Kontrasteak Hego Untzillaitzen

KU-KU!

Aurreko asteburuan Atxarten izan ginen Peloia eta biok. Hego Untzillaitzen. Larunbatean, eguraldi ilun samarrarekin, Gatzaieta baserriaren ondoko aparkalekuan autoa utzi, eta Hego Untzillaitzera abiatu ginen.

Baina, oraingoan, sektore berri bat probatzeko asmoarekin. Elosuko harrobian eta Labarganetan askotan izan gara. Larunbatean, berriz, Saukuko behekoa behekaldea sektorera jotzea erabaki genuen.

Autoa utzi eta oinez bost minutu egin baino lehenago:

-Ostia! Krokisak ez dizkiat hartu!-Peloiak.

-Juan Olvidos memoria de grillo! Guantxe jungo nauk kotxea bila. Eon hai pixka bat!

Motxila Peloiarekin laga, eta autora itzuli nintzen krokisen bila. Horiek gabe nahiko lan izaten dugu!

Peloiak berriro ere:

-Uste diat kukua aitu detela!

Eta berehala entzun genuen argi eta garbi. Ku-ku! Ku-ku!

-Hik ba al dakak diruik karteran?

-Askoik ez, baina zeozer bai.

-Aurten ere salbatu diagu urtia!

Kukua ez zen isildu ere egin goiz osoan. Hala ere, giroa, ilun samar zegoen.

Tarraka-tarraka, iritsi ginen gure sektorera.

Lehenengo hiru bideak egin genituen.

Hasteko, lehenaren lehen luzea, 5c-koa.

Gure hormaren eta goian ikusten den horma beldurgarri horren artean, Untzillaitzera igotzeko diagonal txikia izeneko bidea pasatzen da. Eta asteburuetan, batik bat, jende ugari pasatzen da hortik gora eta behera. Batzuetan beldur pixka bat ere ematen du, harriak botatzeko arriskua hor dagoelako. Eta kaskoak ez dira guk nahi bezain gogorrak.

Peloia bigarren bidean

Egin nuen nik ere bigarren bidea, eta bilgunera iritsi nintzenean, hiru tipo goitik behera.

Eta nik neure artean:

-Nik hau ezagutzean diat ba. Baleiken ere agertu dek dala gutxi.

-Iepa!- esan nion.

Eta ezagutu ninduen Landerrek:

-Joño! Nik tarteka irakurtzen diat hire bloga. Idatzi gutxi, baina jardun bazibiltzate, ezta?

-Bai. Saiatzen gaituk.

Agurtu eta goitik behera jarraitu zuten hirurek. Nik ere beherako bidea hartu nuen. Baina kontzientzia atximurka hasi zitzaidan:

-Zeozer idatzi beharko dek, ezta?

-Idatzi? Ze pereza. Eta zertarako? Kattanek ere ez zidak irakurriko eta.

Kafetxo bat hartu, bizkotxo pixka bat jan, eta hirugarren bideari ekin genion.

Ze sibarita bihurtu garen! Mendira kafiakin, txorrostakin… Barritak eta letxiak!

Laugarrn bidea gogortxoa ikusi genuen, eta bosgarrenari ekin genion. Eguneko errazena izan arren (5b zailtasunekoa) hartan ibili nintzen okerren.

Beherako bidean, Elosuko harrobitik pasatu ginen. Bagenuen susmoa rokodromoko pare bat lagun han egongo zirela, eta hantxe zeuden. Pena ez niela argazki bat atera.

Hala ere, Peloiak berehala bota zien perla:

-Oyes! De primero eskalatu bihar dek, e! Horrela ez.

Ainhoa eta Mante agurtu eta beherako bidea hartu genuen.

Orain, Peloiak esaten duen moduan slow mountain egiten dugun honetan, presak alde batera utzita, eta maskarilla jantzita, Mañarian trago bat hartzera geratu ginen, etxera itzuli aurretik. Bista ederra terrazan, Mugarrari begira.

-Ez dek leku txarra beraneatzeko! Jende gutxi eta haitza lepo!

KA-KA!

Horixe pentsatu nuen krakatekoa sentitu nuenean.

Astelehenean, martxoak 29, Atxartera joan ginen, berriro ere. Giro hobearekin, baina kukuaren arrastorik gabe. 29 ez dut uste egunik aproposena denik niretzat. Eskaladako istripurik larriena 2007ko uztailaren 29an izan nuen. Ederki deskribatu zuen Larregik gortuko sarrera batean. Zoritxarrez, uste dut galduta dagoela. Nik behintzat ezin izan dut aurkitu.

Astelehenean giroa askoz ere hobea zen. Gorbeia parez pare geratzen da Untzillaitzen hegoaldetik.

Eguraldi garbia izan arren, haize zakarra zebilen.

Labarganetara joan ginen, eta eskubiko aldera jo genuen, bide erraz batekin hasteko.

Motxila kendu eta gauzak ateratzen hasi nintzenean, konturatu nintzen zerbait lurrean uzten banuen hegan joango zela Mañariaraino.

-Hi, Peloi! Goazen beste nonbaitea. Haiziak hegan eramango gaitu bestela.

Berehala alde egin genuen handik. Betiere Nostradamus bideari begiratu eta gero:

-6c! Eta gainera, krokis zaharrean mantenido jartzen dik.

-Hori in beharra ziok jubilatu baino lehen!

Haizeak bidalita, gora jo genuen, Koberretape izeneko sektorera.

Han ere ez zen giro haizearekin, baina, hala ere, pixka bat erosoago egon zitekeen.

Lehendabizi, erlatiz honetara igo ginen.

Bideek izugarrizko itxura zuten, baina merkeena 6a+ zailtasunekoa da.

Berotzeko, beste zerbait bilatzea pentsatu genuen, eta berriro ere beheko aldera abiatu ginen. Erlaitzetik beherako tartea aprobetxatuz, bi eta hiru luzeko bide batzuk daude, ikastaroetarako eta prestatuta, eta haietatik hastea pentsatu genuen.

Peloiak geroago esan zuen moduan beheko luze horiek preszindibleak dira. Eta ni ere iritzi berekoa naiz.

Egin zituen Peloiak 11. bidearen lehen bi luzeak (4a eta 5c), eta gero nik egin nituen.

Ondoren, 10. bidearen lehen biak (5a eta 5b) egin zituen, luze bakar batean, aurrekoa bezala.

Esan bezala, lehen luzeak errazak dira, baina seguruak ez daude oso hurbil, eta hasiera etzana denez, hautsa zegoen haitzean itsatsita.

Halaxe, nik bigarren bideari ekin nionean, irrist egin eta ezkerreko besotik zintzilik geratu nintzen. Sekulako krakatekoa sentitu nuen, baina ez nuen eskua askatu. Hasieran, sorbalda atera nuela pentsatu nuen. Gero, tendinitisa egin ote nuen pentsatu nuen.

-Erosi txak katu hanka berriak! Mythosak!

-Marrua aituta ere, hi adarra jotzen! Kraboia!

Ez dakit zer daukadan, baina sorbalda oraindik ez dago behar bezala, eta indar falta sumatzen dut. Dana dala, bihar ere proban jarri beharko dugu, ea zer dioen.

Esan nion Peloiari jaisteko, eta berriro ere bide bera eskalatu behar izan zuen, materiala errekuperatzeko.

Nik, bihotz onekoa izanda, esan nion Peloiari:

-Nik gaur ezin diat eskalatu. Auskalo noiz egongo naizen berriz eskalatzeko moduan. Baina, nahi badek, in zak hor goiko bia bat. Nik aseguratuko.

Bi aldiz pentsatu gabe, goiko erlaitzera jo genuen berriro ere.

Zulotik zulora bidea aukeratu zuen, 6a+ zailtasunekoa. Beno, aukeratu zuen edo aukeratu nion:

-In zak hau! Itxura ederra zeukak!

Bai egin ere. Erraz eta ondo egin zuen. Sobrao y eso.

Eta ni inbiditan, probatzeko aukerarik gabe. Eskalada ez da leihaketa, baina Peloiak egiten badu, nik zergatik ez? Hor geratu da erronka ahal denerako.

Zorte pixka batekin, bihar bertan izango dut arantza ateratzeko aukera. Ea zer dioten nire sorbaldak eta Peloiak.

Gortu!

Egino

Kaixo, aspaldiko partez.

Bizi gara bai. Eskalatzeko gogo adina aukera izan ez arren, gurean jarraitzen dugu.

Iaz, Haritzekin Eginon izan ginenetik, haria etenda egon da, ez dugu informaziorik eman. Baina informazioa egon egon da. Covid 19az kutsatu aurreko asteburuan, urriaren 17an, Aiztondon egon ginen Peloia eta biok.

Geroago, Haritz eta hirurok Aritxulegin izan ginen. Abenduan, uste dut. Behetik gorakoa egin, eta Arritxulo aterpetxea itxita zegoenez, bueltan sagardotegian bazkalduta (artean legezkoa zen), eta kupeletara bisita gidatuak eginda, gustura etorri ginen bueltan.

Gero, herritik irten ezinak eta horrelakoak etorri ziren. Baina, halako batean, federatuta egoteak ateak zabaldu dizkigu, eta presaka atera gara harriari gogoz heltzera.

Lehenengo saioa aurreko asteko larunbatean egin genuen. Saioa, edo saio ahalegina, hobetgo esanda.

-Hi! Bazekau eskalatzea jutia!

-Kriston haizia ziok emanda!

-Haizia ta ostiyajk! Bihar Eginoa!

Eta han joan ginen aurreko larunbatean, goizean goiz Eginora. “Haizia ta ostiyak” esan zuen listoa ni izan nintzen. Ostiyik ez genuen somatu, baina haizea galanta, bildurtzekoa!

-Hi! Ez al dek arraroa Lezeko parkinean kotxe bakar bat, fragoneta bakar bat eta autokarabana bakar bat ere ez eotia?

-Osssssso arraroa! Gu bakarrik enteratu ote gara federatuok eskalatzera joateko aukera daukagula?

Eginoko monolitoetara joan ginen pasieran, motxilarik eta ezer gabe. Lehen monolitoaren azpian geratu ginen flipatzen, hango bideei begira.

-Hik hori ikusten al dek? Desplomatua, lisoa, heldulekurik ez… Baina hau zer dek?

-Monolito hau okerreko aldera etzanda ziok!

-Bai, motel! Koka kolan txapa ziztrin horietatik zintzilikatzen banauk, bidea desekipatuko diat!

Eta horrelaxe, buelta bat eman, autora bueltatu eta Zumaiarako bidea hartu genuen. Baina bueltzatzeko zina eginda!

Eta gaur, agindutako moduan, bueltatu gara.

Peloia eta biok, nola ez. Karmelori abisatu behar genion, dronarekin grabatzeko, baina ez diogu konpetentzia egin nahi Adam Ondrari. Bera honetatik biz da eta. Gu, berriz, honi esker.

Ba, horixe. Abiatu gara goizean goiz, Zumaian euririk egin ez izanaren zantzuekin. Bidean, Bergara parean, euri txikia ari zuen. Eskerrak ordurako, eguraldiaren itxurari erreparatuta, Eginorako bidea hartu dugun, Atxartera joateko aukera ere ez baitugu baztertu azken unera arte.

Tunela pasatu ondoren, Araban sartu garenean, hasieran euri txiki pixka bat ari zuen, baina Gasteizera hurbildu hala, erabat desagertu da.

Eginora iritis garenean, Lezera jo dugu zuzenean. Gaur behintzat bazeuden pare bat furgoneta, eta horrek lasaitu egin gaitu. Bazirudien aurreko astean espabilatu bakarrak edo despistatu bakarrak ginela.

Hainbeste denbora haitzean eskalatu gabe egon ondoren, gorputzari kosta egiten zaio. Buruari, berriz, hobeto ez galdetu!

Beraz, bide erraz-erraz eta eder-eder bat egitea proposatu diot Peloari: Goxo-goxo.

Lehen luzeari Peloiak berak ekin dio, ohitura zaharrari jarraituz. Bigarrenari nik, eta hirugarrenari, berriro ere, Peloiak. Hemen hirugarren luze horretako une bat.

Peloiak berak esan duen bezala hau inbernal bat da en toa regla.

Diedroan, pixka bat gorago, krux bete-betean.

Iritsi da gora, eta iritsi naiz ni ere atzetik.

Atension, problema.

Galdera bota dit Peloiak, xuabe-xuabe:

-Hik rapelatzeko zeoze ekarriko huan, no?

Eta nik, zeako zeara begira:

-Ostia! Ikusi al dek putre hori? Ba ez, ez diat ekarri. Deportibarako bakarrik etorri nauk preparatuta. Beno, horretarako ere ez, magnesiorik ez diat ekarri eta.

-Eta orain zer?

-Laksai, Etxeberria. Zerbait asmatuko dugu.

-Bai! Goan hasi hai kaka ematen Berri Txarrakekin!

-Erraxa dek. Hik jaitsi ni hurrengo bilgunera. Gero, handik nik jaitsiko haut lehen bilgunera arte, eta hik ni handik lurrera arte. Ni lurrean naonian, hik lehen bilgunetik rapellatu eta kitto!

-Otxua ekartzia baino errazo!

Ailegatu gara lurrera eta Itturri sektorera jo dugu zuzenean.

-Ze, sugegorriyan bidia? (Bide horrek badu izen bat, baina pitzaduraren barruan sugegorri bat topatu nuenetik, pixka bat zailagoa iruditu zati beti. Errespetu handiago ematen dit).

Hala ere, Peloia aurrena joango zela jakinda, joaten utzi diot. Jatorra zer naiz ba.

Joan da, egin du, eta egin dut, gero, nik ere. Zer esango dizuet, ba. Kanteran eskalatu duen edonork ezagutuko du puti-puti bidea. Ba niretzat, sugegorriaren bideak ere badu haren antza pixka bat.

Gero, zuhaixka inguratzen duen bidea egin dugu. Peloia aurretik bidalita, beti ere.

Moldatzen da mutila. Postureoak postureo, lokalean egiten duen lana igartzen zaio honi.

Nik ere egin dut, eta konpromiso saihetsezin bat nuenez, autora itzuli gara.

Jendea Eginora iristen ari zen orduan, hain zuzen ere.

Akaso gaueko txandan aritzen gara, eta oraindik ez gara konturatu.

Ondo lo egin.

Ohera noa.

Bihar ere haitza zain izango dugu eta

Gortu!

Susin Haritzekin

Otsail eztiegi, primadera xirtxilegi

Halaxe dio gure sukaldeko egutegiak, otsaileko orrialdean. Eta horixe esaten nion Peloiari otsailean eta martxoan giro bikainarekin eskalatzeko aukera izan genuenean. Atxartera irteera batzuk egin genituen, itxialdian sartu aurreko asteazkenean izan zen azkena.

Gero itxialdia amaitu arte, jai. Ondoren, Yosemiten egon gara pare bat aldiz, eta Aiako Harrian ere bai, Haritzekin, Ethanekin eta Julenekin.

Gaur Eginon

Goizeko 6etan egin dugu hitzordua, bero handia egingo zuelakoan. Jaso ditut Peloia eta Haritz arranplan eta abiatu gara. Mendarotik aurrera, behe lainoa.

Araban ere behe laino handia, eta Gasteiz parean 6ºC.

-Ta gu manga motxian!-esan diot Peloiari.

Eginora iritsi eta oinez hasi bezain pronto joan zaigu hotza. Susiren hasierara iritsi eta trasteak prestatzen ari ginela ahots batzuk entzun ditugu.

-Eskerrak goizo geratu garen! Bestela ilaran jarri behar.

Bi mutil iritsi dira, Aguraingoa bat behintzat, geroago esan didanez.

-Nik lehenengo hiru luzeak egingo dizkiat, eta hik azkenengo hirurak-bota dit Peloiak.

Eta ekin dio bideari.

Gero esan digu ez duela asko gozatu lehen luze horretan. Lehen luzea beti izaten da arraroa guretzat, gorputza pixka bat berotu edo ohitu arte.

Bilgunera iritsi denean, Haritz hasi da, eta hamabost bat metroko abantaila hartu arte zain egon naiz ni txintxo-txintxo.

Bilgunean elkartu garenean, bigarren luzeari ekin dio Peloiak.

Ordurako jende gehiago iritsi da Susiren hasierara. Eta Aguraingo mutilak esan dit batzuk Susin sartu direla eta beste batzuk Lore festan.

Susi eguna izan da gaur itxuraz. Denak Susira!

Luzea amaitzen ari nintzela, suelto zegoen harri bat zapaldu dut kanal batean, eta han joan da goitik behera. Berehala egin dut orrua, baina zorionez ez du inor harrapatu. Eskapada!

Hortik aurrera sueltoago ibili da mutikoa. Luzea bukatu duenean, Haritz abiatu da aitaren atzetik, traineruen pareko katu-oinekin.

Bideoan ere bai.

Puzkerra eta zikina izan dugu luze horretan. Aurrena batek, hurrena besteak handiagoa. Bilguneetan tregua egitea adostu dugu behintzat.

Hirugarren luzea ere Peloiari tokatu zaio. Ordurako eguzkia horman sartzen hasita zegoen. Hala ere, giro zegoen, brisa freskoa iristen baitzen tarteka.

Badoa Peloia.

Bistatik galdu dugu berehala, eta bilgunera iritsi denean, hasteko agindua eman dio Haritzi.

Badoa gure mutikoa.

Hirugarren luzeko bilgunera iritsi garenean, sokaburua aldatu dugu: nire txanda.

Aita-semeak bilgunera iritsi direnean, zapatillak jantzi eta bosgarren luzea hasten den tokira abiatu gara oinez. Beno, nik ez ditut katu-oinak kendu ere egin. Izan ere, sandalia ziztrin batzuekin joan naiz, eta harri artean ibiltzeko badaezpadakoak dira.

Bosgarren luzeari ere nik ekin diot.

Izugarri gustatu zait luzea. Honezkero lau bat aldiz egingo nuen, baina memoria txarra daukagunon abantaila horixe da: behin eta berriz gauza berarekin harritzea.

Nik ere argazkia atera diet. Hain ederki zeuden bilguneko itzalpean!

Hurbilago.

Bosgarrena amaitu ondoren, azken luze erraz bat bakarrik geratzen zitzaigun. Hura ere egin dugu, eta gel hidroalkolikoa eman ondoren, bostekoa eman diogu elkarri.

Haritz ondo portatu da. Pausoren batean nondik nora joan behar zuen galdetu badu ere, ondo moldatu dela esan beharko dugu. Diploma prestatu beharko diogu.

Walirekin ere akordatu gara.

Kamiseta berritzeko ordua ere badela pentsatu dugu. Berak ulertuko digu.

Hortik aurrera, beti hainbeste kostatzen den aldapa igo, eta beherako bidea hartu dugu. Beherako bidea ere ez da makala, izerdi patsetan bukatzen dugu beti.

Eginora iritsi gara, Kujo ilkusi gabe, autoa hartu eta Zumaiara.

Bihar gehiago!

Gortu

Aiztondo

Larunbatean, hilak 15, Aiztondon izan ginen Peloia eta biok. Onen orduan joan behar omen genuen, baina goizeko zortzietan atera ginen. Oraingoan ere zerbait ikasi dugu: onen ordua eguerdi aldera izaten da, eta ez hain goiz (eta are gutxiago neguan).

Kontuak kontu, Peloia jaso eta Huarte-Arakilera abiatu ginen, soka sinplea doblea, atxiperreak eta denetik hartuta. Autoa paretetaik hurbil uzten denez, motxila ondo bete eta berehala iritsi ginen.

Hasteko Irripe izeneko sektorera jo genuen.

Berotzeko, 4. bidea egitea pentsatu genuen. Zumaiatik atera ginenean 12ºC zeuden arren, Sakanan hotz egiten zuen.

Hasi zen Peloia eskalatzen, eta berehala esan zidan haitza hotza zegoela. Eta bide zaila ez izan arren, kosta zitzaion bilgunera iristea. Hatzetako minez jaitsi zen. Argazki bakarra atera nion eta bera borroso.

Eta ez zen ari esajeratzen. Neuk ere berdin bukatu nuen bidea, hatzak gogortuta.

-Goazen eguzkitara etxando ostias!

Eta halaxe, Aiztondoko sektore nagusira jo genuen, goiko irudian Aiztondo izena duena. Lehen esan bezala, bi tipo ari ziren eskalatzen han, gu iristerako. Oraindik ere bide berean jarraitzen zuten. Lasai-lasai zihoazen.

Gu sektorera iritsi eta gauzak ateratzen ari ginela, beste hiru mutil iritsi ziren. Hizketan entzun genituenean, gertukoak zirela ohartu ginen. Zestoarrak ziren hirurak. Arantzan bizi da bat, eta beste bat, Zarautzen.

Gu Irrintzi bidean sartu ginen. Peloiak ekin zion lehen luzeari, beti bezala. Motxilarik eta mobilik eta ez genuen hartu. Beraz, ez dago argazkirik. Bide ederra da Irrintzi, eta gustura eskalatu genuen eguzkitan. Hasieran, bazirudien beroa pasatu behar genuela, baina ez zen hala gertatu. Bilguneetan brisak freskatzen gintuen.

Peloiak luze bakoitiak eta nik bikoitiak aurretik egin ondoren, bi rapeletan lurrera iritsi ginen. Barrita pare bat jan, ur pixka bat edan eta berriro ere ezkerreko sektoreetara jo genuen. Baina oraingoan, Basoa izenekoan geratu ginen.

5. bidea egitea pentsatu genuen. Horma horrek San Fausto ekarri zigun gogora, plakan zulo bertikal asko dituelako, eta helduleku bereziak izaten dira. Bideak sarreran koskatxo bat du, eta horren kontura pixka bat bazilatzen jardun genuen.

-Hi! Eta hor behetik (eskuinean) hasten bahaiz, lurrean eserita, lokalean bezela?

Ekin zion Peloiak eta arazo handirik gabe iritsi zen argazkian ikusten den lekuraino.

Pauso hori gainditzeko hegaldi txiki bat egin behar izan zuen (hegaldi esatea gehiegitxo iruditzen zait, baina tira). Metro bat ere ez. Bigarrenean pasatu zuen eta berehala iritsi zen diedrora.

Behin diedroan sartuta, eskalda nahiko fisikoa da, fisikoegia teknika ongi erabiltzen ez bada.

Baina indartsu dago Peloia eta ederki gainditu zuen.

Gora iritsi, soka deskuelgetik pasatu eta behera.

Nire txanda.

Pixka bat gorago, gure ustez kruxa zenaren azpian.

Eta diedrora iristen.

Hortik aurrera, babaresan sartu nintzen, eta fisikoki gogorra zela ikusita, eskuineko hanka eskuinera luzatu eta plakako zulo batean sartu nuen.

-Hori tranpa dek! Dulferrean igo behar dek hori!

Dulfer edo ez dulfer, iritsi nintzen behintzat bilgunera.

Jaitsitakoan ondoko bideari begira egon ginen. 6b zailtasuna du eta begira jarrita lepoko mina sartzen zaizu, desplomatuta dago eta.

-Horri pege bat emateko, aurrena beste batek nola egiten duen ikusi behar.

-Bai, hurrengorako utziko diagu.

Egindakoarekin gustura, trasteak jaso eta autora abiatu ginen. Eta presarik gabe genbiltzanez, herrian geratu ginen, zintzurra freskatzera.

Tabernaren kanpoan geundela, Kixkur faltsua agertu zitzaigun.

-Kixkurren antza bazikak -esan zidan Peloiak- baina tripa galanta ere bai!

Sei urte omen zituen txakurrak, baina alfer galanta zirudien. Eseri eta aguanta!

Krosean ateratzeko garaiz iritsi ginen Zumaiara, baina dortsalik ez geneukanez, protagonismoa beste batzuentzat uztea erabaki genuen.

Hurrengoan gehiago. Gortu!

Urteko lehena: garagardo freskoa!

Atzo, urtarrilak 6, Ziordiara abiatu ginen Peloia eta biok. Urtea ondo hasteko, zer da ba garagardo fresko bat baino ederragoa?

Errege bezperan, etxera nindoala, izugarrizko pereza eman zidan biharamunean goiz jaiki beharrak: “bihar, egingo duen hotzarekin, goizean goiz jaiki eta Ziordiara. Buf!”.

Goizeko zazpietan Peloia arranplan jaso (goizeko zazpietan arranplan, non eta noiz bestela?), eta eguraldi hotz baina garbiarekin, Araba aldera jo genuen, Egino atzean utzi eta Ziordiara iristeko asmoz. Gasteiztik pasa ginenean, -3º C genituen, eta Ziordiara iritsi ginenean, -2ºC. Autotik irteteko gogo gutxi. Atera ginen, motxila bizkarrean hartu eta hormarako bidea hartu genuen. Peloiak buruan sartuta zeukan Birra Moretti egin behar genuela. Zuri-zuri ageri zen Sakana. Eta fresko-fresko gure garagardoa.

Baina horma ekialdera begira dagoenez, berehala sartzen da eguzkia.

Beriainen ikuspegi ederra bidean gora.

Ez zen uste bezain erraza izan bidearen hasiera bilatzea. Halako batean plaka gorri bat aurkitu genuen, baina inskripzioa ia erabat ezabatuta zeukan.

-Hauxe izango dek -esan nion Peloiari, gora begiratu ondoren- Han goian ikusten dek gero hartu behar diagun diedroa.

Peloia konforme. Arnesa, kaskoa eta traste guztiak soinean hartu, eta Peloia hasi zen eskalatzen, ohitura zaharrari jarraituz.

Berehala hasi nintzen kalkuluak egiten: “Peloia hasi denez, bigarren luzea niretzako da. Baina bigarren luzea oinez egin beharreko zati bat da. Negozio txarra egin behar dut gaur”. Izan ere, bigarren luzea eta seigarrena dira horma sentsazio hori kentzen diotenak bideari, eskalatzen baino oinez egin behar direlako.

Ziztu batean zetorren eguzkia horman behera. Baina, artean haitza hotza zegoen. Hatzak astindu behar izan genituen tarteka, ez gogortzeko. Oinak ere hotzak zeuzkala esaten zidan Peloiak.

Ekin nion nik ere lehen luzeari. Hemen, luzea amaitzen.

Bilgunera iritsi eta bigarren luzea egin nuen, laburra eta erraza.

Iritsi zen Peloia ere bigarren bilgunera eta hala bota zidan:

-Hirugarrena nik egingo diat, eta hartara laugarrena, 5c-ko pausoa duena, hiretzat.

-Portatu haiz, Peloia! -erantzun nion nik gustura.

Eta ekin zion hirugarren luzeari. Luze bitxia da, tubo moduko batean barrena doana, diedro baten hasieran bilgunea duela. Luze hori ere labur samarra da, 25 bat metrokoa.

Peloia hirugarren bilgunera iristen.

Egin nuen nik ere luzea.

Laugarrenari ekin nion, urduritasun puntu batekin.

Uste baino hobeto eta lasaiago eskalatu ondoren, bilgunea prestatu eta hasteko agindua eman nion Peloiari. Hemen, laugarren luzea amaitzen.

Berriro ere, luzeak nola banatu erabakitzeari ekin genion.

-Hurrengo hik egiten badek, luze triste bat bakarrik geratuko zaidak -bota nion Peloiari.

-Orduan hik hau egin, eta ni azken biak.

-Konforme.

Bosgarren luzearen hasieran.

Hasi nuen luzea, eta betiko ibilbidetik kanpo, eskuinerago, parabolt bat ikusi nuen. Pentsatzen hasi nintzen ea barianteren bat den, edo barianteren bat zabaltzen hasi diren, edo beste bideren bat ote den. Gora egin ahala, ikusi dut beste bi parabolt daudela eta haiek betiko bidera jotzen dutela. Baina, gorago nindoan heinean, luzea berritu ote duten pentsatu dut.

Jardun naiz horrekin lotutako albisteak bilatzen interneten, baina ez dut ezer aurkitu. Norbaitek zer edo zer badaki, eskertuko nioke erantzunetan jarriko balu.

Luzearen leku jakin batean, parabolt bat dago horma bertikal batean, eta handik ezkerrera jotzen du bideak. Laja handi bat heldu eta kolokan zegoela ohartu nintzen. Komeriak izango ziren hura bota izan banu. Peloiari esan nion, eta hark bota zuen atzetik etorri zenean. Burrunda galantarekin erori zen. Aurrez ikusi genuen azpian ez zebilela inor. Putreak eta bele zaharren bat salbu, bakar-bakarrik egon ginen.

Bilgunera iritsi bezain pronto ekin zion seigarren luzeari. Ni ere iritsi nintzen bilgunera, eta zazpigarren eta azken luzea hasi zuen Peloiak. Oso horma polita da, ur-tanten bi arrasto paralelo dituena. Peloiaren gainean, eskuinean, ederki ikusten dira ur-tanten bi zutabeak.

Pixka bat gorago.

Eta luzearen azken pausoetan.

Goian, beti bezala elkarri bostekoa eman eta trasteak motxiletan sartu genituen.

Ekialdera doan bidexka batetik (puntu gorriz markatua), harrobira iritsi ginen. Iruditu zitzaigun harrobia barruko aldetik handitzen ari direla, errepidetik ikusten ez den lekuan, alegia. Puska ederra kendu diote mendiari.

Itzalean dagoen zatian putzuak izoztuta zeuden.

Behera joan, autoan sartu eta Zumaiara. Saiatu ginen Zumaian garagardo bat hartzen, Birra Moretti ez dena, baina aparkatzeko zaila zegoenez, bere horretan utzi genuen.

Hurrengoan gehiago.

Gortu!