Archive for the 'Analisia' Category

Kike Manterolaren bloga

Zumaia Bko entrenatzaileak, Kike Manterolak, www.impulsofijo.com arrauneko webgunean bloga ireki du, KAE 2 Ligari buruz jarduteko. Webgunearen kudeatzaileak galiziarrak dira, eta beraiek eskaini diote aukera Manterolari. Astean sarrera bat idatziko du. Hemen da aurrenekoa: http://www.impulsofijo.com/index.php?option=com_content&view=article&id=3672:rumbo-a-balizas-por-esmeralda-santos-12-07-2010&catid=160:columnistas

Inoiz baino hobeto (Mikel Olasagastiren zutabea BERRIAn)

Ez naiz larunbateko Urdaibairen estropadaz ari; ezta Astilleroren igandekoaz ere; ezta San Juanen ziabogez ere; ezta zumaiarron lehen luzeaz ere… Arraunlarion bizitzaz baizik, «inoiz baino hobeto» bizi baikara. Iñaki Mikeo TKEko gerentearen adierazpenak dira liga hasi aurretik Euskadi Irratian. Niri barregura ematen didate, kirol honetan kide ditudan gehienei bezala. Guk esaldiari buelta eman eta honakoa diogu: «Arrauneko agintariak inoiz baino hobeto bizi dira». Diferentzia txikia da, hitz batekoa, baina ez dakizue ongi zenbaterainokoa den aldea. 

Idatzi nuen lehen zutabean show gisa definitu nuen arrauna, guk eskaintzen duguna (saiatu behintzat ala egiten gara) ikuskizuna baita. Baina beste batzuentzat zirku bat da. Eta gu pailazoak. Jendearen barre algarak sortarazten dituzten pailazoak. Igandean Portugaleteko arranpara hurbildu zirenek nahikoa barre egingo zuten arraunlari ekilibristei begira, han ez baitzegoen zutik egoterik. Agintariak bitartean? Guk eskaini beharreko show-a ikusteko ohorezko tokia hartzen. Batzuk, ibai ondoan prestaturiko palkoan, eta besteak, San Miguelek ipinitako ontzian. Denak kanape eta pintxo goxoak alboan eta horri bultzatzeko nahikoa edari dutela. Eta arraunlarioi zer eskaintzen digute? Ezer ez. Ezta urik ere. Ikusleentzat ere atun pintxoak, apustu makinak, haurrentzako jolasak, eta abar jartzen dituzte, guk eskainitako ikuskizuna ez baita nahikoa. Helburua familiak egun-pasa joatea omen da. Baina kontuan hartu behar da gu ez goazela egun-pasa, lehiatzera baizik. Urte osoa hau prestatzen pasatzen dugu, eta, dirudienez, batzuek ez dute hori kontuan hatzen. Galdetu bestela igandean lehen kaletik aritu ziren taldeetako arraunlariei. Baina, hala ere, ezin dugu kexatu, «inoiz baino hobeto» bizi baikara. 

P.D.: Barkatu Urdaibai, Astillero, Koxtape eta Getaria-Tolosako neskek eginiko estropada bikainei buruz erreferentziarik ez egiteagatik. Baina gaur hori idazteko beharra neukan.

Ferrari horia (Mikel Olasagasti)

Mikel Olasagasti, Zumaiako arraunlaria, BERRIA egunkarian hasi da zutabea idazten. Asteartero argitaratzen dute, eta  ‘Palkaren babesean’ izena jarri dio zutabeari. Hau da asteartekoa:FERRARI HORIAAsteburu bat, bi estropada eta kolore bakarra: horia. Horixe utzi digu San Miguel ligaren hasierak. Asko harritu egingo ziren Mirotza ontziaren nagusitasunaz, baina ohituz joan daitezela. Esaerak dioen bezala, «behin ematen duenak bitan ematen baitu». Oriotarrek jada berretsi dute hori. Baina ni haratago joango nintzateke, ez baitut uste bi garaipenekin soilik konformatuko direnik. Are gutxiago, denboraldia hasi besterik egin ez dela jakinda. 

Anekdota bat ere ekarri digu asteburuak. Ferrariak gorriak direla diotenek ezustekoa hartu baitute. Larunbatean Deustuko arraun klubera iritsi ginenean, ikusi genuen oriotarren ontziak Ferrari etxearen itsasgarri bat zuela brankan. Taldekide denok harritu egin ginen -barre algarak ere izan ziren tartean-, baina nik aurkitu dut zergatia. Maranellok, Ferarriren etxeak, Guggenheim eta Kontxako badia aukeratu zituen Silverstonera (Formula 1eko hurrengo zirkuitua) eraman behar duen autoaren modeloa aurkezteko: Mirotza F1. Ez du aurkezpen handirik behar, iaztik ez baititu berrikuntza askorik izan. Aurreko aleroia bera da: Urko Redondo. Atzekoa, berriz, 2002an erabilitakoa jartzea erabaki dute: Aitor Carrillo. Erdialdean, pare bat aldaketa ikus genezake: Haritz Etxebeste edo Oier Aizpurua. Eta aurreko urteetan ibilitako pieza batzuk berreskuratu dituzte oreka bilatzeko: Agustin Mujika eta Ibon Urbieta. Baina oinarria bera izango da: 13 balbulako eta 320 watteko motorra. 
Gainontzean, ezusteko gutxi. Sailkapenaren erdialdean parekotasuna da nagusi, eta uste dut argi geratu dela hiruzpalau segundotan ontzi asko daudela. Inoiz baino berdintasun handiagoko liga ikus genezake aurten. Zumaiarrok eta Zarautz geratu gara atzean, uste baino atzerago, agian, baina denboraldia luzea da. Agian Red Bull-en eta McLaren-en itsasgarri bana jarri beharko diegu Telmo Deun eta Enbata ontziei. Edo ontziarentzat eboluzio berriak iritsi zain egon. Baina beranduegi ez dadila izan, mesedez. 

Mikel Olasagastiren analisia

DENBORALDI BAT AMAITU ETA BESTEA HASI

Amaitu da 2008 urteko arraun denboraldia. Iazko emaitza bera lortu dugu, baina erregularragoak izan gara, nahiz eta Laredok mantendu duen erregulartasuna ez lortu. Beraz, amaitu dira arraunlariontzat entrenamenduak, bidaiak, sufrimenduak, Luxiaren oihuak… Orain, agian, berak entzun beharko ditu gure oihuak Erribera kaletik.

Denboraldi berri bat hasten da orain guretzat: PARRANDENA! Jada arraun elkartean dugun egutegian asteburu denak borobilduta ditugu afariak direla eta. Lehenengo zita asteburu honetan bertan dugu Tolosan. Ez dagoela denborarik galtzerik eta… Nahikoa segundo, minutu, ordu, egun, aste, hilabete galdu ditugu jada, eta orain guztiak errekuperatu behar direla. El Corte Ingles estropada jokatu ostean komentario ugari entzuten ziren gure ontzian, baina behin baino gehiagotan errepikatzen zena honakoa zen: “Bizitzako bi urte galdu dixkiat gaur”. Hori da kalbarioa!

Hurrengo zita urriaren 4an dugu, oraingoan Zumaian. Denboraldian sufritzen dutenak ez gara gu bakarrik, neskalagunek ere sufritzen baitute. Horregatik eurekin ere gogoratu, eta traineruan bueltatxo bat eman ostean, bazkari legea egin eta parrandatxoa.

Arraun denboraldian ez dugu banderarik irabazi, ez gara onen pare ibiltzeko gai izan, baina ea nork jarraitzen duen orain gure martxa. Pixkanaka hartu beharko dugu erritmoa, ez baita ona lehen egunetik dena ematea denboraldi berri honetan. Igandean lehen zerbeza eta kalimotxoak erori ziren, eta asteburu honetan gehiago. Eta agurtzeko, gaztelerazko esaerak dioen bezala, ‘el año que viene ms y mejor!’

Irati Manzisidorren analisia Kontxako banderaz

Jarraipena izango duen esperantzan

Hainbeste itxaron ondoren, azkenik iritsi da Kontxako lehenengo emakumezkoen estropadari buruzko irakurketa egiteko garaia. Arraunaren olinpiada deitu izan zaion estropada honetan jokatzea arraunlari guztion ametsa dela esango nuke, eta oraindik sinisten lanak badauzkat ere, aurtengo honetan Zumaia-Getariako 17 neskak ametsa errealitate bihurtzeko aukera izan dugu.

Larunbatari dagokionez, espero ez genuen ezusteko atsegina jaso genuen arraunzaleen aldetik, nik behintzat ez bainuen hainbeste jenderik espero. Aurtengo laugarren estropada zen traineruan, eta jende dezente izan bazen ere, banekien horietan mutilek ere jokatzen zutela, eta beldurra neukan neskok bakarrik arituz gero, gure ingurukoez aparte jenderik hurbilduko ez ote zen. Ordua iristen zihoan heinean, ordea, atzean gelditu ziren nire beldurrak. Izan ere, bertara gerturatu zineten jendeari esker, erronka ari erraz egin genion aurre, eta beraz, orain geuri zegokigun lan txukun bat burutuz eguna borobiltzea.

Tentsio handia zegoen tostakideon artean, eta tentsioa are gehiago handitu zen hainbestetan madarikatu den lehenengo kalea egokitu zitzaigula jakin genuenean; asko entrenatu genuen egun hartarako, eta ez genuen sailkatu gabe gelditu nahi. Itsasoari dagokionez berriz, guk itsaso zakarra nahiago bagenuen ere, ez genuen halakorik espero. Zer zer hura? Beroketak egiten ari ginela pare bat olatu sartu zitzaizkigun barrura, eta geroago bonben bidez gehiena ateratzea lortu bagenuen ere, belaunetarainoko ura izan genuen une batzuetan. Itsasoak indar asko bazuen ere, ez zen zortzi traineru haietan geunden neskon ilusioa gainditzeko gai izan, eta estropadak bere bidea egin zuen.

Lehenengo txandan, espero bezala, Galizia izan zen garaile, eta hark lehenengo kaleari buruzko geure beldurrak murrizteko balio izan zigun. Berehalakoan iritsi ez bazen ere, azkenik uretako epaileak bandera jaitsi eta hasi zen “Esperantzaren” txanda ere. Oso irteera ona egin genuen, eta hasierako momentutik hartu genien aurre beste ontziei. Aurrera egin ahala olatuen indarra gero eta handiagoa zen, eta behin irla pasa ondoren, traineruaren puntan gindoazenok hainbat ipurdiko eder jaso behar izan genituen etengabe zetozen olatuak zirela medio. Geu izan ginen lehenak ziabogan sartzen, eta momentuan ez bagenekien ere, orduarteko denborarik onena egin genuen. Oraindik estropada erdia bakarrik igaro zen, ordea, eta bagenekien bueltan ere lana txukun egin beharra zegoela, itsasoa zegoen bezala egonda ez baitzen bat ere zaila akatsen bat egitea ordu arteko lana haizea hartzera bidaliz. Ez zen halakorik gertatu, ordea; bueltako luzean hartu genituen olatuei esker, eta estropada guztian zehar gure patroi Libanak egindako lan bikainari esker, gainontzeko ontzi guztiei alde handiarekin irabazi genien.

Larunbatekoa izugarrizko garaipena beraz. Baina orduko denborek ez zuten hurrengo egunerako balioko, hura sailkapena baino ez zen izan, eta burua hotz mantendu beharra zegoen, hurrengo egunean zerotik hasi eta geure onena emateko.
Igandeari dagokionez, baldintzak oso bestelakoak ziren: itsasoa asko baretu zen, eta beraz gure aurkariek indar hartu zuten. Bagenekien galiziarrak gu baino indartsuagoak zirela, azken finean selekzioa baitzen, eta bai bateletan eta bai trainerilletan beraiek izan ziren nagusi. Baina hala ere, ez genuen aldez aurretik etsi nahi, eta geure onena ematera irten ginen. Arraunean gozatu nahi genuen, ez baita egunero izaten Kontxako bandera irabazteko lehiatzeko aukerarik.

Estropadari dagokionez, oso estropada ederra izan zen, eta oso gustura gelditu gineln egindako lanarekin. Hala ere, irteeran ez ginen bat ere egoki kokatu, eta aurrenengo luzean galiziarrak eta Astilleroko neskak gugandik nahiko urrun aritu ziren. Bueltako luzean ordea, Astillerorengana dezente hurbildu ginen, eta berauek gure aurretik sartu baziren ere, kantabriar neskak larritzea lortu genuela uste dut. Bestalde, Euskal Herriko onenak izan ginen, hasiera samarretik hasi eta estropada guztian Hondarribiaren aurretik joan ginelako. Galiziak, ordea, estropadaren hasieratik egin zigun ihes, beraien arraunerako indarra erakutsiz. Hori dela eta, merezitako bandera lortu zutela esatea baino ez dagokit. Nire zorion beroenak galiziar selekzioko neskei!
Amaitzeko, asteburu honetako momenturik onena hautatu beharko banu, igandean uretatik arranplara iritsi gineneko momentua aipatu nahiko nuke. Nahiz eta Zumaiako txaranga bikaina faltan bota (eta honekin batera baita Zumaiako Udalaren arratsalderako errezibimendu baten eskaintza ere, Kontxako bandera irabazi ez bagenuen ere, egindako lana saritzeko modukoa izan zelakoan bainago), hura ikaragarria izan zen. Behin baino gehiagotan pentsatu izan nuen zer sentitu behar ote zen arraunlari izan eta trainerua bizkarrean izanda, arranpla hura zeure afizioaren artetik igarotzea, baina inoiz ez nintzen horren gauza handirik imajinatzera iritsi. Izan ere, estropada amaitu eta arranplara iristerako han ziren gure zain Zumaiako zein Getariako afizioa, kuadrilakoak, familiakoak, arroarrak… ikaragarria benetan. Mila esker, bi egun hauetan gurekin egon zareten guzti-guztiei!

Eta honekin bukatu da aurtengo denboraldi luze eta ahaztezina. Arraunaren historian pausu garrantzitsuak ematea lortu dugu, eta orain Esperantzari deskantsatzea tokatzen bazaio ere, istorio hau hasi besterik egin ez denaren eta jarraipena izango duenaren esperantzak ez du etenik izango.
AUPA ZUMAIA-GETARIA!!

Mikel Olasagastiren analisia

“Makinak”

Azken egunotan asko hitz egin da apustuak egiteko makinen inguruan. Korredoreak ez direla izango Kontxan eta apustu etxe batzuek makinak jarriko dituztela. Baina Kontxa portaletasen bizi den girorik gabe ez litzateke gauza bera izango.

Baina nire artikulu hau makina gisa titulatzearen arrazoia ez da hori. Castroko arraunlariak, taldea definitzeko erabili nahi nuke hitz hori. Erakustaldia eman zuen aurreko igandean eta ezusteko handiegirik ez bada gertatzen, bandera Kantabriara joango da. San Migel Ligako Castroko estropadan eta Kontxako sailkapen estropadan eman zuen mailak, taldearen gaineko konfiantza murriztu zuen apustu zaleen artean eta oso gutxi ziren hauen alde jokatzen zutenak. Orain berriz, faborito nagusiak dira!

Urdaibai eta Astillero 18 segundotara daude. Askok Kantabriako talde hau jotzen zuten faborito, baina ez zuen mailarik onena eman igandean. Agian lehen txandan aritzeak ez zion mesederik egin, baina Hondarribiari 12 segundo aterata oso zaila da aurtengo edizioan Kontxa irabaztea. Urdaibairen inguruan berriz zer esan, beste behin kale! Sarritan entzun dut Kontxako Bandera bat irabazteko hiruzpalau aldiz aukerekin joan behar dela, beti zerbait gertatzeko arriskua baitago: haizea atera dela, itsasoak gora egin duela, kanpoko luzean ura sartu dela, ez dela ongi enfilatu barruranzko luzean… Azken bi urteetan aukera handiekin joan dira bizkaitarrak Donostiara, baina kale egin dute. Datorren urtean izan beharko du eta esaldiak dioen bezala, “a la tercera va la vencida”.

Zumaiarrak berriz, Donostian izan ginen, baina ikusle moduan. Denoi gustatuko litzaiguke arraunean aritzea, baina ez da posible izan. Hala ere, guretzat txarrena ostegunean eman genuen itxura izan zen. Ez ginen batere ongi aritu ez kanporanzko luzean ez barruranzkoan. Ilusioz gainezka atera ginen, baina hurrengoan beharko du. Jada badira bi urte ez garela Kontxan sartzen eta guk ere Urdaibaikoen gauza bera esan beharko dugu: “A la tercera va la vencida”.

Mikel Olasagastiren analisia

Aste garrantzitsuenaren atarian 

Beste asteburu bat igaro da, bi estropada gutxiago denboraldia amaitzeko, zazpigarren postuan berriro ere… eta garrantzitsuena: gaur zortzi Kontxako Banderarako sailkapen estropada. Talde batzuk jada amaitu dute denboraldia eta trainerua zintzilikatu dute datorren urtera arte. Beste batzuek aldiz, urteko helburu nagusia begiz jota dutela eta, hor jarraitzen dute entrenatzen. Estropada dotorea izan zen larunbatean jokaturikoa Hondarribiako uretan. Txanda denetan emozioa gailendu zen, eta bat goraipatzearren bigarrena izan behar. Denboraldi osoan zehar ikusi den bezala, bigarren txandan dihardugun taldeen arteko parekotasuna ikaragarria da, eta Mikel Olazabalek igandean esan zuen bezala, talde horiek jokatuko dituzte Kontxan aritzeko 6 eta 7. postuen txartelak.  Baina asteburu honetan argi geratu dena zera da: taldeen arteko distantzia ez dela hain handia. Zarautzen ikusirikoa “espejismo” hutsa izan zen. Orio ez dago lehen postutik 25 segundootara, Urdaibairi ez zaio banderak irabaztea ahaztu eta Zumaia ez dago Pedreña, Zarautz eta Hondarribia bezalako taldeetatik hain urrun. Baina bakoitzak atera ditzala bere ondorioak. Guk, arraunlariok, gureak atera ditugu eta gustura gaude, Zarautzen kolpe handia hartu baikenuen. Orain Orio eta Castroko estropadak geratzen zaizkigu Kontxa aurretik. Orion ibaian jokatuko da estropada eta guretzat eremurik onena ez bada ere, maila ematen saiatuko gara. Castron berriz ea itsaso mugituarekin lehia polita eskaintzeko parada dugun.

Mikel Olasagastiren analisia

Zarauzko estropadekin batera…

Esaera hori oso ohikoa bilakatu da azken urteetan arraun zaleentzat, batez ere abuztuaren erdialdera heldu eta Zarauzko Ikurriña jokatzen denean. Baina batik bat Orioko traineruari erantsi izan zaio esaera hori, mailarik onena erakusten baitu beti bertan.

Hala ere, aurtengoan ez da betikoa gertatu. Oriok ez du mailarik eman, eta Castro, Zarautz eta Pedreñak izugarrizko maila erakutsi dute. Batzuk Espainiako Txapelketan eta Zumaiako estropadan egin zutena “hutsegite” bat izan zela erakusteko, besteak etxean aritzen zirelako; eta besteak forma orain ari zaielako heltzen.

Gu berriz… zer esango dut ba: NAHI eta EZIN! Gure ustez lanak ongi ari gara egiten, baina emaitzak ez dira nahiko genituen bezain onak. Gure maila mantentzen ari gara denboraldi osoan zehar, baina beste ontziek saltotxo bat egin dute gora. Hondarribia indartsu dator atzetik eta San Migel Ligan dugun 7.postua ere arriskuan dago jada.

Guk gureari jarraituko diogu eta ontzi denetako ordezkariek dioten bezala, “hutsegite txiki bat izan da edo prestaketa atzeratua daramagu eta gure formarik onenera heltzeko gaude oraindik”. Ea datozen estropadetan postu hobeak egiten ditugun!

Irati Manzisidorren analisia Euskadiko txapelketaz

Bi aste joan dira Euskadiko txapelketa jokatu zenetik. Estropada ondorena ezohikoa izan zen, Zumaia-Getariak eremuaren aurkako errekurtsoa jarri zuela eta. Orain, Hondarribiak auzi bidean jarri nahi omen du gaia. Estropadaz eta ondorengoaz, hauxe idatzi du Irati Manzisidor arraunlariak.

HASI BAI BAINA ORAINDIK AMAITU EZ DEN ESTROPADA

Joan den San Ignazio egunean Lekeitioko uretan jokatu zen emakumeen lehendabiziko Euskadiko traineru txapelketa. Ustez ospakizunez jositako estropada handia izan behar zuenak, ordea, zorigaiztoko gertakari izaten amaitu zuen. Izan ere, arraun munduan zoritxarrez hain ohikoa den bezala, uretan hasitako estropada bulegoetako estropada bilakatu zen bataren eta bestearen haserreez lagundurik.
Uretakoari dagokionez, esan, gure iritziz guk oso lan ona egin genuela; aurreko txapelketan ez bezala, geure lanari eutsi eta inongo momentuan bururik galdu gabe arraunean eginez gozatzea lortu baikenuen. Ziabogara iritsi arte geu joan ginen estropada buruan, baina ziabogatik irten ginenerako Hondarribiak aurre hartu zigun eta bigarren luze osoan gainean izan baginen ere, ez genuen hauei aurre hartzerik lortu. Estropada amaitu eta berehala eman genizkien zorionak hondarribitarrei, eta baita txalo jo ere ustez beraiek baitziren estropadaren irabazleak.
Lehorrean geundela ere aurrena iritsi denak izan ohi duen festa giroa ez genuen arren, geure onena eman izanak ematen duen poza geneukan, eta gauean bota behar genuen parrandari heldu genion kontsolatzeko asmoz.
Dutxatik irten ginenean entzundakoak erabat aldatu zuen egoera, ordea, eta berriro ere amaitutzat emandako estropadara itzuli ginen: mutilen estropada ez omen zen oraindik hasi kanpoko bigarren baliza urrunegi zegoelako. Berehala hasi ginen gure tandan ere aldatuta ote zegoen galdezk,a eta baietz esan zigutenean…gozoa jarri zen jendea!! Esan beharra dago une hartan arraunean estrobua edo tosta baino hitz famatuagoa den INPUGNAZIYUA zela nagusi guztion artean. Ni normalean ez naiz honelako gauzen alde egoten, uretan irabazi eta bandera astindutakoari berriro kentzea gaizki ikusten dudalako, baina nire taldeko batek esan zuena entzun nuenean ideiak aldatu zitzaizkidan:  “Guk badakigu galtzen, baina benetan galdu dugunean, eta oraingoan ez dugu galdu, ez baikeunden baldintza berdinetan. Sentitzen dugu bandera astindu duenari kentzea, gogorra baita, baina estropada ontzat eman izana da akatsa; norberak berearen alde egin behar du hemen”. Izan ere, ez nago zihur baliza hura bere tokian bazegoen irabaziko genuen ala ez, baina baldintza berdinetan jokatu beharko genuke, eta hamalau metro gehiago egin bagenituen eta amaieran bi segunduko aldea baino ez bagenuen… erabakia epaileen eskuetan zegoen, baina guk gure kexa sartu genuen, dirudienez, hauek ez baitute ezer egiten isilik gelditzen bazara. Ni ez naiz inor epaileen lana kritikatzeko, baina lantxan doazela traineruei beraien etxean jartzeko argazkiak atera beharrean, estropada ontzat eman aurretik guztia ondo joan ote den begiratzea ez litzateke gaizki etorriko; beraiek egiten ez dutena klubek eta arraunlariek egin behar izaten baitute, eta azkenean horrek inori mesederik egiten ez dioten haserreak sortzen ditu.
Goiza aurrera joan zen, baina guri ez zigun inork gure inpugnazioaren aurrean epaileek hartutako erabakiaren berririk eman, eta beraz, mutilen estropada amaitu orduko sari banaketa egin behar zuten plazara joan ginen zer gertatuko ote zen ikustera. Guztion harridurarako estropada bertan behera gelditzen zela eta epaileek beraien erabakiaren berri emango zigutela esan ziguten, txapelketa ziur asko beste egun batean ospatuko zela adieraziz.
Estropada hau, ordea, ez zen bere horretan gelditu, astelehen honetan bertan emakumeen tandan jokatu genuen hiru elkarteetako ordezkariek eta federazioak jokatu baitute arraunlaririk gabeko bigarren estropada. Gure ordezkariak estropada berria jokatzeko data finkatzeko asmoz joan ziren, hondarribitarrak estropada beraiek irabazi zutela onartu eta bandera beraiei ematea nahi zuten bitartean. Federazioak ez omen zuen gauza handiegirik esan, eta beraz, Hondarribiak bere gainontzeko ordezkariekin hitz egin eta judizialki aurrera joango ote ziren (hau da hurrengo estropada eremua Gasteizko epaitegia izango ote zen) erabakitzekotan gelditu ziren.
Hauek dira guri iritsi zaizkigun azken berriak. Ez dakigu estropada hau noiz amaituko den eta ezta non ere (Gazteizko epaitegian ala itsasoan) baina amai dadila mesedez! Horrelako kontuek kalte besterik ez baitiote egiten arraunketa onari; batzuek eskuak garbitzen dituzten bitartean, klubek erabakiak hartu eta bai klubak eta bai arraunlariak elkarren artean haserratzeko bakarrik balio baitute. Tristea benetan.

Mikel Olasagastiren analisia

Festa ederra

Igandean Zumaian bizitako giroa oso estropada gutxitan (inon ez esatearren) bizi izan da aurten. Goizean goiztik giro ederra nagusitu zen kalean, “gala eguneko” traje dotoreak gorde (gutxiren batek oraindik irauten zuen), eta arraun elkarteetako koloretako nikiek hartu zutelarik tokia. Talde ezberdinetako zaleak elkarrekin nahastu eta arranpla zein barra muturrean ostadarra zirudien markoa ikusteko parada izan genuen, gorria nagusi zelarik, noski!
Guzti hau ikusita, denok izaten dugu zaleen aurrean paper txukun bat egiteko nahia. Halakoetan ordea, beste askotan bezala, kirioek ez dute batere laguntzen. Urduritasuna ez da inoren lagun, baina konfiantza ere handia zen etxean estropada dotore bat egiteko behingoz. Azken urteetan ez dugu lortu zaletuen aurrean gure maila erakustea eta aurten horixe zen helburuetako bat.
Hasieratik indartsu atera ginen, baina argi geratu zen Enbata ontziak maila bat gora egin duela azken estropadetan. Larunbatean ere erakutsi zuen indartsu daudela eta eusten saiatu arren, ez genuen lortu. Lehia beraz, txandako bigarren posturako zen Pedreñarekin. Azken unera arte parean ibili ginen, baina azken txanpan aurrea hartzea lortu genuen zaleuen bultzadarekin. Azkenik txandan bigarren postua eta sailkapen nagusian, zazpigarren. Gure lanarekin gustura geratu ginen arraunlariok, baina zapore gazi-gozoa geratzen da laugarren postua 6 segundu eskasetara zegoela ikusiaz.
Orain, asteburu bat dugu estropadarik gabe, Espainiako Txapelketa jokatuko baita Castron eta gu ez baikinen bertan aritzeko sailkatu. Horrenbestez, 6 segundo eskas horiek irabazteko gogor entrenatzen jarraitu beharko dugu, hurrengo Zarauzko Estropadetan emaitza hobea lortu ahal izateko. Zarauzko Enbata ontziak Zumaian irabazi ostean, ea Zumaiako Telmo Deun ontziak Zarautzen irabazten duen. Horixe da gure hurrengo helburua!