta martxan jarri nintzen.

Kruxean nengoenean, piririripipiririri… Kaben zotz, telefonoa!

“Orain ezin diat hartu ba!” neure artean. Bilgunera iritsi eta telefonoari begiratu nion, ea zer zuen. Larregik ez zuen aukera galdu argazkia ateratzeko.

Bokitx zen. Deitu nion eta ea bertso saiorako sarrera erosi nuen galdetu zidan.

-Aupa, Bokitx! Eskalatzen harrapatu iak!

-Eskalatzen mobilakin? Bertsotako sarrera erosi al dek?

-Ostia, egiya! Erosi iak, faborez!

Eta azken luzea falta zela, susmo txarra hartzen nion eguraldiari.

-Euria egin behar al ziguk?

-Ez, motel!- Larregik.

Eta azken luzeari ekitera.

Gora iritsi nintzenean, zuhaitz lehorraren ondoko tontorrean jartzeko esan zidan Larregik.

Bi zuhaitz lehor ikusten dira orain.

Eta iritsi zen gora Larregi ere. Barrita pare bat jan, zerbeza epel bezain eder bana hartu, motxila bete eta beherantz.

Auto-stop egiten, nokturnarik ez genuela egin erakusteko Peloiari.

Eguraldia Zumaian baino ilunagoa.

Eta iritsi ginen betiko jaisteko bide mugikorrera. Baina bidean txantxetan gentozen Eginorainoko tirolina bat jarri beharrari buruz, Oronak jar zezala Peloiaren eskutik. Hartara, Peloiak aukera izango luke laneko orduetan gurekin Eginon eskalatzeko, tironalinaren aitzakiarekin.

Tirolinak bide hau egingo luke (muñekoa beste aldera begira jarrita, noski).

Zuzen-zuzen Eginoraino! Abiadura Handiko Tirolina!!!!

Azkenean, oinez jaitsi ginen, beti bezala.

Harria eta harria. Eskuinean, goian, Aztorea. Aste honetan bertan, akaso…

Eta bagoaz behera.

Eskiatzen jaisteko modukoa.

Eginora iritsi, kamiseta aldatu (higienea garrantzitsua da) eta Zumaiara.

Banoa ohera. Berandu da eta bihar berriro ere gortu beharra daukagu.

Gortu!

 

 

 

Aiztondo. Esto si es Chamonix

Ez, ez, ez daukat gaztelaniaz idazteko asmorik. Esto si es Chamonix Aiztondoko eskalada bide baten izena da.

Igandean, hilak 9, Aiztondora joan ginen hiruko konpletoa.

Goizeko zazpietan han azaldu ziren Larregi eta Peloia nire bila, zintzo asko. Eguraldi ederra geneukan. Pagozelain geldialdirik egin gabe, zuzenean Uharte-Arakilera joan, Aralarrera igotzen den zementuzko pistaren hasieran autoa utzi, eta Aiztondoko hormara abiatu ginen.

Motxila galanta eraman zuen Peloiak. Esan izan diogu horrelako motxila gazteekin joateko bakarrik erabili behar dela, eta betiere haien bizkarrean joan behar duela. Ez pentsatu, hala ere, motxila handi horretan hamaiketakorik zegoenik.

Eskerrak bidea motza den. Berehala iritsi ginen hormaren azpira. Ederra ikusten da handik Beriain, parez pare.

Esto si es Chamonix bidea egitea pentsatu genuen. Baina, aldaketa bat egitea bururatu zitzaigun: Iñaki Goñi bidearen lehen luzea egin eta Esto si es Chamonix bidetik jarraitzea erabaki genuen. Hemen ikus daiteke krokisa. Beraz, gradua gortuz joango zen, luzez luze: 5a, 5b, 5c eta 6a+.

Lehen bi luzeak batean egin genituen. Peloiak ekin zion lanari. Hortxe dago, hasteko prest.

Larregik aseguratu zuen, eta nik, bitartean, argazki batzuk ateratzeko aprobetxatu nuen. Beno, eta aharrausi egiteko ere bai. Logure galanta neukan eta goizeko freskurarekin gorputzaren erreakzioa aharrausi egitea izan zen. Ondo entzuteko moduan, gainera.

Bitartean, Peloia gorantz tirriki-tarraka.

Gazteagoak eta gaiztoagoak ginenean, norbaiti presa sartzeko aharrausika hasten ginen.

Eta hartan hasi nintzenean, Peloiak uste zuen adarra jotzen ari nintzaiola. Purrustada ederra bota zidan bilgunera iritsi nintzenean.

Baina, ikus dezagun Peloiaren goranzko bilakaera.

Hor dagoeneko lehen bilgunearen parean zegoen.

Eta Larregi aseguratzen, ni aharrausika ari nintzen artean.

Konturatzerako amaitu zuen luzea (bi kolpe batean) eta bilgunea prestatzen hasi zen.

Ondoren, ni hasi nintzen eskalatzen. Eta pixka bat geroago, Larregi.

Hemen dator nire atzetik. Iruditzen zait lehen bilgunearen sarrera dela argazkikoa.

Eta hemen, berriz, bigarren bilgunera iristen (gure lehenengora).

Nik ekin nion hirugarren luzeari. Bidearen bigarren eta hirugarren luzeek tutu formako harrizko egitura bat zeharkatzen dute behetik gora. Ederrak dira, gozatzekoak.

Abiatu nintzenean, Peloia aharrausika hasi zen bilgunean, nire lehengo ustezko adar jotzea bueltatu nahian edo.

-Herratsua eta gainera mendekatia! -bota zion Larregik. Ez dakit zehazki hitz horiek erabili zituen, baina hori esan nahi zion.

Oraingoan, bi luze batean egin beharrean, Esto si es Chamonix bidearen hirugarren bilgunean geratu nintzen. Bilgunea prestatu eta igotzeko abisua eman nien.

Udaberria, bigarren bilgunean.

Badatoz, isil-isilik.

Heldu da Larregi eta hemen dator Peloia.

Larregik Peloiari ateratako argazkia, hirugarren luze horretan.

Bilgunean, berriro ere, trufarako txanda.

-Hemen ziok bideko kruxa -Larregik.

-Krux? Zer dek hori?

-Idoiakua! No te jode…

Laugarren eta azken luzeari ere nik ekin nion.

Hortik aurrera hasten ziren zailtasunak. Plaka tentetu egiten da, heldulekuak txikiak dira eta eskalada nahiko teknikoa bihurtzen da. Gainera, plakari ekin orduko eguzkiak begietan jotzen du eta lehen lan gutxi baneukan, bat gehiago. Eskerrak Larregik bilgunetik etengabe animatzen ninduela. Bestela, buruari lan gehiegi eman eta malloia ateratzeko tentazioa izan nezakeen.

Izerdi ederrak bota eta atsedenen bat hartuta, lortu nuen bilgunera iristea.

Peloia etorri zen ondoren. Ederki zetorren, poliki-poliki, eta ni, badaezpada ere, aharrausirik egin gabe. Hemen Peloia, beheko bilgunetik ikusita.

-Hori dek eta, Peloi! -animatzen nuen nik.

Baina, kruxean hanka batek ihen egin zion. Lastima. Arantza txiki hori sartuta dauka hurrengorako.

Larregiren txanda.

Larregik ere atseden pare bat hartu behar izan zuen azken luze horretan. Teknikoki pausoak hirurok egin genituen, baina Mutuak ez luke “enkadenatutzat” emango.

Sokak lotu eta nik ekin nion rapelatzeari. Bigarren bilguneraino joan nintzen eta beste biak iritsi zirenean, beste rapel batean lurreraino.

Bidea gehiegitxo izan zela esaten zuen Peloiak: “guretzat gogorregia”. Baina uste dut pixkanaka gortzen joan behar dugula eta gorputzari (eta buruari) pixka bat gehiago eskatzen. Ura edan (zerbezik ez zegoen) eta barritaren bat jan genuen, indarberritzeko.

Goizean hasi ginenean giro freskoa zegoen, baina bidea amaitzerako eguzkia berotzen hasita zegoen. Gure kamiseta flamanteak erakusteko ordua.

Artean asti pixka bat bagenuela eta, kimikoekin ekipatutako luze bateko bide bat eskalatzea pentsatu genuen. Krokisean X izena dauka (originala) eta ez du ez luzerarik ez graduaziorik jartzen. 30 bat metro izango ditu eta zailtasuna, asko jota, 5a, gure ustez.

Larregik ekin zion. Peloiak argazkiak atera zituen.

Eta ni aseguratzen egon nintzen, isil-isilik. Bideoa grabatzen bazuen, nire txorakeriak ez entzuteko.

Han doa.

Beti esaten dut eskalatzen (eta bizitzan, oro har) burua galdu gabe ibili behar dela. Baina ez didate kasu handirik egiten.

Erakutsi beso horiek!

Di-da egin zuen. Bilgunera iritsi, soka deskuelgetik pasatu eta lurreraino ekarri nuen bueltan.

Ondoren, Peloiaren txanda. Hori da abaila! Ia-ia argazkitik atera da!

Azkenik, nik egin nuen bide bera.

Harrituta geratu ginen, gu joateko unean ere ez zegoelako inor Aiztondon. Harrezkero pentsatu dut debekuren bat oten dagoen edo. Baina ez dut horrelakorik aurkitu. Beste eskalada eskola batzuetan izaten dira eskalatzeko debekuak garai jakin batzuetan. Baina, nik dakidala, Aiztondon ez dago horrelakorik.

Nahikoa ideia eta proiektu baditugu, eta batzar bat prestatu beharko dugu, gauzak behar bezala planifikatzeko. Bitartean, pazko astean zerbait eskalatzeko aukera izango dugu Euskal Herrian bertan.

Gortu!

Eguraldi txarrari aurrea hartzen, Aritxulegin

Arratsaldean, etxean lanean ari nintzela, Peloiaren WathApp mezua.

Pintxo poteako izango dek, neure artean. Baina, ez. Eskalatzera joateko proposamena zen. Seietan amaitzen zuela Zarautzen eta ea handik zuzenean eskalatzera joango ginen.

Hauxe izan da nire hurrengo pentsamendua: Eguraldi txarra baino azkarragoak izan gaituk gaur.

Bien bitartean, krokisa hartu eta, denbora gehiegi izango ez genuela jakinda, zer sektoretara jo pentsatzen hasi naiz. Fuxinara joatea erabaki dut.

Zazpiak laurden gutxi aldera edo iritsi gara Arritxulo aterpera, eta neska-mutil pila bat zegoen han, naturaz gozatzen. Trasteak hartu eta hormara, tipi-tapa.

Iritsi gara Fuxina sektorearen ezkerreko aldera eta 2. bidetik hasi eta ezkerrerantz joatea erabaki dugu. Ni hasi naiz gaurkoan, normalean Peloiari uzten badiot ere.

Lehenengo bidea, Ez du (5b, 20 m), egin dut, baina ez oso sentsazio onekin. Deskuelgean segurtasuneko mosketoi pare bat jarri, eta behera.

Peloiak ekin dio ondoren.

Dotore aritu da, nirekin konparatuta. Aitortu behar dut pixka bat pikatu ere egin naizela.

Konfiantza handia hartu du gure Peloiak, eta asko igartzen da.

Pauso gogorra pasatu eta iritsi da bilgunera.

Jaitsi denean, bilgunetik elurtuta ikusten den mendia bere ustez Orhi dela esan dit.

Hala dela esango nuke nik ere.

Sektorera iritsi arte dezenteko beroa egiten zuen, baina eskalatzen hasterako galerna moduko haize freskoa sartu da, eta beldurrez genbiltzan hasieran, euria egingo ez ote zuen pentsatuta.

Nik ekin diot bigarren bideari ere, La pasada (5b, 20 m) izenekoari. Bidea aurreko bidearen bilgune berera doa, eta horregatik utzi ditugu segurasuneko mosketoiak bertan. Iruditzen zaigu garrantzitsua dela deskuelgeak dauden lekuetan, behin baino gehiagotan igo behar denean, nork bere materiala jarri behar duela, horman finko dagoenari desgaste txikiagoa eragiteko.

Bigarren bidea eskalatu dut, baina ez oso txukun.

-Hi a vista ez habil oso fin! -botako lidake nik dakidan batek.

Peloiak, berriz, erraz eta ondo egin du.

Gustatzen zaigu adarra jotzea, baina horrela dabilenak aitortza ere merezi du. Gortuko kamiseta flamantearekin (ea hurrengoei atzean zerbait jartzen diegun. Sponsorrak ere onar daitezke).

Pixka bat gorago (eta ilunago…).

Jaitsi denean, ezkerrera beste pausotxo bat eman eta Intxalbe (5b, 20 m) bidearen azpian jarri gara.

-Nahi al dek hik hasi, Peloi?

-Ez, ez. Hoztu gabe. Segi hik berriz ere.

-Benga, ba.

Hasi naiz. Desplometxo eder bat hasteko, helduleku ederrekin… eta oraingoan, bai. Ederki pasa naiz. Gozatu egin dut. Gora iritsi, eta Peloiak berehala jaitsi nau.

Peloiaren txanda.

Ederki egin du, gaurko bide guztiak bezala.

-Ez zegok gaizki, Pelon! Ordubetean hiru bide egin dizkiagu!

-A vista, no? -Peloiak bueltan.

Arritxulon zerbezatxoa hartu, eta Zumaiara. Pintxo potea baino hobea. Guretzat bai behintzat.

Por tzierto: gaur Klaudioren urtebetetzea. Zorionak, Klaudio! (zeozer ordaindu beharko dek).

Bidean, aurtengo proiektuei buruz ere hitz egin dugu.

Herri baten sustraiak, Txemi, Gu ta gutarrak… Picu Urriellu…

Batzar bat egin beharko dugu, erabakiak hartzeko.

Gortu!

Udaberriko lehenengoa negu giroan

Blog honen irakurle fina zen Izeko Maite. Ederki jotzen zidan adarra, berak guk baino gehiago gortzen zuela esaten zidan. Ez zuen arrazoi faltarik.

Ostiralean joan zitzaigun Izeko Maite. Amorruz jaso genuen berria. Amorruz eta penaz. Baina badakit irribarre batekin gogoratuko dugula, oraindik minak eztarria sarritan lazten digun arren.

Dena dela, igande goizean ihesalditxo bat egiteko gogoz nenbilen. Igandean, ordu aldaketaren ondorioz ohea ordubete lehenago utzita, han etorri zen Larregi nire bila, goizeko zazpietan. Zain nengoela mobilari begiratu, eta ikusi nuen Zumaian hezetasuna %66koa zela, eta Eginon %100 markatzen zuela. Irratiak ere panorama itsusi zatarra ematen zuen Sakanan.

Beti bezala, datu horiek kontuan  hartu gabe, Sakana aldera abiatu ginen. Bidean, Txindoki elurtuta, Aralarren ere elurra, Lekunberri parean euria…

Pasatu genuen Irurtzun eta Sakana aldean zer giro zegoen ikusita, Satrustegi parean buelta hartu eta Aritxulegira jo genuen zuzenean, pixka bat eskalatzeko aukera izango genuelakoan.

-Ez gaituk makalak! Gaur ere egin diagu Euskal Herriko itzulia.

Hormak ez zeuden erabat lehor, baina erabat bustita ere ez.

Fuxina sektorera abiatu ginen.

Ura nonahi ikusten zen. Zenbait lekutan, bidea erreka bihurtuta zegoen.

Sektorera iritsi ginenean, ez zegeon aukera handirik. Lehorren zegoen bidea aukeratu genuen: Mitxi (4c, 18 m). Eta hortik gora jarraitzen duen Rumbo a casa (4b, 13 m) bidetik jarraitu genuen, bi bideak luze bakar batean eginda.

Larregi hasi zen.

Haitza hotz-hotza zegoen, eta hatz puntak gogortuta jartzen zitzaizkigun. Gainera, hego haize bortitza zebilen. Udaberria hasita egon arren, aurten ez gara horrelako negu giroan eskalatzen ibili atzo arte.

Iritsi zenean, sokari tirazo batzuk jota abisatu zidan hasteko moduan nengoela. Eta han joan nintzen ni ere atzetik. Giro harekin bazirudien bideak zailagoak zirela.

Larregiren parera iristen.

Katu hankak kendu, zapatilak jantzi eta Enarri sektorera abiatu ginen. Oso hurbil dago, baina lurra blai zegoenez, komeni zen oinetakoak aldatzea.

Krokisik ez geneukanez, bide lehorrena aukeratzen genuen, eskalatzeko modu onenean zegoena. Gurbi (4b, 23 m) bideari ekin nion, zer tokatuko zen jakin gabe.

Berriro ere berehala gogortu zitzaizkidan hatz puntak.

Behar baino gehiago kostatu arren, han joan ginen.

Bilgunera iritsitakoan, Larregiren txanda. Badator.

Giro ederra zegoela pentsatu daiteke, baina hego haizea zakar zebilen.

Ondoren, sektore berean, Basurdeen begiratokia (4c, 20 m eta 4a, 20 m) izeneko bidetik jarraitu genuen. Berriro ere, bi luzeak bakar batean egin genituen.

Larregik hartu zuen burua, azken bide horretan ere.

Gora iritsi ginenean, erlojuari begiratu eta Zumaiara bueltatu behar genuela erabaki genuen. Izan ere, Izeko Maiteren errautsak zabaldu behar genituen Algorriko labarrean.

Olerki hauxe egin zion iloba batek Izeko Maiteri:

Urez betetako botilak gara,
izaeraz betetako hezurdurak.
Ur gazi eta gezak,
ur garbi eta uherrak,
burdin urak,
era guztietako urak.

Gure ura, izaera,
arbasoen ur tantez
eta bizitzako esperientziez
egina dago.

Gaur botila bat hautsi zaigu,
izar, amets eta energia tantaz
betetako botila.
Hautsi zaigu hezurdura,
baina botilako ura ez da galdu,
ez da inoiz galtzen,
izar, amets eta energiazko ura,
botilarik ezean,
barreiatu egin da
eta, gehiago edo gutxiago,
guztiok zipriztindu gaitu.
Jada ezberdinak gara,
jada gure botilak
tanta goxoz aberastu dira.
Orain denok gara zu.

Agur izeko,
Agur eta ohore.

 

Izeko Maiteri gustatuko zitzaion. Ez daukat zalantzarik.

Eskerrik asko emandako guztiagatik.

Ez zaitugu inoiz ahaztuko. Gortu!

 

Gaztetzen, Aritxulegin eta Eginon

Asteburu gaztea izan dugu hau. Noiz edo noiz aipatu izan dut Peloia rokodromoko gazteak tentatzen ibiltzen zela etengabe, eta azkenik amore eman eta ausartu dira gurekin etortzera. Ahoan hainbeste erabili dugun Paso de fé hori eman dute azkenean. Axik itzulpena ere proposatu du, gainera: fede-pausoa.

Hankak jarri eta fidatu beharra dagoela, alegia. Badakigu sentsazio hori ez dela rokodromoan ikasten, indarra hartu, postura egokiak aurkitu eta horrelako hamaika gauza bai, baina hankek haitzean eutsiko duten edo ez, hori terrenoan bertan ikasi behar da.

Ostiral arratsaldean, Aritxulegira abiatu ginen Peloia eta biok, Andika eta Ainitzerekin batera. Rokodromoan ibiltzen dira (gu baino hobeto seguru-seguru), baina ez zekiten zer zen benetako eskalada bide batean ibiltzea.

Behean dagoen sektorera joan ginen, Aske izenekora. Eguraldia nahiko triste zegoen ordurako eta jende gutxi zebilen. Gure sektorean, geu bakarrik.

Peloia hasi zen eskalatzen, eta ni aseguratzen, Andikak eta Ainitzek ekarritako gri-griarekin.

Ezkerreko bidea egin zuen lehendabizi: Laritz (4b, 15m). Ondoren, Andikak eta Ainitzek egin zuten, soka goitik zutela. Eta azkenik, neuk ere egin nuen.

Ezkerretik eskuinera joan ginen, sektoreko lau bideak osatu arte. Bigarrena Aruba (5b, 4m) izan zen. Pixka bat zailagoa eta fede-pauso horietako bat duena.

-Atera ipurdia! -esaten genien, hormaren kontra itsatsita ikusten genituenean.

Ederki moldatu ziren.

Hirugarrenik, Ariletxugi (5c, 15m) egin genuen. Beste biak bezala: aurrena Peloiak, ondoren Ainitzek eta Anderrek, eta bukatzeko, nik.

Laugarrenera iritsi ginenean, Kilinxki (4b, 15) bidera, sokaburuan eskalatzea proposatu genien. Horretarako, lehendabizi Peloiak egin zuen bidea, baina deskolgatu beharrean bilgunean bertan geratu zen, inork okerrik egiteko aukerarik izan ez zezan.

Ederki moldatu ziren biak horretan ere. Lastima gure kontzentrazioarekin eta dena esplikatu beharrarekin ez genuela argazkirik atera. Hurrengorako.

Larunbatean, berriz, Eginora eraman genituen Peloiak eta biok Axi eta Lutxi.

-Hi! Nahi badek gaurkoaren kronika neuk egingo diat -bota zidan Axik. Eta ni harrituta bezain gustura geratu nintzen. Eta larunbat arratsaldean bertan, berehala bidali zidan kronika.

Nik argazki batzuk gehitu dizkiot eta hementxe duzue emaitza:

BIUNAK IKASTEN, EGINON

Aste honetan Gortukoen blogean kolaboraziotxo bat egiteko ausardia hartu dut, hori behintzat merezi dute eta. Sei hilabete dira koadrilako batzuk panelean eskalatzen hasi ginela, eta ordutik askotan xaxatu gaitu Peloiak: pareta probatu beharra dagoela, ez dela gauza bera, indarrarekin baino hankekin eskalatzen ikastea komeni zaigula…eta azkenean animatu gara.

Ostiral arratsaldean Andika eta Ainitze izan ziren Peloia eta Apolorekin, Aritxulegin. Ez nintzen bertan izan, eta beraz, kronika idazterik ez. Ostiral iluntzean deitu zidan Peloiak:

-Biharko listo? Eginoa joango gaituk, han eguraldi seguruagoa topatuko diagu eta!

Goizeko 7:30ean irten ginen puntual-puntual, Peloia, Apolo, Lutxi eta ni. Gasteizera bidean, Euskadi Irratiko partea entzun bitartean elkarri keinu egiten genion Lutxi eta biok: urduri geunden, kanpoan eskalatuko genuen lehen aldia baitzen.

Eginoko irteera hartu eta Lezeko bidea hartu genuen, gaztandegi inguruan kotxea uzteko. Kotxetik irten, motxilak hartu eta bide laburra egin genuen oinez, pareta azpira iritsi arte. Bidean konturatu ginen ez ginela lehenengoak, norbait entzuten baitzen goitik behera deiadarka:

-Han goian ziok, kasko txuri batekin. Bide berri bat irekitzen ari dituk!

Bi lagun bidea ekipatzen ari ziren, dirudienez. Azpialdea ixteko zinta zurigorria zeukaten zabaldua, badaezpada ere, zerbait bota edo eroriz gero inor ez harrapatzeko. Sector de la fuente izenekoaren eskuinera ari ziren bide berria zabaltzen.

Haiek atzean utzi eta Sector de la fuentera abiatu ginen. Bideak bilatu ezinda segundu batzuk galdu ondoren (ohikoa omen da) iritsi ginen gure lehen bidera. Apolok patrikatik folio zahar bat atera zuen, Eginoko krokis batekin:

-Hemen dek. Hau polita dek hasteko.

Humareda bidea egin genuen, eta bere ondoko Señor, si señor. Noski, luze bakarrekoak. Peoia joan zen lehenengo, eta behin soka jarrita, nik ekin nion. Helduleku oneko bide erraza zen, eta motxa. Ondoren, enbidoa bota zioten Lutxiri:

-Hi joango al haiz orain?

Eta hark baietz. Lehen aldiz paretean eskalatzen, eta deprimero! Haren ondoren Apolo joan zen, beherakoan exresak kenduz.

Batere berorik ez zuen egiten Eginon, lainoa zegoen arren. Behean zain edo aseguratzen zegoenak haizetxoa ederki antzemateko moduan. Materiala jaso eta metro batzuk aurrerago joan ginen, beste bide batzuen bila.

Abigail egiteko prestatu ginen, aurretik bideen izenen inguruko purrustadatxo kolektiboak bota ondoren. Apoloren ustez izen punkienak Atxartekoak dira:

-Horiek bai izenak! Anastasia se extasia , Erupto de fresa

Abigail bide honi ere Peloiak ekin zion, fin-fin. Bitartean Apolo aseguratzen, adi-adi:

Behin expresak jarri eta soka pasata, nire txanda. Bide hau aurrekoak baino bide luzexeagoa da, diedro moduko bat du eta bukaeran diedrotik ezkerreko plakara ateratzen zara, bukatzeko. Helduleku onak ditu, eta diedroaren bukaeran pauso polita zeukan, emozio pixka bat emateko. Gozatu egin nuen bide hau egiten.

Txantxetan ibili ginen fedea gora eta fedea behera, fede-paso bezala euskaratu genuen horrekin. Bezperan Aritxulegin Andika eta Ainitzek ikasi zuten fedearen kontu hori, eta iluntzean komentatu ziguten guri.

Bitartean iritsi berriak ziren bi gazte agurtu genituen, baina aurrera segi zuten haiek:

-Hauek ere gu bezela, bideak topatu ezinda aurreraegi joan dituk! –Peloiak-.

Ondoren berriro ere lutxi joan zen soka pasaz, eta erraz egin zuen.

Bukatzeko Apolo, dena kentzen.

Beherakoan, bide erdian, badaezpada bota genion:

-Hi, goiko mosketoia kendu al dek?

Mosketoia Peloiarena zen, baina Apolok ez zuen ahaztu.

Apolok bukatzerako bueltan ziren bi gazteak, eta hizketalditxoa izan genuen haiekin. Gure ondoko bide bati ekin zioten, materiala atera ondoren.

-Ikuste al dek? Hori bai soka, hik ere berria erosi beharko dek!

Apoloren sokak ez du fallorik, baina Peloiak sarritan joko zion adarra horren kontura. Gazteen soka berde bizi-bizia zen, eta Apolorena berriz, batzuentzat Aragoi, beste batzuentzat Katalunia, eta beste norbaitentzat gutxiago atsegin dugun banderaren baten kolorekoa. Hortik Peloiaren fijazioa.

Bide hau egin ondoren leku berdinean bukatzen zen La dama de rosa egin genuen. Apolok ireki zuen oraingoan, ondoren ni, Lutxi eta bukatzeko Peloia. Bide hau ere asko gustatu zitzaigun, guretzako modukoa zen. Aurrekoaren toki berdinetik hasi, baina diedrora sartu beharrean behetik jada ezkerreko plaka batera pasatzen zara, puenterroka (hau euskaratzera ez ginen ausartu) eta guzti. Azken expresaren parean, ordea, eskuinera egin behar da pixka bat, eta pauso pare bat zailxeagoak ditu. Fedearekin atera genuen hau ere, eta aurrera.

Lutxi.

Apoloren esanetan geunden bidetik bat eskuinerago zegoena ere polita eta egiteko modukoa zen, baina Gasteizko bi gazteak ari ziren bertan, eta materiala jaso eta beherago joatea erabaki genuen, etorri ginen bidetik itzulita.

-Hori dek Goxo-goxo, eta hura, Arista de los caracoles.

Nabari zen bi bide horiek gustuko eta askotan eginda zituztela, goizean zehar haien aipamenak errepikatu baitziren. Anekdota ugari ere entzun genituen, adibidez, biak Eginon zintzilik zirela Larregiri Joanito Oiarzabalek mosketoia pasatzeko modu zakarrean eskatu zionekoa etab. Baina batallita horiek kontatzeko hobeak dira Gortukoak.

Goxo-goxo atzean utzi eta goitik behera datorren herdoildutako hodiaren ingurura joan ginen. Ordurako eguzkia aterata zegoen, eta berotzen zuen arren, hodiaren inguruan ere haize fina zegoen. Jada hamaikak pasata edo izango ziren, eta inguru hartan jende gehiago topatu genuen. Libre zegoen bide bat aukeratu eta ekiteko prestatu ginen.

Petra bidea zen aurrean genuena. Apolok ireki zuen, eta bukaera partean pauso arraro bat zegoela ohartarazi arren, bide polita zela ziurtatu zuen.

Ondoren joan nintzen ni. Bide honek ere helduleku onak zituen, eta gozatzeko modukoa zen. Hala ere, esan beharra daukat aurreko bietan baino gutxiago gozatu nuela hasieran, gorantz nindoan bezala uneoro soka gainean izateak molestatu egiten baitzuen. Egin genuen bide luzeena zela esango nuke. Bukaera partera heldutakoan, plaka batera igo behar zinen, eta ondo begiratu behar izan nuen hankak jartzeko leku bila. Pare bat pauso eskuinera helduleku nahiko txikiekin egin ondoren, zuhaitz azpira iristean helduleku onak dituzu berriro, bidea amaitzeko. Oraingo honetan, plakara igotzeko eskuinera egin beharreko bizpahiru pauso horietan bai antzeman nuela hanka eta besoetako dardarizoa, baina lortu nuen eta disfrutatuta gainera.

Nire ondoren Lutxi joan zen, baina oraingoan Apoloren aholkuari jarraituz:

Segundo bezala ere probatu beharko dek, lehenengo eguna eta danak deprimero egitea ere ez dek kontua!

Niri komeni zitzaidan Lutxik ordurarte bezala jarraitzea, koadrilan joaten garenerako bideak nork ireki edukitzea abantaila ederra baita hasiberriontzat. Baina Apolok arrazoi zuen, eta soka kendu gabe goitik zuela ekin zion Lutxik. Erraz egin zuen hau ere, eta Peloiak harrituta komentatu zuen behean:

-Ematen dik motor txiki bat daukala ipurdian, eta estiloa zeukak gainea!

Peloiak egin zuen ondoren, eta dena kendu ondoren materiala jaso eta gure lehen irteera bukatutzat eman genuen, ordua ere ba zela eta. Beherakoan Lezea eta erreka ikusten gelditu ginen, eta kotxea hartuta Ziordiara joan ginen (Eginon ez dago tabernarik) Zumaira abiatu aurretik hidratatzera.

Bueltakoan musika jarri zuen Peloiak kotxean. Pieza ederrak entzun genituen, baina Agurain pasata-edo Amy Winehouseren batek ere ihes egin zion…ez gara gu gortu beharra duten biun bakarrak!

Gose ederrarekin eta oso gustura iritsi ginen etxera. Irakasle lanetarako primerako lagunak Gortuko hauek: plazer hutsa izan da.

(Hemendik aurrerako nire uztakoa da)

Ahaztuta nengoen. Ziordian zerbeza hartu genuen tabernaren kanpoan, seinale batekin egin nuen topo.

Tabernaren atariko zuhaitzean itsatsita zegoen. Orain badakit zein den hurrena egingo dugun bidea eta badakit Ziordian dagoela.