Elosuko harrobia. Atxarte

Gaur, uztailak 22, Atxarteko Untzillaitz mendiaren hegoaldean izan gara, Elosuko harrobia izeneko sektorean.

Komeriak izan ditugu Zumaiatik elkarrekin ateratzeko.

Atzo, Peloiari:

-Bihar zazpiretan arranplan.

-Bale.

Jaso dut Mutua zazpiak bost gutxitan etxe azpian, eta abiatu gara arranplarantz. Bidean, zubi txikia pasatuta utzi dut, dirua ateratzera joan behar zuelako.

-Bitartean Peloia jasoko diat arranplan, eta oraintxe etorriko gaituk.

Baina arranplan inor ez. “Arraroa” pentsatu dut. “Zerbait gertatu ote da? Hau ez da ba lo hartzen duen horietakoa…”.

Eta horrelaxe, bakar-bakarrik joan naiz Mutuaren bila. Hura jaso eta atzera berriro ere arranplara. Bidali dizkiogu zenbait mezu, baina Larregik bakarrik erantzun digu.

-Ba, bakarrik joan beharko diagu.

Eta hala egin dugu. Autobidean sartu eta Mendaro parean Peloiaren deia.

Elgoibarren autobidetik atera, beste noranzkoan sartu eta berriro ere Zumaiara. Eta, oraingoan bai, hirurok batera abiatu gara Atxarterantz. Peloiak ez dizkit purrustada makalak bota:

-Nik ez al haut etxe azpian jasotzen? Hurrenguan estaziora joan beharko dek!

Horretaz aparte, goiza freskoa zegoen, eta giro ederrarekin eskalatu dugu.

Elosuko harrobira joan, eta artean itzalean zegoen Bota piñue… (5c, 28m) izeneko bideari ekin diogu. Mutuak jarri ditu txapak.

Eta ondoren, Peloiak egin du.

Horren kontura ere marmarra ez da falta izan.

-5c berotzeko? Zoratu egin al gea?

Baina, erraz eta gustura egin du.

Ni joan naiz, azkenik.

Hortik Oroimen (6a, 45m) bidera jo dugu, eta hori ere Mutuak egin du aurrena, zaharrenak.

Haitzak arku moduko bat egiten du goiko aldean, baina hara iritsi aurreko plakak ematen dio zailtasuna bideari. Elegante egin du gizonak, ipurdia aterata eta bularraldea plakari itsatsita, beharrezkoa zenean.

Ondoren, nola ez, Peloia joan da, bigarren zaharrena. Marmar eta marmar artean, ederki egiten ditu bide guztiak. Sobrao y eso esaten diogu. Hankak nekatu egin omen zaizkio plakan.

Hemen, zati delikatuaren hasieran.

Pixka bat gorago.

Nire txanda iritsi denean, harri ederra bota dit Peloiak. Hauxe esan dio Mutuari:

-Aseguratu iok hik, hau erori egingo dek eta!

Horixe behar nuen nik, bizigarri txiki bat, plakan kontuz eta dotore mugitzeko.

Eta han joan naiz.

Bidearen amaieran, atzeraka botatzen duen hormatxo bat dago. Erdi-erdian parabolt bat du, eta eskuinetik pasatzea da errazena. Mutuak zuzenean igo du, eta Peloia hara iritsi denean, esan diot errazagoa dela eskuinetik. Baina zuzen igo du, eta ondo kostata.

Zer esan nahi du horrek? 4c, 4c esan bai, baina 6a egiteko amorratzen egoten dela. Bestela eskuinetik egingo zuen nik esan bezala.

Jaitsi gara, eta pixka bat gorago dagoen Lainope (6a, 35m) bidera jo dugu.

Beste behin ere, Mutuak jarri ditu espresak.

Peloia aseguratzen.

Hasiera pixka bat pulituta dago, baina ederki egin du kontuz-kontuz.

Zuhaitzaren ezkerreko aldetik jarraitu du, eta berehala iritsi da bilgunera.

Ondoren, adinaren hierarkia errespetatuz, Peloiak ekin dio bideari.

Dotore igo da Peloia ere. Goiko aldera iritsi denean, gustura:

-Hemen bai helduleku ederrak!

Baina, dagoeneko igarri diogu zer mailatan gozatzen duen mutilak. Marmarrean jarraitzen badu ere.

Azkenik, nire txanda. Oraingoan ez dut entzun “hau seguru eroriko dek” eta horrelakorik.

Eta horrelaxe, trasteak jaso eta autora abiatu gara. Bidean, “non dago Larregi?” zen kezka nagusia. Peloiak esaten zuen nola izan daitekeen bera bakarrik uztea Mutuarekin eta nirekin.

Hilaren 12an Aritxulegin.

Aritxulegin ere izan ginen arratsalde batean, berandu samar joan baginen ere. Azalpen mamitsuak entzun genituen:

-Hau dek benetako Euskal Herriya! Euskal Herri zaharrena! Hau bai lekua.

Eta abar, eta abar.

Eguraldia ere uztaileko tipikoa zen.

Enarri sektorean egon ginen, eta hiru bide egin genituen:

Naroley (4b, 15m), Alaide (5c, 15m) eta Gure ametsak (5c, 15m).

Peloia lanean.

Eta Mutua, berdin.

Amaitutakoan, Arritxulo aterpera joan ginen zerbezatxoa hartzera. Eta Euskal Herri benetakoa eta haiek denak entzun ondoren, zer entzungo eta Regetoia!

-Hau al da Euskal Herri zaharreko musika?

Nahikoa barre egin genuen.

Aurreko larunbatean, berriz, Labarganetan izan ziren Peloia eta Mutua. Gaur ibili garen lekutik hamar minutura. Eta harrezkero makina bat aldiz esan dit Peloia prest dagoela Bihaizpeko Gora gu eta gutarrak bidea egiteko.

Denborak esango du.

Gortu!

Elmer

Atzo, ekainaren 17an, Eginora joan ginen Peloia eta biok. Hasieran, Atxarte geneukan jomugan, Untzillatx hegoaldeko sektore eder horietako bat. Peloiak jaso ninduen zazpietan, eta gurekin etortzekoa zen “hirugarren pertsona” bat agertzen ez zenez, watsap bat bidali eta martxa egin genuen.

Zumaian, taosa izan gabe ere, bazegon bruma pixka bat. Bidean, berriz, zenbat eta aurrerago orduan eta itxiagoa behe lainoa. Araban, batik bat. Araban? Ez al gindoazen Atxartera?

Bai, baina ez. Bidean, Eginoko aukerak udan eskasagoak izaten direla pentsatuta, bero handia egiten duelako, hauxe bota nion Peloiari:

-Hi! Ta biok bakarrik geratu garenez, zergatik ez Eginora? Hik Susi egin gabe daukak.

-Bale. Nahi dekena.

Eta horrelaxe Araban sartu, behe lainotan, eta Egino herrira iritsi ginen.

-Joño! Gaur ez gaituk lehenengoak.

Dagoeneko bikote bat hormara abiatzeko prest zegoen, arnesa soinean eta traste guztiak hartuta.

-Galdetuko al zieagu zer bide egin behar duten? -nik Peloiari.

-Kasualidade handia izango huke horiek ere Susira joatea, ezta?

Abiatu ginen gu ere, eta bidearen hasieraren hurbiltzen ari ginen heinean, ahotsak entzuten genituen.

-Baietz Susi bidean egon!

Eta hantxe zeuden. Hasieran, pixka bat zain egotea pentsatu genuen, gero haien atzetik abiatzeko. Baina, azkenean, hainbeste bide dauden tokian beste bat aukeratzea erabaki genuen.

-Ba Elmerrera -Peloiak.

Eta hara abiatu ginen. Aukera ona zen, ia laugarren luzera arte ez genuelako eguzkirik sentitu. Lehendik Peloiarekin eginda neukan, eta Peloiak ere bai Larregirekin.

Peloiak Larregirekin egin zuenean, luze bakoitiak egin zituen Peloiak, eta oraingoan, bikoitiak egin nahi zituela esan zidan.

Beraz, ni hasi nintzen. Ederki geunden itzaletan.

Badator Peloia.

Eta badoa.

Bigarren luzean, ur tanten gaineko plakan.

Ni igon nintzen, bilgunean materiala hartu, eta hirugarren luzeari ekin nion. Bigarrena polita da, baina atzo hirugarrena ikaragarri gustatu zitzaidan.

-Hau komeni ziku guri, Peloi!

Badator hirugarren bilgunera.

Eguzkia horman sartzen hasita zegoen arren, bilgunea itzalean, zuhaitz eder baten azpian.

Laugarren luzearen hasieran.

Goian eguzkitan zati bertikal bat dauka, baina izugarrizko heldulekuekin. Harkaitz zubi fin-finak dira, buzoi modukoak. Hain finak, fuerte sakatuz gero mina ematen baitute.

Mobila patrikan sartuta ez naizenez batere eroso ibiltzen, motxilan gorde nuen. Akabo argazkiak.

Oinez metro batzuk egin eta bigarren zatira iritsi ginen. Nire txanda zen. Peloiarekin Elmer egin nuen lehen aldian (hau bigarrena da) egin nuen akatsa errepikatu nuen, berriro ere.

Luzeari ekin, une jakin batean hurrengo parabolta non zegoen ikusi ez, eta nire logikatik tiratuz, ezkerrera jo nuen. Handik ikusten nuen bide errazena. Baina han asegururik ez. Aurrekoan bezala, bilgune bat aurkitu nuen (hantxe jarraitzen zuen), eta bertan amaitu nuen luzea. Gero, ondo begiratuta, ikusi nuen Elmerrek pixka bat eskuinera egiten duela zati horretan. Baina aseguruen artean tarte handia dago, baina zati erraza delako izango da.

Kontuak kontu, ea hirugarrenean ez naizen galtzen.

Peloiak azken luzea egin, bostekoa eman, ur pixka bat edan eta trasteak jasotzen hasi ginen. Ordurako, Susin sartu zen bikoak ere amaitu zuen eta beherantz abiatu ziren.

-Begira! Haiek ere bukatu ditek.

Susitik behera, Elmer biderantz gindoazela laurekin (ez nekien lau mutil edo lau gizon jarri) topo egin genuen.

-Ez zarete ba Susi egitera joango?

-Ez. Txitxibiritxi egiteko asmoa dugu.

Lasartekoak omen ziren, gu baino zaharragoak edo helduagoak (edo nahi duzuen bezala). Eta horrek poz berezia ematen digu. Guk ere adin horretan eskalatzen jarraituko dugula, alegia. Batek 60 urte egin behar zituen aurten, eta beste hirurak 50etik gorakoak ziren.

Jaitsi ondoren, Usoaren parean, lasartearrekin topo egin genuen berriro.

-Zer moduzkoa Txitxibiritxi hori?

-Ondo dago. Besteen modukoa. Bilgune batetik bestera gehiago ibili behar da oinez, beste bideekin alderatuta. Baina merezi du.

-Hurrengo baterako apuntatuta dago orduan.

Haiekin joan ginen Eginoraino, eta Zumarraga eta Urretxukoak ere alde egin gabe zeuden artean. Elkar ezagutzen zuten, gainera.

Izugarrizko eguraldia Eginon, eta eskalatzen ikusi genituen bakarrak gipuzkoarrak. Horrelako haitz zati bat etxetik hurbilago izango bagenu!

Gortu!

Bertan, ber(o)tan

Jun ta jun, ta Bertan izan ginen atzo. Bertan, ber(o)tan eta egarria ahotan.

Peloia Larretxon jaso eta Eginorako bidea hartu genuen. Esan nion: “Asfaltatu dutelako, bestela ez nintzen igoko”. Zumaian bero egiten zuen, eta barnealdera gindoazen heinean, bero handiagoa. Arrasate Mordor parean, 33ºC.

Hasiera batean, Birra Moretti egiteko asmoa geneukan. Baina ari nintzen sumatzen bero handia egingo zuela, eta hobeto izango genuela Berta egin, arratsaldez itzaletan egoten da eta. Eginon autoa utzi eta Cujo siestatik ez esnatzeko, isil-isilik basoan barrena abiatu ginen.

Bidearen oinera izerdi patsetan iritsi ginen (Larregiri gustatzen zaion bezala). Lehenago, nola ez, okerreko bidea hartu nuen eta Udaberri bidearen hasierara eraman nuen bikote ausarta. Atzera egin eta iritsi ginen gure bidearen oinera. Entzun behar izan nituen, berriro ere.

Bidearen hasiera.

Altxorraren banaketa egin genuen: Lehen bi luzeak Peloiarentzat; hirugarrena eta laugarrena, Mutuarentzat, eta azken biak niretzat. Denak konforme, gainera. Harrigarria.

Hala ere, aukera onena Peloiarena izan zen, itzala harrapatzen lehena izan zen eta. Ekin zion, eta nik aseguratzen nuen bitartean, Mutuak argazki batzuk atera zizkion.

Ari da itzaletan sartzen.

Ez da broma 31ºC-tan eskalatzea. Eguzkitan egon beharko bagenu, atzera egingo genuke. Aseguratzen izerdi patsetan nengoela, bikote frantses bat iritsi zen. Eskalatzeneus izeneko blog bateko krokisak zeuzkaten paperean, guk erabiltzen ditugun berak. Eta informazio bila zetozen. Azaldu genien gure bidea Berta zela, ondo-ondoan Elmer hasten zela, baina hark “Shushi” esaten zidan. Tentazio galanta eduki nuen:

-Shushi? Eso en el japonés de Egino, aqui solo hay vias de escalada.

Baina hori esan beharrean, Susi bidea non zegoen azaldu nion txintxo-txintxo.

Ermitañoak izango ziren agian, Peloia bilgunera iritsi, sokak jaso eta Mutua eta biok eskalatzen hasi arte ez ziren eta isildu. Azkenean, agurtu eta alde egin zuten. Gaur goizean Susi egiteko asmoa omen zuten. Niri, berriz, shushia probatzeko gogoa eman zidaten.

Eskaladarekin jarraituz, iritsi ginen bilgunera eta Peloiak bigarren luzeari ekin zion. Ur gutxitxo eraman genuen, zer bero egiten zuen kontuan hartuta, eta zerbezarik ez. Igartzen da Larregiren falta.

Badoa plafoiko makinea.

Hirugarren luzeari ekiteko, sokak Mutuari eman zizkion, eta Peloia eta biok atzetik joan ginen. Luze ederrak dira, gozatzekoak. Eta Peloia bezain fuerte egonda, zer esanik ez. Ozpina baino fuerteago. Ez ahal da ozpinduko!

Hirugarren bilgunera iristen. Atzean, eskuinean dagoen buru txiki hori nirea da.

Ezkerretik pasatu ezin. Eskuinetik ere ez.

Laster luze bateko abantaila aterako dit.

Egin zuen Mutuak hurrengo luzea ere. Kosta zitzaion bilgunea bilatzea, eta ez pentsatu anteojorik gabe eskalatu zuenik. Atzetik Peloia abiatu zen, eta hirugarrenik, ni neu.

Bilgunera iristen.

Hurrengo urratsa eguzkitara ateratzea zen. Traumatikoa izan zen niretzat. Buru-makur, eguzkiaren beldurrez, Bertaren bosgarren luzearen hasierara joan ordez, Elmer bidera joan nintzen.

-Mekauenlamar! Orain ere hauen marmarrak aditu behar!

-Gezurra ematen dik! -Peloiak- Hik ez al huan hau ezagutzen?

Aurkitu nuen aurkitu beharrekoa, Bertaren bosgarren luzearen hasiera, eta nire txanda iritsi zen. Eskerrak goiko zatian ere horma itzaletan zegoela.

Aupa Mauritzia!

Pixka bat gorago.

Peloia abiatu zen ondoren.

Hirurok bilgunean elkartu ginenean, nire klasikoetako bat bota nion Peloiari adarra jotzeko:

-Luze bat geratzen dek, 4a, erraza. Esanblian ingo yu, ezta?

-Ensanblia ta ostiyak! Earra nazka ematen dek!

Egin nuen azken luzea ere txintxo-txintxo. Trasteak jaso, zerbezarik ez hartu (ez genuen eraman), barrita bat pikatu (Pueyoko gazta autoan geratu zen) eta gaina harrapatzeko falta diren metroak igo eta Usoa eta Aztorearen ondotik jaitsi ginen. Izerdi ederra beherakoan ere. Ahaztu zitzaidan Peloiari galdetzea nola doan tirolinaren proiektua.

Eginora iritsi, iturrian ura edan, eta zerbezarik ere hartu gabe, zuzenean Zumaiara. Peloiak afaria omen zeukan, eta etxeraino eraman genuen. Atzo ez zuen ostiralean adina marmar egin. Ensanblearen kontuarekin bai, baina orokorrean gutxi.

Arratsalde ederra, beroarekin pixka bat sufritu arren.

Gortu!

Santa Barbaran, balizatik kanpora

Aste gogorra izan da hau. Mutuarekin egoten nintzenean, alde batetik berotzen zidan belarria, suabe-suabe, tipula eta porrua potxatzen diren bezala. Peloiak harrapatzen baninduen, bestetik berotzen zidan.

Gauzak horrela, berehala bururatu zitzaidan ideia: “bi hauek kareo bat behar dute”.

Eta halaxe, kareoa prestatu nuen ostegunerako. Peloiarekin plafoian buelta txiki bat eman ondoren, Aitzuri tabernan elkartu ginen Mutuarekin. Hasi ziren biak berriketan.

-Santa Barbarara! -Mutuak.

-Ostiyak! Hori mierda bat dek, ez dik ezertako baliyo!

Garbi zegoen batak ez zuela bestea konbentzituko, eta are gutxiago besteak bata. Beraz, erabaki bat hartu beharra zegoen. Azkenean, Peloiaren gogoaren kontra (erabat kontra), Santa Barbara joango ginela erabaki genuen.

Eta horrelaxe, atzo, Mutua eta biok autoan sartu, Peloia Zarautzen jaso eta Santa Barbarara jo genuen zuzen-zuzen.

-Balizatik kanpoa guaztik! Guk ze ite yu hemen?! -purrustadaka gure Peloia.

Van Gaalekin gogoratu nintzen: “Por qué tu siempre negatifa?”.

Marmar eta marmar, negatifa eta negatifa arratsalde guztian. Indarra bai, baina erabiltzeko gogorik ez. Krokisari begiratu, eta Uno y medio (V+) izeneko bidea aukeratu genuen.

Peloiak marmarrean jarraitzen zuen, jakina. Egin zuen Mutuak, ondo, baina poliki, eta Peloiak berdin jarraitzen zuen: “Horri hainbeste kosta bazikok, gu zerta etorri gaituk honea?! Balizatik kanpoa gabiltzak!”. Ez zen nekatzen gainera.

Bukatu zuen Mutuak, deskolgatu, eta hurrena, Peloia. Ondo eskalatu arren, ez zebilen gustura. Ondoren nik egin nuen, eta bidea justu-justu amaitu nuen, besaurreak lehertu beharrean.

Orduan, zabaldu nuen nik ere ahoa: “Sponsor bat bilatu behar diat rokodromoa juten hasteko”.

Handik, ezkerrera mugitu ginen. Jose mari (6a) bideari bota genion begia. Mutuak jarri zituen zintak, berak esaten duen moduan; hau da, berak ekin zion bideari. Uste baino gehiago kostatu zitzaion, eta horrek Peloiaren negatibitatea elikatzen zuen: “Hori horrela bazebilek, guk hemen ez diu ezer pintatzen. Balizatik kanpoa gatxibek”. Marmarra ugari, baina, ondoren, bidea egin zuenean jaun eta jabe!

Mutua tarteka aritzen zen besaurreak soltatzen, eta ni, zer esanik ez; baina Peloiak keinu bat ere ez zuen egin. Plafoiko giltza kendu beharko diogu, kintoak bakarrik egin nahi ditu, baina berak uste baino askoz urrutiago dago. Burua gortzea bakarrik falta.

Mutuak, berriz, burua gortuta ekarri zuen. Ez dauka bueloen beldurrik eta horrelakorik. Baina, berak esan zuenez, “orain besoak gortu behar!”.

Nik soka goitik nuela egin nuen bidea. Lehenengoan besaurreetan hartu nuen berotuarekin, ez nuen uste Jose mari bidea amaituko nuenik, baina pare bat zintzilikaldiren ondoren, amaitu nuen.

Hurrengoa: Te pedes (6b). Gorago jarri dudan estekan 6c+ zailtasuna duela jartzen du, baina hori bariantearena da. Bidea 6b+ ere izango dela esaten zuen Mutuak. Handik zebilen beste batek ere esaten zuen bide asko dekotatuta daudela.

Hasi zen Mutua, bazihoan gora eta gora, eta halako batean hegan hasi zen. Nahiko lan izan zuen. Gorago, expresa kateatu eta eskuarekin heldu zuen! Ai, ai, ai… Non da “encadenar o morir” ospetsua?

Gero, Peloiaren txanda. Esan beharra dago, hain gogoz kontra eskalatzeko, ez zuela zalantza handirik egin 6b batean sartzeko. Harrigarria, Xabier.

Han ibili zen graduarekin borrokan CCCPko kamiseta elegantearekin.

Hemen, aseguratzailea eta biak.

Kateraino iritsi zen, deskolgatu, eta trasteak jasotzen hasi ginen, ordurako zortzi terdiak jota izango ziren eta.

Zumaiara iritsi, frontona tabernan (Aitzurin) kaña on bana hartu eta gaurko plana egin genuen.

Gaur ere bagoaz nonbaitera, beraz. Pista moduan esango dizuet gaur Peloiaren gustuko leku batera goazela, Larregik eta biok iaz egin genuela eta asko gustatu zitzaigula. Ea nork asmatzen duen. Mutua ere ados. Zer gehiago eskatu dezake Peloia? Gaur seguru positifa iritsiko dela bueltan.

Gortu!

Maria tximenea Eguzkiarren (6a, 130 m)

Ez, ez dago eszisiorik, lasai, gortu bakarra dago-eta. Larunbatean Apolo eta Peloia joan ziren eskalatzera, eta gaur, igandea, Xabi eta biok. Apoloren kronikea hor daukazue, honen aurretik, eta hemen nirea.
Herenegun hor aritu zitzaidan Apolo tentatzen, uasapetik, larunbatean eskalatzera joateko:
-Apuntatu hax.
Gogor egin nion aurre tentaziori, noski, lana neukala egiteko eta ezin nuela eta… Baina ondoren beste mezu bat bidali zidan, eta hor bai hasi nintzen biguntzen:
-Mutuakin natxiok. Igandean hirekin gustora joango omen huan eskalatzera. Maria tximenea?
Atzo arratsaldean, Xabiren mezua, eta azpian nire erantzuna:
-Eguerdi on, bihar zerbait igoko al degu?
-Lanez lepo nabilek, gogoa bai, baina… esangoiat arratsaldean, zer aurreratzen deten…
Baina erantzun orduko banekien eginahalak eta bi egingo nituela joateko.
19:11n, nik:
-Benga! Maria tximenea?
-Ok, zer ordutan eta non.
Apoloren mezuak, Maria tximenea aipatzen zuenak, oroitzapen asko piztu zizkidan: Atxartera joan nintzen lehen aldian, duela 30 urte pasa, bia horixe egin nuen Rubio zenarekin.
Zazpietan geneukan hitzordua Arranplan, eta puntual etorri zait bila. Atxarterako bidean berritu ditugu aspaldian kontatu gabe geneuzkanak: eskalada, bizitza, eskalada, bizitza, eskalada… Durango aldera ailegatu garenean, Xabiren eskaera:
-Kafea hartu beharko diagu, ba…
-Orain ere gosaldu gabe etorri al haiz?
-Gosalduta bai, baina kaferik hartu gabe.
Ni kopiloto, eta erabakia hartuta zegoen.
Oraindik ohera joateko zeuden batzuen aurrean gelditu da gure kotxea, zakar samar:
-¡Oye! Un bar abierto, para tomar un café…


Abiatu gara berriz, eta ederki ailegatu gara Atxartera. Eguzkiarre izeneko paretara goaz (Labargorri izenarekin ere ezaguna da), eta gerturatzean, errepide-bazterrean geratu eta argazki batzuk atera dizkiogu. Ederra da, barrenalde osoa harrobiak janda baldin badauka ere.


“Mari tximenea” izeneko bia dugu helburu. Paretaren erdialdean hasten da, eta ezkerraldetik gora eginda, trabesia bat egiten du eskuin aldera eta tximenea elegante batekin horkillan bukatzen da. Zailtasunaren aldetik nahikoa egingarria guretzat, baina X. jaunak ez du eskalatu azken 6 urteotan eta niri Atxarteko graduak errespetu handia ematen dit.


Kotxea aparkatu dugu kanteraren ondoan, eta a zer lepoko mina, gora begira!
Aldapan gora egin dugu, eta neuk markatu dut erritmoa, badaezpada ere:
-Ez ziok gauza okerragorik eskalatzen hasi behar eta izerdi-patsetan egotea baino!

Suabe-suabe igo gara, eta paretaren azpian jarri gara. Peloia ez dagoenez, neuk aprobetxatu dut:
-Neu hasiko nauk, probatzeko.
EA konforme.
Jantzi ditugu trasteak eta erabaki dugu motxilarekin igotzea, berriz ere paretaren barrenaldera bueltatu beharrik ez izateko.
Han abiatu naiz, gora, 30 metro gorago ikusten zen bilgunearen bila. Helduleku onak, haitza primerakoa eta bertikala,oso-oso egokia hasteko, berotzen joateko.

Atzetik etorri da Xabi.


Trasteak elkarri pasatu eta txanda. Bilgunetik irtenda, erdi galduta ibili zait mutila, ibilbidearekin ezin asmaturik, eta behar baino mugimendu zailagoak egin ditu; bia asko daude elkarren ondoan, eta batzuetan ez da erraza asmatzea bakoitza nondik doan, nahi gabe ere erraza da beste batean sartzea…

Gure kontsigna garbi dago: “Oso zaila bada, okerreko bidean gauden seinale…”. Iritsi da bilgunera eta atzetik abiatu naiz ni.


Hirugarren sokaldiaren hasiera erraza da, bira batera sartu eta ezkerraldera hartu behar da. Begira zenbat soka ematen didan…


“Hori konfiantza dek”, dixit. Ni ez nago, ba, hain seguru…


Espoloi batean gora egin eta han egin dut bilgunea. Xabi etorri eta trasteak hartuta, han joan da eskuinaldera.

Trabesia polita, helduleku juxtu eta onekin, eta tximenearen barruan sartzen sumatu dut. Hego-haizea dabil, zakar, eta 10 metrora egonagatik, apenas entzuten diodan ahotsa batzuetan. Sartu da tximenean, eta hor ikusi dut hankak zaba-zabal eginda hasieran, gero ezkerrera, gero buelta osoa ematen, gero eskuinaldera…

-Zer habil?
Elegante igo du, eta aspaldian ezer eskalatu gabe egon arren, ez du herdoil handirik gure mutilak, eskalatzeko. “El que la tuvo…”, eta nagusi!


Gora ailegatu eta desagertu egin da, haitzaren beste aldean. Ez dut ikusten, ezta entzuten ere, baina soka jasotzen sumatu dut, eta fuerte tiratzen. Banoa. Nire txanda.
Trabesia ederki egin dut, elegante, baina kosta zait plakatik tximenea barrura sartzea. “La madre…”. Gero, arnasa hartu eta Xabi imitatzen saiatu naiz, hankak zabaltzen, baina nahi baino gehiago kostatu zait, eta hurrengo metroetan ere erdi arrastaka ikusi dut neure burua. Hankak zabalduta, eskuin-ezker pareta lisoan jarrita, eta eskuekin tiratzeko helduleku gutxi… Ahal duguna egin dugu, eta gustura. Halako batean, iritsi naiz gora!


Eskua eman diogu elkarri, eta betiko esaldia esan: “Ez gattuk makalak!”. Earra bia, Xabier, earra!!
Gaur ez dugu zerbezarik, baina bai ura,eta pixka bat edanda, Olondon jatetxean zain daukagun zerbeza hotzaz hitz egin dugu: “Ummmmmmmmmmmmmm”. Aurretik, ordea, jaitsi beharra daukagu; rapela egin, trasteak jaso eta behera.

11:30ean kotxean ginen, bueltan. Olondora joan eta… oraindik itxita! Orduan, Matienan egin dugu geldialdia, kafea hartu dugun leku berean, lau ordu geroago, eta ederra zegoen Radler kaña… Hidratazione!!


Apoloren mezua:
-Kronikea ahaztu gabe!
Egingo ez dugu, ba! Hemen!
Oso gustura ibili nauk hirekin, Xabi, eta sei urte pasa baino lehen joango ahal gara berriz ere eskalatzera… Gu ta gutarrak? 🙂

Labarganetan, gortzen

Atxarten (porelmango), Untzillatx mendiaren hegoaldean, eskaladako sektore pila bat dago. Haietako batek Labarganeta du izena, eta hantxe izan gara goizean Peloia eta biok.

Atzo, zapar ederrak bota zituen, eta gaur goizerako ez neukan errezelo onik; beldur nintzen haitza bustita aurkituko ote genuen. Baina ez da hala izan.

Peloiak jaso nau goizeko zazpietan eta Urkiolako igoeran utzi dugu autoa, Gatzaieta baserriaren ondoko parkingean. Abiatu gara basoan barrena, eta Untzillatxen magalera iritsi garenean, bidezidorra blai zegoen. Bigarren urratsa egiterako, hankak zopa-zopa eginda.

-Mekauelamar, Pelon! Hurrena katiuskakin!

Iritsi gara Labarganeta sektorera, eta haitza lehor-lehor zegoen. Aitzakiarik batere ez. Baina sektoreak beste hormatxo bat du azpian, eta han azaldu gara lehenik. Gero, trepadatxo bat egin behar izan dugu, gure bideen oinera iristeko.

Aste osoan Mutua paliza ematen egon zait, deportiba egin behar dugula, pixka bat gehiago sakatzeko ordua badugula, sextoak ez direla kolpetik horma handietan ateratzen, eskoletan gortu beharra dagoela eta abar. Eta ni, konbentzitzen erraza izanda, ideia horrekin nindoan:

-Gaur gortu in behar diu, Peloi!

-Ni kintotan gustora ibiltzen nauk. Eginoko bide luze horietan eta.

-Hik daukaken plafoiko nibelakin, earki gortuko dek, motel!

Berotzeko, Pontie el casquio (30m, 5c) bidean sartu naiz. Ederki egin dut eta atzetik Peloiak ekin dio. Azken aldian kale dezente eginda zetorren mutila, eta pixka bat urduri hasi bada ere, erraz bukatu du bidea.

Motxila ez neukan ondo-ondoan, eta ez diot argazkirik atera. Une batez, ideia gaiztoa pasatu zait burutik eta gaurkoan eskalatu, gozatu, argazkirik atera ez eta kronikarik ez egiteko eguna zela erabaki dut. Azkenean, letra mordo bat elkartzen amaitu dut.

Esan diot Peloiari 5c horietan ondo baino hobeto ibiltzen garela, eta erosotasun eremu horretatik aurrera egiten hasteko garaia dela. Eta horrelaxe, neure burua animatu nahian Requien (20m, 6a+/b) bidean sartu naiz. Nik neukan gidan (2008an Durangoko Tabira Alpino mendi elkarteak argitaratua) 6a+ eta “mantenido” jartzen du. Horrek esan nahi du bideak, labur samarra izan arren, zailtasun beretsua duela hasieratik amaierara.

Txapatu dut lehen parabolta eta flipatzen hasi naiz. Zer da hau? Azkenean A0-n egin pausoa, hurrengoa txapatu, jaitsi eta berriro ekin diot. Baina ez nion kolorerik ere ikusten.

Eta Peloiak:

-Ikusten al dek? Zer esaten nian nik? Kintotan ibili behar dugula…

Baina ni gaurkoan tematuta nengoen eta eskubian zegoen bidean sartu naiz: Efecto 2000 (25m, 6a+). Plaka dotorea da, Larregirentzako modukoa. Lehen hiru txapak erraz pasatzen dira. Ondoren, plakan sartu eta han hasi dira komeriak. Mutuarekin gogoratu naiz.

-Deportiba egin behar dezue. Behintzat saiatu, sufritu, eta gorputzak ikasi egiten dik. Zaila dala? Txapatik txapara, ahal den bezala. Eta horixe izan da nire estrategia: ‘han dago hurrengo txapa, ea nola iristen naizen’. Pauso finak bezain ederrak egin, eta lortu dut behintzat gora iristea.

Ondoren, Peloia. Soka goitik zuela joan da. Plakan lehen pausoa ongi pasatu du, baina bigarrenean pixka bat eskuinera joan da, eta azkenean, zintzilik geratu da. Baina, ondoren, eskuinerago hartuta, ederki pasatu du.

-Ikusten al dek, Pelon? Gortu dek goan ere!

Badauka meritua, plafoian oinak horrela erabiltzen ezin baita ikasi. Ez nik dakidala behintzat. Bigarren bide honetan ere motxila ez neukan ondoan (lehen baino urrunago neukan) eta argazkirik atera ez dudanez, gero eta seguruago nengoen gaur ez nuela kronikarik egingo. Baina, hemen nabil.

Artean ondo egoten zen Labarganetan, itzaletan geunden eta. Bakar-bakarrik egon gara, gainera. Ahots batzuk entzun ditugu, baina haiek Koberretape izeneko sektorean ibili dira.

Hirugarren bideari ekin diot: Golpe en el escroto (30m, 5c). Ederki egin dut, eta atzetik, Peloiak egin du, baina deprimero, aurretik joanda. Oraingoan, atera dizkiot argazki batzuk, kolpetik kronika egiteko gogoa/nahia/beharra/obligazioa sentitzen banuen ere.

Hementxe.

A uan:

A peitx:

A gromenauer:

Bideo bat ere bai, nola edo halakoa.

Gaurkoan ere Waliñori pozik egoteko arrazoiak eman dizkiogu. Harrigarria bada ere, gaur puntu.eus-eko kamisetarekin joan naiz eta Peloia ere bai. Beste batean Larregirekin pasatu zitzaidan gauza bera. Aurten seguru jesukriston kamiseta emango digula. Aupa, Wali, ez haiz makala! (Uste dut Mutuak ere beharko duela bat).

Peloia (puntu.eus-eko modelo ere izan zitekeen) posatzen. Posets ez da ikusten baina beste mendi eder batzuk bai.

Hemen, atzean Gorbeia duela.

Eta hemen Mugarra.

Artean ez zen berandu eta zalantzan egon gara beste bide bat egin edo Zumaiara itzuli. Nik 6a bat probatu nahi nuen eta Peloiak kinto bat. Baina kintoa pixka bat aparte zegoen eta azkenean autora bueltatu gara.

Frontoian hidratazio pixka bat, eta etxera.

Uste dut aurten Atxarteri zuku pixka bat atera behar diogula. Ea hurrengo astean batzar orokor bat egiten dugun. Sponsorren batek ordainduko digu bazkaria.

Bien bitartean… Gortu!

 

Untzillatx

Atxarten dago Untzillatx mendia (941 m). Mendebaldean Mugarra eta ekialdean Alluitz menditik Anbotora arteko kresta ederra.

Atzo egun mugitu samarra izan genuen, eta gaur goizerako ez neukan plan argirik. Atxartek boleto asko zituen. Gaztetan trenez joaten ginen Durangoraino ostiral arratsalde edo gau partean, eta handik oinez joaten ginen Atxarteraino. Eta hantxe pasatzen genuen asteburua. Igande arratsaldean berriro Durangoraino oinez joan, motxila handia bizkarrean hartuta, eta Zumaiara. Hura bai zela bizimodua!

Goizeko zazpiretan, Larregi nire bila etorri denean, motxilaz eta sokaz gain, krokis piloa neukan esku artean: Aritxulegikoak, Kopakarrikoak, Atxarteko Untzillatxeko hegoaldekoak… Eta azken hori erabili dugu azkenean.

Zumaiatik atera eta Urkiolarako bidean dagoen Gatzaieta baserriaren ondoko parkingean utzi dugu autoa. Fresko zegoen artean.

Elegante azaldu zaigu Untzillatx mendia. Harria, harria eta harria. Harri piloa dauka mendi horrek, Atxarteko harrobiek haginkada ederrak eman dizkioten arren.

Duela hamar bat urtetik hona edo, bide mordoa zabaldu dute Untzillatxen hegoaldean. Sektore asko daude, eta liburuxka bat ere atera zuten 2008an, eta huraxe erabili dugu gaur. Hemen ere ikus daitezke krokisak. Lan galanta egin dute Durango aldeko hauek.

Lehen ere eskalatu genuen Elosuko harrobia izeneko sektorean, baina urteak ez dira alferrik pasatzen, eta bertako eskalada gida egin zutenetik bide berriak ere zabaldu dituzte.

Kontua da krokisean agertzen ziren bideak baino gehiago zeudela horman. Eta, jakina, ez dugu lehenengoan asmatu.

Hasteko, Landatu pague… (5c, 28m) bidean sartu gara (gure ustez).

Larregik ekin dio.

Halako batean, desplometxo batekin topo egin du, eta krokisa begiratzeko eskatu dit. Azkenean, ezkerreko aldera jo du eta egin nahi genuen bidearen bilgunera iritsi da. Gaurkoan, Peloiak kale egin digu. Aurreko astean guardia, aste honetan mendira… Gero astegun burutxuritan tximuarekin egon behar, edo plafoian, tximinoarena egiten.

Ondoren, nik egin dut bide bera, eta bigarren saiakeran asmatu dugun nahi genuen bidea egiten.

Hurrengo urratsa argi eduki du Larregik:

-Oroimen deika ari zikak!

Lehendik ere ezagutzen genuen bide hori, baina, berriro ere, gaizki sartu gara. Larregiri esan diot nondik joan behar zuen, baina memoriak huts egin dit, beste behin ere. Ezkerreragoko bide berri batera bidali dut, baina gero bueltatu da egin nahi genuen bidera: Oroimen (6a, 45m). Ederra.

Bilgunera iristen ari zela, soka bat ikusi dugu goitik behera jaisten. Laster azaldu da sokaren jabea ere, goiko bilgunean. Bakarrik etorri da. Goitik rapelatu eta top-ropean eskalatzen egon da gri-griarekin. Mutil jatorra. Eskertzen da horrelako jendean mendian.

Atzetik ni.

Hiru bide egin ondoren, eguzkia sartu da, jendea iristen hasi da, eta Untzillatx mendiaren gailurrera igotzea pentsatu dugu. Izan ere, hainbeste aldiz egon gara Atxarten, eta ez genuen Untzillatxen gailurra ezagutzen. Pozgarria izan da, behingoagatik, gu baino jende helduagoa (zaharragoa) ikustea.

Traste guztiak jaso eta gorantz abiatu gara.

Egia esanda, harrituta geratu naiz lekuarekin. Ederra, inpresionantea, jesukristoren plakak, garbi-garbiak, txorrerak, desplomeak, karehaitzaren kolore gris ilun hori…

Merezi izan du goranzko ahalegin horrek. Ez da Peloia gaur gailurra egin duen bakarra. Guk ere egin dugu bat, aspaldiko partez.

Bagoaz gorantz.

Haitzaren itxurarekin, formarekin eta abarrekin aluzinatzen egon naiz.

Gainera, Untzillatxeko igoera guztian eskalatzeko bide pila bat dago. Gehienak gogorregiak guretzat. Baina harrigarri politak.

Uste baino luzeagoa izan da igoera.

Mendia hegoaldetik mendebalderantz igotzen da.

Gora iristen.

Iparraldera, Durango, Urdaibai…

Gailurreko buzoian, bi txartel zeuden. Jaso egin ditut. Pentsatzen dut dagozkien klubera bidali beharko direla kartaz, garai batean egiten zen bezala. Baten batek baldin badaki, jakinarazi mesedez.

Hemen gaude biok, jator-jator, atzean Mugarra daukagula.

Eta hemen, kronista sufritua (zenbat lan ematen duen honek).

Atentzioa eman digu tontorra baino metro gutxi batzuk beherago ikusi dugunak. Lasarteko gizon batek pago bat (edo akaso gehiago) landatu du, eta kurioso-kurioso ari zen pagoari itxitura egiten, animaliek ez jateko, edo gure moduko animaliaren batek ez zapaltzeko.

Zerbezatxo bana edan (ez dakizue ze ondo sartzen den han goian), barritaren bat jan eta behera. Gatzaietan, autoa bero baino beroago zegoen. Baina Urkiolan gora zihoazten txirrindulariak, haiek bai zeukatela beroa! Izango zen han probaren bat edo, jesukristoren txirrindulari pila zebilen eta Urkiolan gora, bakoitza bere dortsalarekin.

Mañariaren ere jendetza zebilen. Bazegoen festaren bat edo.

Zumaiara etorri, frotoian zintzurra busti eta hortxe bukatu dugu gaurkoa.

Gortu!

Urdaburu ertz herrikoia (Kopako harria)

Atzo, egunsenti ederrarekin hasi genuen eguna. Kopako harrian izan ginen Larregi eta biok.

Goizeko zazpietan jaso nuen moilan eta Oiartzun aldera jo genuen. Esan nion etxetik atera nintzenerako Azkoin baserria eguzkiaren argitan zegoela.

Pasatu ginen Aritxulegi gainetik, tunela zeharkatu eta Endarako urtegira iritsi ginen, Nafarroan, Lesakako bidean.

Errepidearen gainean ikusten den hori da Kopako harria (Kopakarri ere esaten zaio). Jatetxe baten ondotik pasatu, eta zementuzko pista batean gora joan ginen.

Hauxe gure parkinga.

Eta abiatu ginen Kopako harri aldera.

Lehen ere izan ginen paraje hartan, baina pasatuko ziren hamabi bat urte harrezkero.

Azkarregi joango ginen akaso, lehen bueltan ia mendiari buelta osoa eman genion eta. Iparraldeko aldera iritsi bezain pronto buelta hartu eta bigarrenean berehala bilatu genuen Urdaburu ertz herrikoia bidearen hasieran.

Bidearen hasieran, perretxiko bila.

Larregik ekin zion lehen luzeari.

Azkar abiatu zen, horregatik ikusten da argazkia mugituta. Hasi eta berehala pauso arraro samar bat dauka bideak. Asko pentsatuz gero besaurrea kargatzen duen horietakoa.

Hotz samar harrapatu gintuen, baina handik aurrera bideak ez zeukan misterio handirik, zailtasun aldetik.

Hemen ni lehen bilgunetik bigarren luzearen hasierara iristen. Parajea ikaragarria da.

Larregi inspiratuta zegoenez, bigarren luzea ere berari utzi nion.

Larregi gorantz eta ni aseguratzen.

Itzalek irudi ederrak erakutsi zizkiguten.

Bukatu genuen bigarren luzea ere. Eta azkenik, nik ekin nion hirugarren eta azken luzeari.

Larregik argazkian bi putre atera zituela esan zidan. Ez nuen ikusten zer edo nor neukan gainean, baina banekien zertaz ari zen.

Berehala iritsi zen Larregi bilgunera. Eguzkitan .eus-eko kamiseta zuri horrekin, kosta egiten da ikustea.

Elkarri eskua eman, urari trago bat jo, barritaren bat jan eta beherako bidea hartu genuen.

Artean goiz zenez, Eguzkilore sektoreko Bisben bidean sartu ginen. 5c-ko zailtasuna du eta ongo samar egingo genuela uste genuen. Ederki apaldu gintuen bideak.

Nik ekin nion.

Hortik gora horma oso bertikal jartzen da eta atzerantz ere botatzen du argazkian ikusten den ertzera iritsi bitartean. Hala ere, helduleku onak ditu eta ez da hain zaila horraino iristea.

Ondoren hasi ziren kontuak. Zuzenean, ezin. Eskuinetik, ezin. Azkenean, pixka bat ezkerrera jo nuen, eta pasatu nuen trantzea, nola edo hala.

Nire arrakasta ikusita, Larregik soka goitik zuela eskalatzea pentsatu zuen.

Oraingoan behintzat .eus-ekoak gustura egongo dira gurekin. Kasualidadez (egia da) Larregi eta biok .eus-eko kamisetarekin agertu ginen, eta etekina atera nahi diogu, hurrengoan beste kolore bateko kamisetaren bat jasotzeko asmoz. Izan ere, kamiseta zuria egokia izango da yatean ibiltzeko, baina mendirako…

Soka goitik izan arren, nahiko lan izan zuen Larregik ere. Baina ederki ikusten zaio sponsorraren propaganda.

Larregik amaitu zuenean, berotzen hasita zegoenez, goiz samar izan arren Zumaiarantz abiatu ginen. Abiatu, bai, baina Arritxulo aterpean geldialdia egin genuen lehenik. Hidratazio planaren lehen zatiari ekiteko.

.eus eguna amaitzeko, frontoiaren kanpoan hidratatzen ari ginela,

Gorkak esan zigun bera ere kamiseta berdin-berdinarekin ibili zela goizean lasterka. Ez dago kexatzeko moduan nik dakidan bat.

Gortu!

 

 

Rock Circus

Rolling Stonesen disko ezagun bat da Rock and Roll Circus, eta Ziordian badago Rock Circus izeneko bide bat. Bururatu zait izena agian hortik datorkiola. Huraxe egiteko gogoa geneukan, eta atzo joan ginen azkenean, hiruko osoa, Gortuko trinitatea.

Argazkiaren ezkerreko espoloi zuri dotore hori Ziordiako espoloia da. Hori ere egin beharko dugu egunen batean. Baina, atzo egin genuena, erdi-erdian geratzen da. Itzaletan ikusten den lekutik hasi eta zuzen samar goraino.

Goizeko zazpietan etorri ziren Larregi eta Peloia nire bila. Hotz egiten zuen, baina eguraldi ederra zegoen. Araban, ordea, izotza ikusten genuen nonahi (gatz piloa ere bai errepidean botata) eta Peloiaren autoko termometroa -2º C-raino jaitsi zen. Eskerrak maiatzaren lehen eguna zen.

Iritsi ginen. Ez dakit besteak, baina nik gorputza ez neukan erabat bere onera etorrita. Errepetiziotako eguneko parranda batek zer aje uzten didan ikusita, hobe dut parranda gutxiago egin eta mendira gehiago joan.

Autoa harrobiaren sarreran utzi.

Eta poliki-poliki hormarantz.

Lehen bi luzeei Peloiak ekin zien. Lehena oso erraza da, eta ez oso polita. Belarra, lurra…

Hotz egiten zuen, eta itzala lehen luzean bakarrik aurkitu bagenuen ere, hatzak berehala hozten zitzaizkidan.

Tramiteko lehen luzearen ondoren, bigarrenari ere Peloiak ekin zion.

Lehenengo segurua txapatu eta babaresara. Pauso gogor samarra dela ematen du, baina babaresan sartu ezkero, erraz samar egiten da.

Kontuak gorago hasi ziren.

-Bazekiat zeatik esaten dioten “gotas de agua”- Peloiak- Hau blai ziok!

Ur tanten zatia (gotera ere entzun izan dugu) amaitzean, zati lehorrera sartzeak yu-yu pixka bat ematen zuen, katu-hankek irrist egingo zutela zirudien eta.

Luzea ondo luzea zen: 55 metrokoa. Badoa gorantz (eta ni ahozabalka hasteko beldurrez).

Bigarren bilgunera iritsi eta abisua eman zuenean ni abiatu nintzen, eta atzetik, Larregi.

Hurrengo luzea, Larregirentzat.

Orduantxe konturatu ginen katu-hanka berrien premia duela, edo zaharrei zola aldatzekoa.

Gora eta gora beti.

Peloiak eta biok ere luzea eskalatu, eta eskuinerantz jo zuen Larregik. krokisean II eta III mailakoa dela jartzen badu ere, tentuz ibili beharra dago.

Iritsi nintzenean, hurrengo luzea nik egin behar nuen ideia neukan, baina Larregik egiteko gogoa azaldu zidan, eta gustura utzi nion.

Ekin!

Luze ederra da, plaka bertikal samarra. Luzearen erdialdera dago bideko kruxa (honezkero ohitu zarete). Atsedentxo bat hartu, eta ederki atera zuen Larregik.

Gero ni abiatu nintzen. Nahiko ondo iritsi nintzen kruxera (uste baino askoz okerrago, egia esan). Pausoari begiratu, nire soka espresetik atera, eskuineko eskuarekin A0 egin eta ezkerreko eskua kazora. Txupao. Gero izango ziren kontuak. Hor nago kruxa pasatu ondoren, ezkerrerantz joanda, luzearen amaieraren bila.

Peloaik, plafoiko gizonak, ederki egin zuen pausoa. Baina bilgunera iritsi zenean errieta egiten hasi ez zitzaidan ba!

-Saiatu ere ez hain egin! Biuna! Saiatu ere ez!!!!

Ez dakit zer egin nion Peloiari, autoan ez nuen behintzat puzkerrik bota, baina haserre zegoen nirekin. Azken luzeari nik ekin nion. Bazen ordua. Bilgunean Peloia marmarrean entzuten nuen: “Hau ai dek orain ere esplikaziyuak ematen!”. Eta geroago Larregi barrez.

Aurreko astean isiltasunaz ederki gozatuko zuten hauek. Hemendik aurrera garai batean Justanean musean bezala ibili beharko dut: hitzik egin gabe. Hau da marka!

Bukatu nuen luzea, eta han etorri zen beste parea.

Aurrena karakola.

Eta gero, barea.

Kar-kar. Mendekatia izan ni ere…

Maiatzak 1. Bezperan amaitu ziren Santelmoak. Ez dakit horregatik edo zergatik, baina zerbezarik ez.

Trasteak jaso. Barritaren bat jan eta beherantz, harrobian barrena.

Itzaletan ikusten den hori elurra da, edo txingorra bestela.

Ezin esan asko gozatu nuenik atzokoan. Bideak oraindik harri solte ugari du, baina pentsatzen dut jendea pasatu ahala garbituz joango dela. Ea zer dioten beste biek.

Gortu!

 

Santelmotan, Elmer

Atzo
Argitu dezadan lehenbailehen: gaurkoan hau idazten duena ez da blog honetako idazkari ofiziala, Apolo, baizik eta Gortuko trinitatearen presidentea, Larregi, alegia, eta horrek badauka azalpena. Astean zehar gortzen aritu gara, igandeari begira, Ziordian Rock circus izeneko bia egiteko asmotan Peloiarekin, baina atzo arratsaldean Apoloren uasapeko mezua Gortu taldera: “Bihar ezin diat jun gortzea”. “Uiiiiiiiiiiiii, arrazoi handi samarra izan behar dik”, pentsatu nuen. Total, Apolok taxistatza egin behar zuela gaur goizean eta ezin zela etorri. “Biuna!”, suabeena, Peloiak; ni, berriz, Evaristoren liburu batekin akordatu nintzen, askotan bezala: Por los hijos lo que sea.

Peloiari B plana proposatu nion: Elmer egitea, Eginon. Duela hilabete batzuk egin zuten Apolok eta berak (ikusi orduko kronika hemen), eta Circus hurrengorako uztea, hirurok gaduenerako. “EA konforme”, Peloiak.

 

Gaur goizean jaiki naiz…
Amaiako plazan geratuta nengoen Peloiarekin, 07:00etan. Loa amenizatua izan dugu Moila inguruko bizilagunok (bai, zahartzen ari naiz), eta bereziki akordatu naiz txosnetatik ailegatu zaidan abesti batekin: “Se acabó la diversión, llegó el Comandante y mandó a parar”, baina ez da etorri Fidelik eta musikak ozen jarraitu du gau osoan.

Etxetik irtetean, Arranpla aldetik sartu naiz Amaiako plazan, Marina alderako perspektiba hobea izateko, eta a zer panorama! Peloia zain neukan. “Jode, honek ematen dik Los otros“. Isil-isilik eta disimuluan, han abiatu gara Egino aldera. Aurretik, ordea, ezustekoa: Jadarre parean, ertzainen kontrola, akoholemia; “Gelditu!! Gelditu!!”, deseatu dut behingoagatik, baina aurrera jarraitzeko esan digute.

 

Eginhotz!
Zumaiatik 12º-rekin irten gara, eta Gasteiz pasa orduko, Lautadan, Sakana aldera, 2º besterik ez dago… Eguzki ederra daukagu aurretik, baina termometroa ez da igotzen. “Jodeeeeee!!!! Hotzaaaaaa”. Aparkatu, motxilak prestatu eta betiko duda, abrigatzeko zerbait hartu edo ez; izan ere, orain momentuan hotz, baina aldapa igotzen hasi orduko, izerditan hasten gara eta alferrikakoak dira beroki guztiak. Ez da erraza asmatzea… Txalekoak kotxean utzi ditugu. “Kondoskojones”, Peloiak.

Ez gara lehenak
Cujoren baserriaren aurretik isilik pasatu gara, ez esnatzeko, eta pistari jarraituta, burdinazko hesia pasatu eta aldapan gora egin dugu. “Peloia, hik zertarako daukak 4x4a? Hemendik kotxean igo behar diagu! Begira, hemen daukak aparkatzeko tokia!”. Baina Peloia, azeri zaharra, perretxikuez hizketan hasi da, hemen basoan irtengo direla, hurrena begiratu behar dugula fiu-fiu y bla-bla, despistatu nahian.

Basotik paretaren azpialdera irten eta ikusi dugu ez garela lehenak, beste batzuk aurreratu zaizkigula, Elmer bidean bertan. “Aibadios! Ta? Zer egingo diagu? Zain egon? Beste bia bat egin?”. Hizketaldia egin eta erabaki dugu zain egotea. Bi mutil dira, bata Bilbokoa eta bestea Logroñokoa. Trasteak atera eta Peloia boluntario hasteko. Ezagutzen du bia. Lehen aldiz etorri zen Apolorekin hark 103 kilo zeuzkanean, eta jaitsiera tekniko bat (erretirada, alegia) egin behar izan zuten; gero, hurrengoan, pixka bat geghiuago prestatuta, igo zuten, baina nahikoa petatuta bukatu omen zuen, eta orduan erabaki omen zuen plafoian entrenatuko zela, eskalatzeko lokalean, beso-zuztarrak gortzeko.

Trasteak jartzen eta prestatzen ari garela, Peloiaren fama areagotuko duen gertakaria: “Ostia! Kamera! Etxean utzi diat. Dena prest nitxakan… Mahai gainean etxean… Atzo kargatzen laga nian…”. Batzuek fama eta besteak tenitu, eta berriz ere izango da hau Juan Olvido memoria de grillo.

 

Ederra bia
Peloiak erraz igo du lehen sokaldia, elegante. Aste Santuko oporretatik tripatxoa aterata etorri zaigu (“La buena vida”, dixit), mejoratuta, baina besoetan dinamita dauka, eta hori igartzen da.

Ondoren nik bigarrena egin dut, gozatzen. Orduan esan du lehen aldiz Peloiak:
-Hau dek lasaitasuna!

Hirugarren sokaldia Peloiarentzat. Eskalada oso polita da, helduleku onekin, bertikala, gozatzekoa.
-Hau dek lasaitasuna! Hau dek isiltasuna!

Laugarrena hasi aurretik, eguzkitako krema atera eta eman dugu, Lorentzo ederki berotzen hasi zaigu eta. Peloiak ideia brillantea izan du: “Utzidak mobila, hiri argazkiak ateratzeko”, eta hauxe emaitza:


Sokaldi hau ere ederra da, eta gora ailegatutakoan, oinez jarraitu dugu 80 metro inguru, azken metroei ekin aurretik. Zuhaitz baten itzalean jarri gara, denbora egiten, gure aurretik zihoazenei tarte bat uzteko, baina Peloia fuerte dago eta nahi gabe ere harrapatu egiten zuen bilbotarra; begiratu eta ikusi argazkietan:


Orduan ere entzun dut, ozen eta garbi:
-Hau dek lasaitasuna! Hau dek isiltasuna! Hau dek espiritualitatea!

Alegia, nabaritzen zela Apolo falta zela. Makina bat aldiz entzun eta irakurri dugu aste honetan Peloiaren “Kraboiak!” ozena.

Goian elkartu ondoren, azken sokaldia, laburra eta erraza, niretzat.

Amaieran erreibindikazioraiko tartea: guk ere maiatzaren 7an bozkatzeko asmoa daukagu!


Ohi bezala, eskua eman diogu elkarri eta betiko esaldia esan: “Ez gattuk makalak!”, eta trasteak jasota, zerbait janda eta edanda, goialdera irten gara.

 

Bueltatzen
Bidexka estua doa mendiaren goialdetik, eta Aztorearen parean, kanalean behera hasi aurretik, Peloiak tirolinaren proiektuari heldu dio eta neurriak hartzen aritu da: “Ez dakit zenbat metro kable, tentsoreak…”. Hori dek eta, Peloia!

Bide estutik eta hartxingaditik behera, tarteka kontuz jaitsi beharra dago:

Aztorearen eta Usoaren ondotik pasata, atzera basoan sartu gara, eta berehala iritsi gara Eginora. Zain geneukan, ordea, Cujo, zaunkaka, ondo esnatuta.

Bidean, Euskadi Irratia (Peloia, noiz jarri behar dek Ozzy Ousborne?) eta Realaren partidua. 1-0 irabazten eta komentarista gustura, baina Arrasate pare horretan gindoazela beldurra nagusi, oraingoan ere ez zioten gola sartuko eta enpatatuko.

Kotxea garajean sartu, eta Labarran hidratazio-saioa (horrela esaten zaio, ezta, Libetx?); oraingoan, ordea, falta genituen gure irakurle finak, laguntzeko, eta Peloiak eta biok bakarrik moldatu behar izan dugu. Ederra zegoen!

“Egintzak kronikea!”, Peloiak. “Idatzizak luzea, literatura asko eta argazki gutxi. Nik gero komentario bat egingo diat”.

Zer diok, Pelon? Oh, Pelon, oh, Pelon-Pelon blues, oh, Pelon blues. Ederki ibili gaituk, ezta?